<html><head><title>News on Lek Suwannatat</title></head>
<body>
<table>
<tr>
<td>

<h1>ข่าวสาร ฉวีวรรณ สุวรรณทัต</h1>
<h1>News on Lek Suwannatat</h1>
หน้านี้เป็นบันทึกการต่อสู้ของคุณแม่ ฉวีวรรณ สุวรรณทัต (เล็ก)​<br>
เขียนโดย ผนวกเดช สุวรรณทัต (ม็อค) ลูกชาย<br>
จะมีการอัพเดตเป็นระยะๆ
เพื่อให้ข้อมูลกับญาติสนิทมิตรสหายผู้ซึ่งคอยติดตามข่าวสารและให้กำลังใจ
หากท่านผู้ใดต้องการส่งข้อความถึงคุณแม่ โปรดส่งมาได้ที่ mock {{at}}
cs.ucsb.edu โทรศัพท์ติดต่อหมายเลข (ศูนย์แปดหก) (หกสองเก้าสามห้าห้าหก) <br>
<br>
ข่าวใหม่อยู่ข้างบน ข่าวเก่าอยู่ข้างล่าง<br>
<br>
<a href="#background">Background story is at the bottom of page.</a><br>

</td>
<td>
  <table>
  <tr>
  <td>
    <a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/AdT4XdJgzfUm6MdiOIUpOA?feat=embedwebsite"><img src="http://lh3.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SQlntgufcmI/AAAAAAAAI3E/oB96UJmdxc0/s288/DSC07507.JPG" /></a>
    <br>
    ﻿Mom & me, taking Cetuximab
  </td>
  <td>
    <a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/Q_lRMf-ItijQUoQnu_L-XA?feat=embedwebsite"><img src="http://lh4.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SQlpOMT6XkI/AAAAAAAAI7c/cQiuxNCMFjo/s288/DSC07336.JPG" /></a>
    <br>
    Mom & my sisters, taking 5-FU
  </td>
  </tr>
  </table>
</td>
</tr>
</table>

<br>

<!--
Code for reuse:
<a target=_blank href=""></a>

<b>English Summary:</b>  
-->
<hr>
<h2>7 September 2009</h2>
ต่อไปนี้จะอัพเดตใน twitter: <a href="http://twitter.com/chawee1">http://twitter.com/chawee1</a>
<br><br>
Mom has a twitter account now. Her username is chawee1. From now on, the updates will be written on: <a href="http://twitter.com/chawee1">http://twitter.com/chawee1</a>
<br>
<hr>
<h2>25 August 2009</h2>
After going home on Aug-9, Mom had a CT scan on Aug-13 and an ultrasound on Aug-17. On Aug-19, Mom met Dr Narin who told us that 1) things look the same on the CT scan; 2) things look worse on the ultrasound; and 3) the blood results as related to liver and yellowness don't look very good. He put the next appointment on Aug-26 (this Wednesday). Meanwhile, he gave Mom some liver supplements. 
<br><br>
I looked at the CT scan and ultrasound results myself, and found that the new development is that they found, in the ultrasound report, a new 1.3 cm tumor in the liver. This mass was not reported in the CT scan, however.  
<br><br>
Today (Tues Aug-25), Mom met with Dr Boonchoo who said the results at this point are not conclusive. He reassured Mom that if anything comes up, we will take care of it. He ordered a more comprehensive MRI, to be done in a week before seeing him again next Wednesday (Sep-2). The MRI will either be done at Chula or at Bamrungrad. 
<br><br>
<hr>
<h2>9 August 2009</h2>
เมื่อเช้า นพ. พิเชฐ รงคพิชญ์ เข้าตรวจคุณแม่และบอกว่าน่าจะกลับบ้านได้แล้ว เพราะว่าไข้หายไปแล้วหลายวันและค่า bilirubin ก็ลดลงมาเหลือ 2.9 ส่วนอาจารย์บุญชู ศิริจินดากุล ก็เข้ามาตรวจในช่วงสาย และบอกว่าคงจะต้องดูผลการทำ CT Scan อีกทีหนึ่ง จึงจะทราบได้ว่าท่อขยายท่อน้ำดี (stent) ยังอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมหรือไม่ ถ้ามีอะไรผิดปกติอาจจะต้องผ่าตัดใส่เข้าไปใหม่
<br><br>
ขณะนี้คุณแม่กำลังรอออกจากโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายประมาณ 24,000 บาท
<hr>
<h2>8 August 2009</h2>
ห่างหายไปนานเพราะสถานการณ์ค่อนข้างปกติ แต่จริงๆ แล้วไม่ค่อยปกติอย่างที่คิด คุณแม่หยุดยาเคมีบำบัดมาได้ราวสองสัปดาห์แล้วหลังพบว่าค่าความเหลืองสูงขึ้นกว่าปกติ อ.นรินทร์ แนะนำให้งดยาและรอประเมินหลังการทำ CT scan ครั้งต่อไป (15 ส.ค.) 
<br><br>
<table style="width:auto;"><tr><td><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/Yfiw6A8X3EWtzi-52rwFWg?feat=embedwebsite"><img src="http://lh6.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SnmhKjwOtDI/AAAAAAAAVpg/Lmk99iQbRUU/s400/DSC01703.JPG" /></a></td></tr><tr><td style="font-family:arial,sans-serif; font-size:11px; text-align:right">From <a href="http://picasaweb.google.com/panuakdet/090804HuaHinFamilyTrip?feat=embedwebsite">090804 Hua Hin Family Trip</a></td></tr></table>
<br><br>
ดังนั้นในช่วงสั้นๆ ที่ผ่านมา ที่ผมกลับมาเยี่ยมคุณแม่ที่เมืองไทย พวกเราจึงได้ไปเที่ยวกัน โดยไปเที่ยวหัวหินสองคืน กลับมาตั้งหลักที่พัทยาหนึ่งคืน แล้วไปเที่ยวต่อที่ อ.กบินทร์บุรี จ.นครนายก แต่ระหว่างที่เดินทางอยู่นั้นปรากฎว่าคุณแม่มีไข้หนาวสั้น พวกเราไม่นึกว่าคุณแม่จะป่วยจึงไม่ได้พกเทอร์โมมิเตอร์อิเล็กทรอนิกส์มาด้วย ผมจึงไปซื้อปรอทแบบธรรมชาติ (อันละเจ็ดสิบบาท) จากคลินิกแถวๆ นั้น มาวัดไข้ดู ปรากฎว่าคุณแม่มีไข้สูงถึง 39.7 องศา! ไข้สูงต่อเนื่อง (ต่ำสุดที่ 38) กว่าสิบชั่วโมง ทานยาไทลินอลครั้งละสองเม็ด สี่ชั่วโมงต่อหนึ่งคร้ัง ไปถึงสามครั้งแล้วไข้ก็ไม่ลด
<br><br>
ต้องขอบคุณคุณหมอแท็บที่ผมโทรปรึกษาเมื่อคืนนั้น (พฤหัส 6 ส.ค.)​ แนะนำว่าให้รีบไปตรวจเลือดและปัสสาวะที่โรงพยาบาลใกล้ๆ เพื่อดูว่าเม็ดเลือดขาวต่ำหรือไม่ จึงไปที่ รพ.กบินทร์บุรี คุณหมอตรวจเลือดและปัสสาวะพบว่ายังปกติอยู่ (แต่ไม่ได้วัดความเหลือง) คุณหมอห้องฉุกเฉินแนะนำว่าไม่ควรนิ่งนอนใจ แม้ว่าจะไม่ใช่เหตุฉุกเฉินที่ต้องนอนโรงแพยาบาลทันทีแต่ควรที่จะไปโรงพยาบาลที่มีประวัติอยู่ทันที พวกเราจึงตัดสินใจขับรถเข้า กทม. ในคืนนั้นเลย ก่อนจะออกมาคุณหมอได้กรุณาฉีดยาลดไข้ให้หนึ่งเข็ม โดยได้แจ้งคุณหมอแล้วว่าคุณแม่มีอาการทางตับ แต่คุณหมอเห็นว่าเนื่องจากไข้สูงมากจึงควรที่จะฉีดยาให้ไปก่อนอยู่ดี จึงตัดสินใจให้ฉีดยาตามคำแนะนำคุณหมอ
<br><br>
ได้มาถึง รพ.บางปะกอกหนึ่ง ในเวลาราวตีสามครึ่ง คุณหมอห้องฉุกเฉินแนะนำให้รับไว้ในโรงพยาบาล ตรวจเลือดดูพบว่าผลเหมือนเดิม ยกเว้นเพิ่มเติมว่าค่าความเหลืองสูงมาก (Bilirubin = 4.3) และผลการเอ็กซ์เรย์อาจชี้ว่ามีความผิดปกติที่ท่อน้ำดี คาดเดา​ได้โดยไม่แน่ใจนักว่าอาจมีการติดเชิ้อในท่อน้ำดี แม้สาเหตุที่แน่ชัดจะยังไม่ทราบแต่แนวปฏิบัติเบื้องต้นคือการนำเลือดไปเพาะเชื้อหาสาเหตุ และการให้ยาปฏิชีวนะทางสายเลือด
<br><br>
คุณแม่นอนห้อง ICU อยู่หนึ่งคืน (ลูกๆ นั่งๆ นอนๆ กินๆ รอหน้าห้อง​) แล้วย้ายมาที่ห้องผู้ป่วยชั้น 5 ห้อง 530 ซึ่งนอนเฝ้าได้สบาย และมี wireless internet ให้เล่นด้วย ผมจึงได้เขียนอัพเดตอยู่ในขณะนี้
<br><br>
วันนี้ขอบคุณหมอซ้งที่แวะมาเยี่ยมและนำเชอรี่มาฝาก ขอบคุณคนที่แวะมาอวยพรใน facebook (iammock) ให้คุณแม่หายไวๆ ตอนนี้คุณแม่อาการดีมากแล้ว ไม่มีไข้แล้ว เพียงแต่รอให้ยาหมดและรอคุณหมอ อ.บุญชู​ มาประเมินสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้เท่านั้นเอง
<br><br>
<table style="width:auto;"><tr><td><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/5u91rcDmNOd2RtcIkTzpkg?feat=embedwebsite"><img src="http://lh3.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/Sn2uXVtUwwI/AAAAAAAAWEE/4U6eS3PaZaw/s400/Photo%2064.jpg" /></a></td></tr><tr><td style="font-family:arial,sans-serif; font-size:11px; text-align:right">From <a href="http://picasaweb.google.com/panuakdet/BangPakokHospital?feat=embedwebsite">Bang Pakok Hospital</a></td></tr></table>

<hr>
<h2>15 July 2009</h2>
พุธ 15 ก.ค. 52 -- คุณแม่ได้พบ อ.นรินทร์ ในวันนี้ และได้พบ อ.รังสรรค์ เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา อ.รังสรรค์ บอกว่าค่าความเหลืองเป็นที่น่าพอใจ และไม่จำเป็นต้องนัดเพิ่มจนกว่าค่าความเหลืองจะเพิ่มขึ้นอีก ส่วน อ.นรินทร์ แนะนำให้คุณแม่กลับมารับยาเคมีบำบัด (ชนิดกิน)​ ต่ออีกครั้ง หลังจากหยุดยาวไปเพื่อผ่าตัดใส่ท่อขยายท่อน้ำดี ค่า CEA ช่วงนี้สูงกว่าปกติ อ.นรินทร์ คาดว่าค่านี้จะลดลงหากรับยาเคมีไปเรื่อยๆ อ.นรินทร์ นัดอีกครั้งวันพุธหน้า (22 ก.ค.)
<br><br>
Upon consulting with the hepatobiliary doctor (Dr Rangsan) and her oncologist (Dr Narin), <b>Mom is resuming her chemotherapy</b>. The drugs will be taken by mouth. Her next oncologist appointment is next Wednesday, July-22. 
<br><br>
Details of blood test result on July-13, 2009: (values in parentheses indicate the normal ranges) -- 
Bilirubin (Total)   1.5 H  mg/dL (0.0 - 1.5), 
Bilirubin (Direct)  1.13 H  mg/dL (0.0 - 0.5).
Which is very normal. CEA = 12.25 (0-5) -- This is up and above normal, indicating tumors maybe growing?. Red cells are below normal at 3.69 (4.2 - 5.4). White cells are normal. SGOT is elevated at 72 (0 - 38). ALP is also high at 404 (0 - 117).  
<br><br>
เมื่อวานนี้ผมไปบริจาคเลือดเป็นครั้งที่ 4 ให้กับ United Blood Services ที่ Santa Barbara ถือว่าเป็นการทำเพื่อตอบแทนบุญคุณคนที่บริจาคเลือดให้กับคุณแม่เมื่อคุณแม่ต้องผ่าตัดและใช้เลือด แม้จะไม่ได้ตอบแทนกลับสู่ผู้บริจาคโดยตรงก็ขอทำอย่างเดียวกันเพื่อเป็นการ​ "ตอบแทนไปข้างหน้า"​ หรือที่เรียกว่าการ "pay forward". ในการนี้ต้องขอขอบคุณคุณพุฒเตย เพื่อนผู้ชักชวนเข้าวงการ
<table style="width:auto;"><tr><td><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/zTaBxlNqdR40MR5S3Z3b6Q?feat=embedwebsite"><img src="http://lh4.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/Slui30W95hI/AAAAAAAATL8/mg4XqtOhpNw/s400/DSC00241.JPG" /></a></td></tr><tr><td style="font-family:arial,sans-serif; font-size:11px; text-align:right">From <a href="http://picasaweb.google.com/panuakdet/My4thBloodDonation?feat=embedwebsite">My 4th Blood Donation</a></td></tr></table>
<br><br>

<hr>
<h2>9 July 2009</h2>
ขณะนี้คุณแม่กำลังนั่งรอเจาะเลือดอยู่ที่ รพ.จุฬาฯ พี่โม่บอกว่าคิวเจาะเลือดยาวมากๆ ต้องรออีกตั้งสองร้อยกว่าคิว คงเนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดทำการวันแรกหลังจากวันหยุดยาว พี่นัทรับหน้าที่นั่งรออยู่ที่ตึก ภปร. (ร้อนและแออัด) ขณะที่คุณแม่และพี่โม่นั่งตากแอร์รออยู่ที่ตึกจุลจักรพงษ์ เอาไว้ใกล้ๆ คิวแล้วค่อยขึ้นไปรอที่ตึก ภปร.
<br><br>
คุณแม่ พี่โม่ พี่นัท สวมหน้ากากเพื่อป้องกันไข้หวัดที่กำลังระบาด ความจริงแล้วหน้ากากคงไม่ช่วยอะไรมาก ที่ช่วยได้มากกว่าคือการล้างมือบ่อยๆ ซึ่งเราก็พยายามปฏิบัติอย่างเคร่งครัด
<br><br>
โดยทั่วไปคุณแม่มีอาการดีมาก คุณแม่เพิ่งกลับมาจากการไปไหว้พระทำบุญที่ จ.ฉะเชิงเทรา และ จ.ปราจีนบุรี พี่โม่เล่าว่าพระท่านอุตส่าห์ดูดวงให้ และดูดวงให้อย่างดีเสียด้่วย ผมเองไม่เชื่อเรื่องพวกนี้นัก (แต่ก็ไม่ลบหลู่) แต่ถ้าคำทำนายออกมาน่าฟังเช่นนี้ก็ขอเชื่อหน่อยละกัน
<br><br>
คุณน้าศรัณย์วุฒิโทรมาเล่าอาการของภรรยาให้พี่โม่ฟัง (ภรรยาของน้าศรัณย์วุฒิเข้าร่วมโครงการวิจัยเดียวกับที่คุณแม่เคยเข้าร่วม) ทราบว่าตอนนี้อาการไม่สู้ดีเท่าไหร่ ผมจึงโทรกลับไปเพื่อสอบถามพูดคุย ขอส่งแรงใจและกำลังใจให้ด้วยอย่างเต็มที่ ขอท่านผู้อ่านที่คอยส่งกำลังใจให้คุณแม่ของผมช่วยกันเป็นกำลังใจให้คุณน้าศรัณย์วุฒิและภรรยาเช่นเดียวกันครับ
<br><br>
คุณน้าศรัณย์วุฒิยังได้เล่าให้ฟังด้วยว่าคุณป้าลาน (อดีตคนไข้ในโครงการวิจัยฯ อีกท่านหนึ่ง ผู้เคยเป็นรูมเมทคุณแม่หลายครั้ง) หลังจากมีอาการทรุดลงจากการรักษา ตอนนี้ก็เร่ิมมีอาการดีขึ้น ผิวพรรณผ่องใสและสดชื่นมากขึ้น ผมดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น
<br><br>
ผมจะกลับเมืองไทยไปเยี่ยมคุณแม่ระหว่างวันที่ 30 ก.ค. - 13 ส.ค. ขอขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาที่อนุญาตให้ลากลับบ้านระหว่างที่ทำงานวิจัยสำคัญ ช่วงเวลาสองสัปดาห์นั้นผมคงอยู่กับคุณแม่เป็นส่วนใหญ่ คงไม่มีเวลานัดพบกับเพื่อนฝูงมากมาย แต่จะพยายามติดต่อกับทุกท่านที่ติดต่อได้ 
<br><br>
<hr>
<h2>2 July 2009</h2>
ช่วงนี้คุณแม่ทานข้าวได้น้อยลง แต่ยังอยู่ในปริมาณที่ปกติ คุณแม่วางแผนว่าจะไปทำบุญที่ จ.ปราจีนบุรี ในวันอังคารหน้า และจะไปไหว้หลวงพ่อโสธรด้วย
<br><br>
คุณแม่ต้องทานยาแก้แพ้ทุกคืนเพื่อป้องกันผื่นลมพิษขึ้น ยาที่คุณหมอให้มาได้ผลดี
<br><br>
อาการอย่างอื่นปกติดี
<br><br>
<p align = center>
<a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/ELfYpUJmkxtJyoscIpnX9Q?authkey=Gv1sRgCKjgwM3dq9LZcg&feat=embedwebsite"><img src="http://lh3.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/Sk0VKZNYrOI/AAAAAAAASXY/YiEeoHeJ9TY/s400/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%20053.jpg" /></a>
<br> 
คุณแม่กำลังจัดแต่งต้นไม้หน้าบ้าน (25 มิ.ย. 52)
</p>

<br><br>


<hr>
<h2>24 June 2009</h2>
ค่าความเหลืองล่าสุด วัด ณ​ วันที่ 21 มิ.ย.​52<br>
<br>
Bilirubin (Total)   2.5 H  mg/dL (0.0 - 1.5)<br>
Bilirubin (Direct)  2.0 H  mg/dL (0.0 - 0.5)<br>
<br>
ซึ่งนับว่าลดลงจนเกือบปกติ คุณแม่ไปพบ อ.รังสรรค์ ตามนัด เมื่อวันจันทร์ (22 มิ.ย.) แต่คุณหมอผู้หญิงท่านหนึ่งออกตรวจแทน คุณหมอบอกว่าค่าความเหลืองลดลงแบบนี้ก็จัดว่าน่าสบายใจ ไม่ต้องตรวจอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับท่อยาง (stent) ในท่อน้ำดีตับ คุณหมอยังบอกอีกว่าน่าจะปลอดภัยแล้วสำหรับการรับยาเคมีบำบัด <br>
<br>
คุณหมอนัดใหม่อีกครั้ง 13 ก.ค. (นัดกับ อ.รังสรรค์), ส่วน อ.นรินทร์ นั้น นัดวันที่ 15 ก.ค.<br>
<br>
อาการทั่วไปของคุณแม่ในขณะนี้ แข็งแรงดี ทานข้าวได้ มีเรี่ยวมีแรงตามปกติ<br>
<br>
ช่วงนี้คุณหมอซ้ง (อมรพล) มาอยู่ที่ ﻿Los Angeles เพื่อเตรียมสอบ <a href="http://www.usmle.org/">USMLE 2CS</a> ผมได้ไปต้อนรับที่สนามบินและพาไปทาน <a href="http://www.jambajuice.com">Jamba Juice</a> เป็น welcome drink มื้อแรก คุณหมอจะสอบจริงในวันพรุ่งนี้ (พฤหัส 25 มิ.ย.) ขอเป็นกำลังใจให้เต็มที่ ขอรบกวนแฟนคลับของคุณแม่ทุกท่านช่วยส่งกำลังใจให้หมอซ้งด้วยครับ﻿! :)<br>
<a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/9Oxad4tjQYtEwmOH7AF9fw?feat=embedwebsite"><img src="http://lh4.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SkAZpCc7aGI/AAAAAAAAQ7k/nFzbj8XalVA/s288/P6200047.JPG" /></a>
<br>
คุณหมอหรือพยาบาลท่านใดที่เคยช่วยเหลือคุณแม่ของผม ถ้าหากว่าท่านมาเยี่ยมเยียน California โปรดติดต่อผมด้วย (ตามอีเมลล์ข้างบน) รับรองว่าจะต้อนรับขับสู้อย่างสาสม ..​เอ๊ย! อย่างสมเกียรติเลยครับ<br>
<br>

<hr>
<h2>3 June 2009</h2>

ข่าวนี้ไม่เกี่ยวกับคุณแม่ แต่ขอแนะนำมหาวิทยาลัย UC Santa Barbara: 

<table style="width:auto;"><tr><td><a href="http://picasaweb.google.com/lh/photo/Zye4D-4NnJ7dCsF7i8zkiw?feat=embedwebsite"><img src="http://lh4.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SiasD8C6TxI/AAAAAAAAQs0/fvEvrRn4Y6g/s288/news2.jpg" /></a></td></tr><tr><td style="font-family:arial,sans-serif; font-size:11px; text-align:right">From <a href="http://picasaweb.google.com/panuakdet/090528KomChudLuek?feat=embedwebsite">090528 Kom Chud Luek</a></td></tr></table>
<br><br>
ตีพิมพ์ใน คมชัดลึก Education, 28 พ.ค.​52, เขียนโดย สุทธิกร กิ่งแก้ว

<hr>
<h2>2 June 2009</h2>
Mom went to Chula Hospital for an extensive blood test. It will take a few days for the result to come out. But it should be in time for her next appointment on June-9th (with Dr Boonchoo)
<br><br>
Generally, she is feeling well. Last weekend she had an upset stomach after eating too much. But it was mild and quickly gone. 
<br><br>
คุณแม่ไป รพ.จุฬาฯ เมื่อ 2 มิ.ย. เพื่อตรวจเลือดหลายรายการ คุณแม่รู้สึกสบายดี ทานข้าวได้ และเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ทานเยอะเกินไปจนถึงกับปวดท้อง แต่หลังจากเข้าห้องน้ำแล้วก็หายปวดท้องและไม่มีอาการอะไรเพิ่มเติม 
<br><br>

<hr>

<h2>29 May 2009</h2>
คุณแม่พักผ่อนอยู่บ้านได้กว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว อาการปกติดี ทานข้าวได้ ออกไปเที่ยว/ทำงานได้ 
<br><br>

ค่าความเหลืองล่าสุด วัดเมื่อวันที่ 25 พ.ค.​ ได้ 4.7 (direct Bilirubin) (วัดที่ รพ.กรุงเทพพัทยา) ซึ่งยังสูงกว่าค่าปกติ สังเกตดูตายังมีสีเหลืองนิด แต่นอกจากนั้นก็ไม่มีความรู้สึกผิดปกติอะไร
<br><br>

อ.นรินทร์ เลื่อนนัดจากวันที่ 28 พ.ค. ไปเป็นวันที่ 10 มิ.ย. ซึ่งก่อนหน้านั้นคงจะได้พบกับ อ.บุญชู ก่อนในวันที่ 9 มิ.ย.
<br><br>

คุณแม่จะเข้ากรุงเทพเพื่อเจาะเลือดที่ รพ.จุฬาฯ​ ก่อนพบ​ อ.บุญชู​ ต้นเดือนหน้า
<br><br>


<hr>
<h2>21 May 2009</h2>
After 16 days in the hospital, Mom is going back home today! Her next appointment with Dr Boonchoo (surgeon) is June 9, 2009. But before that, there is an earlier appointment on May 27, 2009, with Dr Narin (oncologist). She may be put back on her chemo, depending on the oncologist's recommendation and her body's readiness. Currently, she does not look "yellow" anymore. Her last Bilirubin level was at about 4 mg/dL (not measured today) and dropping, which is just a little bit above the normal limit of 2. It should go back to normal soon. 
<br><br>
Her CT scan this Friday is canceled. In fact, it had been technically moved up to just a little bit before she was admitted at the hospital. There is no need for it this Friday anymore. But 6 months after the hepatectomy, around early July, she should have another CT scan to evaluate the tumor growth/reduction. 

<br><br>
คุณแม่ได้กลับบ้านแล้ว เย้! หลังจากนอน รพ.จุฬาฯ มาสิบหกวัน ในที่สุดคุณแม่ก็ "หายดี" มีเรี่ยวแรง ทานอาหารได้ตามปกติอีกครั้ง อ.นรินทร์ นัดครั้งต่อไปวันที่ 27 พ.ค. นี้ อาจจะต้องรับยาเคมีบำบัดต่อ ต้องรอปรึกษาคุณหมออีกครั้ง 
<br><br>
ค่ารักษาส่วนเกินวันนี้ เพียง 35,000 บาท ค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่งอาจจะเบิกจาก AIA ได้อีก .. ผมเข้าใจดีว่าค่ารักษาที่แท้จริงนั้นสูงกว่านี้มากแต่ว่าจ่ายไปด้วยภาษีประชาชน อย่างไรก็ตามสาเหตุที่คุณแม่มารักษาที่ รพ.จุฬา หาใช่ด้วยเหตุผลด้านการเงินไม่ แต่เป็นเพราะว่าที่นี่มี อ.นรินทร์,​ อ.บุญชู, อ.รังสรรค์, และทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ, มีความรู้, มีประสบการณ์, และที่สำคัญ คุณหมอทุกท่านเอาใจใส่คุณแม่เป็นอย่างดี 
<br><br>
ขอบพระคุณเป็นพิเศษสำหรับอาจารย์ รศ.นพ.บุญชู ศิริจินดากุล แพทย์เจ้าของไข้ผู้ซึ่งเคยผ่าตัดตับช่วยชีวิตคุณแม่มาแล้วครั้งหนึ่ง (และช่วยคนอื่นมาอีกแล้วนับไม่ถ้วน),​ นพ.พสุรเชษฐ์ สมร ผู้เข้ามาตรวจคุณแม่ทุกวัน แม้ว่าบางวันสถานการณ์จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คุณหมอก็ใจเย็นและคอยพูดคุยให้กำลังใจคุณแม่เป็นอย่างดี,​ และอาจารย์ นพ.รังสรรค์ ฤกษ์นิมิตร ผู้ทำการผ่าตัดสอดท่อขยายท่อน้ำดีตับให้คุณแม่ในครั้งนี้
<br><br>
ขอบคุณพยาบาลตึกอาทร ชั้นสอง และตึกจงกลนีวัฒนวงศ์ ชั้นสี่ ทุกท่านด้วยที่ช่วยดูแลคุณแม่ พยาบาลทุกท่านทำงานหนักมากน่าเห็นใจ แต่งานหนักของพวกท่านก็ช่วยทำให้คุณแม่ของผมอยู่รอดปลอดภัยได้ ขอบพระคุณมากครับ
<br><br>
ขอบคุณซ้ง (อาจารย์ นพ.อมรพล อนุวัฒน์วร) ด้วยที่มาเยี่ยมคุณแม่ พร้อมขนม :) 
<br><br>
คุณแม่กำลังเดินทางกลับพัทยา มีแผนว่าจะแวะสักการะหลวงพ่อโสธรที่ จ.ฉะเชิงเทรา ระหว่างทาง 

<br><br>
<hr>
<h2>20 May 2009</h2>
Doctor said the xray image (taken yesterday) looked good. Mom can eat anything now .. but should limit fatty food. She is expected to be discharged from the hospital tomorrow, hopefully. She feels great and is excited about that. 
<br><br>

<hr>
<h2>19 May 2009</h2>

Mom has been in the hospital for 14 days (since May-5, 2009). Billirubin level has dropped to about 4 mg/dL, still a higher than normal level. She has started to eat soft food for a few days and so far there has been no adverse reactions. The doctors were going to do a colonoscopy today to verify that everything is in place, but it was finally called off because it's not really necessary. Her next CT scan is scheduled on May-22 (this Friday), not sure if she will be in the hospital until then. 
<br><br>


<hr>
<h2>15 May 2009</h2>

15 พ.ค. 52
<br><br>

คุณแม่ย้ายไปอยู่ที่<b>ห้อง 406 ชั้น 4 ตึกจงกลนีวัฒนวงศ์</b>
ห้องนี้เป็นห้องเดี่ยว ปรับอากาศ มีห้องน้ำส่วนตัว ญาติสามารถนอนเฝ้าได้
สะดวกสบายมากขึ้น คุณแม่นอนหลับได้ดีขึ้น
<br><br>

เมื่อวานนี้คุณแม่ทดลองทานอาหารอ่อนๆ มื้อเที่ยง แล้วปวดท้องหนักมาก
พยาบาลต้องช่วยฉีดยาแก้ปวดให้ วันนี้คุณหมอจึงให้ทานเฉพาะของเหลวเท่านั้น
เช่น น้ำแกงจืด น้ำเก๊กฮวย ให้ทานครั้งละน้อยๆ แต่ทานบ่อยๆ
<br><br>

คุณแม่ไม่มีไข้ ตัวและตายังคงเหลือง ยังคงมีการให้อาหารทางสายเลือด
ซึ่งเท่าที่ผ่านมามักมีปัญหาเรื่องเส้นลือดแข็งใช้การไม่ได้
ทำให้ต้องถูกเจาะซ้ำใหม่หลายครั้ง คุณแม่เจ็บมาก
คุณหมอพสุรเชษฐ์จึงให้คุณแม่ทำการเจาะเส้นเลือดดำใหญ่ที่ต้นแขน
(เรียกว่า peripherally inserted central catheter หรือ PICC line) ซึ่งจะมีอายุการใช้งานนานขึ้น (ราวสองสัปดาห์) 
คุณแม่บอกว่าตอนเจาะเจ็บเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว
คล่องตัวมากขึ้นกว่าการเจาะน้ำเกลือที่มือตามปกติ
สามารถขยับตัวได้ง่ายขึ้น อาบน้ำได้สะดวกขึ้น
<br><br>
ล่าสุด เวลา 12.30 น. อ.บุญชู เข้าตรวจคุณแม่ และบอกว่าจะประสานงานให้
อ.รังสรรค์ ช่วยดูท่อน้ำดีอีกครั้งหนึ่ง
เพราะการที่ท่อขยายท่อน้ำดีมีขนาดเล็กนั้นทำให้การขับน้ำดีเป็นไปได้ช้า
คุณแม่จึงยังคงเหลืองอยู่

<br><br>


<hr>
<h2>13 May 2009</h2>
พุธที่ 13 พ.ค. 52
<br><br>
วันนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
<br><br>
อ.บุญชู มาเยี่ยมสองครั้งเมื่อคืนนี้เวลาสี่ทุ่มและเมื่อเช้าวันนี้ คุณหมอบอกว่าดูด้วยตาแล้วความเหลืองของคุณแม่น่าจะลดลงเหลือแค่ 5-6 (Bilirubin) เมื่อคืนนี้และวันนี้ไม่มีไข้ ไม่มีอาการปวดท้อง คงมีเพียงแต่ผื่นลมพิษที่ขึ้นตอนกลางคืน (ขึ้นแทบทุกคืนจนเป็นปกติ) วันนี้คุณหมอให้คุณแม่ลองทานอาหารเหลวอีกครั้ง เริ่มต้นที่มื้อกลางวัน อย่างไรก็ตามยังคงให้อาหารทางสายเลือดอยู่
<br><br>
ข่าวดีคือว่า พรุ่งนี้คุณแม่จะได้ย้ายเข้าไปในห้องพิเศษ คุณหมอบอกว่ามีคนไข้ชาวต่างชาติคนหนึ่งกำลังจะย้ายออกพอดีก็เลยจะให้คุณแม่ย้ายไปอยู่ที่นั่น นับว่าเป็นโชคดีเพราะว่าพี่โม่พี่นัทจะได้เฝ้าคุณแม่ได้ตอนกลางคืน และคุณแม่จะได้มีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น
<br><br>

<hr>
<h2>12 May 2009</h2>
Mom will have to be in the hospital for a long time. The doctor told us to be patient. She is having a fever every day, almost all the time. The doctor tried allowing her to eat soft food on Thursday May-7. It did not go well. On the night of Friday May-8, when Mom was alone at the hospital, she had a severe stomachache and vomiting. She (and her roommate) ringed for the nurse but it took more than an hour for her to get proper pain medication. Which only helped her for an hour, then the severe pain would come back. She said she endured the pain through the night without calling the nurse again because she didn't think they could do anything for her. 
<br><br>
I told Mom that if this ever happens again, she has to keep ringing to get their attention. Obviously there must have been some miscommunication between the nurse and the patient. The nurse might not have understood fully how much pain my Mom was in at the time. I am sure they must have had some training regarding proper pain control. This kind of pain clearly is not acceptable and it is perplexing to learn that my Mom had to go through it. I remember being at a hospital in Santa Barbara after a friend's surgery. The nurse would KNOW exactly that the patient would probably be in pain, so he checked on the patient very frequently to assess the pain level. Nothing was done on that night on the nurse's behalf regarding pain assessment. The patient and her friend (in the next bed) had to be the ones who reported and complained. It's also interesting that it took more than an hour for her to get a morphine shot. It's even more interesting that there has not been a follow-up assessment after the first shot. A fair assumption would be that the night shift nurses must have been so busy with other tasks, so they relied on patients to be proactive. That's why Mom should have been more proactive regarding the pain complaints. 
<br><br>

As a result of that, the doctor has banned solid food indefinitely. Mom would only take sips of water. (No milk, no liquid food either). She will only get food in I.V. along with her antibiotics, which keep changing every once in a while. The doctor said that an infection is causing all this.
<br><br>

The latest Bilirubin (yellowness) level was 13 around Friday May-8. That's way too high. But looking from the outside, she seems less yellow now. The doctor has decided not to draw blood everyday because it has become very painful for her. It's hard to find a blood vessel in her arm that works. She has been pinched so many times.  
<br><br>

Dr Bantoon (a friend of Dr Boonchoo) visited Mom on Monday May-11, along with his student doctors. He was very attentive and caring. He told Mom that it's probably going to be a long stay. He'd have to keep her there until the infection is completely gone and have to make sure she can eat normal food and that the digestive system will work again. 
<br><br>


<hr>
<h2>8 May 2009</h2>
ศุกร์ที่ 8 พ.ค. 2552
<br><br>
ขออภัยครับที่ต้องเขียนอย่างย่นย่อ เพราะสถานการณ์กำลังวิกฤติ
<br><br>
เมื่อคืนนี้คุณแม่รู้สึก<b>หนาวสั่น</b>ตอนตีสาม กดออดเรียกพยาบาล พยาบาล (ชื่อ = .........) บอกว่าสงสัยจะหนาวเพราะแอร์เย็นจึงห่มผ้าให้ ไม่ได้วัดไข้ ไม่ได้ให้ยาแก้ไข้ จนเช้าพยาบาลมาวัดอุณหภูมิได้ 38-39 C จึงพบว่า<b>เป็นไข้</b> และให้ยาแก้ไข้สองเม็ด
<br><br>
อ.บุญชู แวะมาตอนก่อนเที่ยง (พร้อมคุณหมอลูกศิษย์หลายคน รวมถึง นพ.พสุรเชษฐ์​ สมร ผู้ช่วยประสานงานให้ตั้งแต่วันจันทร์) ให้ความเห็นว่าอาจมีการติดเชื้อจากข้างใน ให้งดข้าวงดอาหารทันที งดน้ำด้วย จิบน้ำเล็กน้อยก็ไม่ได้ อมน้ำแข็งก็ไม่ได้ คุณแม่หิวน้ำมาก คอแห้งมาก แต่ต้องอดทน
<br><br>
เรื่องที่น่าห่วงที่สุดคือ วันนี้<b>ตัวเหลืองขึ้นมากๆ</b> (เทียบกับเมื่อวานตอนค่ำ) ค่า <b>Bilirubin สูงถึง 12</b> (เป็นค่าที่น่าตกใจ เพราะ อ.รังสรรค์ เคยบอกว่าถ้าค่านี้สูงถึงสิบก็ถือว่าต้องปฏิบัติการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งทันที) ทั้งนี้แพทย์ให้ความเห็นว่าอาจเป็นเพราะ<b>ข้างในช่องท้องมีการอักเสบหรือติดเชื้อ</b>  (อาจหมายถึงตับ? อาจหมายถึงส่วนอื่น?) 
<br><br>
มีการเจาะเลือดไปตรวจ อ.บุญชู สั่งเอ็กซ์เรย์ช่องท้องฉุกเฉิน นอกจากนั้นแล้ววันนี้คุณแม่นอนทั้งวัน (+ บ่นว่าเซ็ง ที่ "อยู่ดีๆ ก็พามาทรมาน" -- คำพูดปรกติของคุณแม่)  
<br><br>
สอบถาม อ.บุญชู เกี่ยวกับการผ่าตัดที่ผ่านมา ได้ความว่า (หมายเหตุ: หากข้อมูลต่อไปน้ีผิดพลาด ก็อาจผิดพลาดเพราะการตีความของผมเอง นี่ไม่ใช่คำพูดคำต่อคำของอาจารย์): ตอนนี้คุณแม่อยู่ได้ด้วยตับซีกขวาซีกเดียว ส่วนตับซีกซ้ายนั้นจะค่อยๆ ฝ่อไปเองเพราะเส้นเลือดตับซ้ายน้ันฝ่อไปแล้ว และการที่ท่อน้ำดีตับข้างซ้ายตันนั้นก็ต้องปล่อยไปอย่างนั้น ไม่เป็นปัญหา หมอได้มุ่งเป้ารักษาท่อน้ำดีข้างขวาแทน ทั้งนี้ก่อนผ่าตัดได้ตกลงว่าจะใช้ท่อโลหะ (ซึ่งมีอายุการใช้งานนานกว่า) ในการถ่างท่อน้ำดี แต่หลังจากผ่าเข้าไปก็ต้องเปลี่ยนใจใช้ท่อพลาสติกแทน เพราะ 1) ท่อน้ำดีไม่ได้ตันเพราะการเบียดของก้อนมะเร็ง และโดยทั่วไปมักไม่ใช้ท่อโลหะในกรณีที่ไม่ได้เกิดจากการเบียดของมะเร็ง และ 2) ท่อน้ำดีตับข้างขวามีขนาดเล็กมากจึงไม่ปลอดภัยสำหรับท่อเหล็กซึ่งอาจเบียดให้ท่อน้ำดีแตกได้ ต่อจากนี้ไปจะต้องติดตามผล อาจต้องใช้บอลลูนขยายท่อ และ/หรือ อาจพิจารณาใส่ท่อเหล็กได้ภายหลัง เพราะในปัจจุบันเร่ิมมีการใช้ท่อเหล็กสำหรับกรณีที่ไม่ใช่มะเร็งบ้างแล้ว 
<br><br>
มีการให้ยาฆ่าเชื้อ (วันละ 1,600 บาท, นอกบัญชียาหลักฯ) เป็นขวดเล็กๆ ต่อกับสายน้ำเกลือ ทุกวันไปเรื่อยๆ ไม่แน่ใจว่ากี่วัน  
<br><br>
เมื่อถามว่าสถานการณ์ตอนนี้น่าจะควบคุมได้หรือไม่? อ.บุญชู ตอบว่าน่าจะควบคุมได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลา และภาวะติดเชื้อเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาที่อาจเกิดขึ้นหลังการผ่าตัดแบบนี้
<br><br>
พี่โม่ พี่นัท โทรคุยกับคุณพลอย แผนกมะเร็งวิทยาแล้ว คุณแม่จะทำนัด อ.นรินทร์ อีกครั้งในวันที่จะได้ออกจาก รพ. ครั้งนี้
<br><br>
ขอขอบพระคุณ อ.บุญชู ศิริจินดากุล ที่ตรวจรักษาคุณแม่อย่างละเอียดถี่ถ้วน ใส่ใจทุกรายละเอียด และยังได้กรุณาตอบคำถามต่างๆ อย่างชัดเจน ทำให้พวกเราลูกๆ ทั้งสาม (พี่นัท พี่โม่ ม็อค) คลายความกังวลใจในเรื่องที่ไม่รู้ไปได้บ้าง 
<br><br>
(แต่แน่นอน ... อดกังวลไม่ได้อยู่ดี)  ...​ ขอบพระคุณสำหรับทุกๆ กำลังใจที่ส่งมาจากทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จักครับ
<br><br>

<b>UPDATED:</b>
<ul>
  <li><b>2pm:</b> 
  คุณแม่คอแห้งมาก ทนไม่ไหว พี่โม่จึงโทรไปปรึกษาคุณหมอพสุรเชษฐ์​ คุณหมออนุญาตให้อมน้ำแข็งได้ คุณแม่ลองอมน้ำแข็งหนึ่งก้อน จากนั้นรู้สึกปวดท้องจึงหยุด
  <li>พยายาลมาวัดไข้ ได้ 39C ความดันปกติ
  <li><b>4:50pm:</b> 
  คุณแม่ยังตัวร้อนอยู่มากๆ พี่โม่เช็ดตัวให้ พยาบาลบอกว่าคุณหมอสั่งว่ายังจะไม่ให้ยาเพื่อลดไข้ แต่จะให้พยายามลดไข้ด้วยวิธีอื่นๆ ไปก่อน คุณมายังคงตัวเหลืองและตาเหลืองมาก พี่โม่บอกว่าต่างกับเมื่อเช้าตรงที่ว่าเมื่อเช้านี้เหลืองแบบขาวๆ แต่ตอนเย็นนี้เหลืองแบบคล้ำๆ
  <li><b>7:45pm:</b> 
  ยังคงมีไข้สูง พยาบาลให้ยาลดไข้
</ul>

<hr>
<h2>7 May 2009</h2>
<b>NOON:</b>
<br><br>
There has been some confusion as to what really happened yesterday.
Today, Mom told my sister what a doctor told her in the morning. Here
is what she reported (accuracy and details have yet to be determined):
the doctor could not insert a metal tube into her bile duct as
planned. Her left bile duct was already completely blocked. Her right
bile duct was just partially blocked, so the doctor inserted a rubber
tube (not sure about the exact term) in there. This tube should
self-disintegrate over time and the residue will be rinsed away with
the feces.
<br><br>
Mom is wide awake, still feeling some tolerable pains inside. Recent
blood tests this morning still show that it is still unsafe for her to
eat or drink. Food and liquid is still not permitted.
<br><br>
Mom said she had not seen Dr Rungsun, but wasn't sure if he's the one
performing the operation when she passed out. Dr Boonchoo is scheduled
to come visit her tomorrow.
<br><br>
<hr>
<h2>6 May 2009</h2>
คุณแม่อดน้ำอดอาหารตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้นอนรับน้ำเกลือรอจนถึงเที่ยงครึ่งก็มีเจ้าหน้าที่มาเข็นเตียงไปที่ตึกนราธิปเพื่อทำการผ่าตัด 
<br><br>
ล่าสุด เวลาบ่าย 2 โมง 50 นาที คุณแม่ถูกนำตัวกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยตึกอาทร หลังจากนั้นอีกราวครึ่งชั่วโมงมีคุณหมอมาบอกว่าการผ่าตัดส่องกล้องประสบความสำเร็จ ขณะนี้ให้คุณแม่พักฟื้น โดยยังคงต้องงดน้ำ งดอาหาร ถ้าคอแห้งให้อมน้ำแข็งได้ <br><br>
ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมมากนัก ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับ อ.รังสรรค์ หรือแพทย์ในทีมผ่าตัดโดยตรง
<br><br>
<b>English Summary:</b>  
The operation began at 12:30pm. Mom was moved to Narathip Bldg.​ At 2:50pm, Mom was moved backed to her ward from the operation room. The doctor told us the surgery was a success. Food and water still need to be withheld. Not much detail at this time. We haven't got a chance to talk to the lead doctor. 
<br><br>
<hr>
<h2>4 May 2009</h2>

หลังจากปรึกษากับ อ.บุญชู​ และหลังจากที่ อ.บุญชู โทรปรึกษาด่วนกับ "เพื่อน" ของอาจารย์ ซึ่งปรากฏว่าคือ อ.รังสรรค์​ นั่นเอง คุณแม่ก็ได้รับคำแนะนำให้นอนโรงพยาบาลทันทีเพื่อเตรียมทำการผ่าตัดรักษาภาวะถุงน้ำดีแฟบและท่อน้ำดีอุดตันในวันพุธนี้
<br><br>
หลังจากที่ อ.บุญชู ได้ดูฟิล์มและรายงาน CT scan ครั้งล่าสุด ก็ให้ความเห็นว่าภาวะท่อน้ำดีตันนี้น่าจะเกิดจากผลข้างเคียงของความร้อนจากการทำ RFA (Radio Frequency Ablation, การเผาทำลายด้วยคลื่นความถี่) ในตับ ไม่น่าจะเกิดจากน่ิว และไม่น่าจะเกิดจากการเติบโตของมะเร็งเพราะก้อนมีขนาดเล็กลง 
<br><br>
การรักษาในครั้งนี้ อ.รังสรรค์ ผู้เชี่ยวชาญด้านท่อน้ำดีตับ​จะเป็นผู้ลงมือ โดยจะทำได้สองแบบคือ 1) วางยาสลบแล้วส่องกล้องลงไปทางปาก ผ่านลำไส้เล็ก แล้วสอดท่อขยายท่อน้ำดีตับลงไป หรือ 2) เจาะหน้าท้องเข้าไปเพื่อติดตั้งท่อขยายท่อน้ำดีตับ 
<br><br>
ข้อเสียของข้อ 1) คือจะมีความเสี่ยงในการติดเชื้อในตับอ่อน ข้อเสียของข้อที่ 2) คือต้องมีแผล และอาจต้องมีการต่อสายระบายของเหลวออกมาทางหน้าท้อง ซึ่ง อ.บุญชู ผู้รู้จักคุณแม่ดี เดาว่าคุณแม่คงไม่ชอบให้มีสายออกมาแน่ๆ (เดาได้ถูกต้อง!) จึงแนะนำทางเลือกที่ 1)
<br><br>
ทั้งนี้ในวันพุธ อาจารย์รังสรรค์จะเป็นผู้ประเมินความเป็นไปได้และความเหมาะสมอีกครั้งหนึ่งว่าจะดำเนินการเช่นไร
<br><br>
ขณะนี้คุณแม่อยู่ที่ตึกอาทร ชั้นบน ห้องพิเศษรวม (ในห้องมีหกเตียง ห้องปรับอากาศ)​ วันนี้จะมีการเจาะเลือดและการตรวจโดยแพทย์แผนก GI (Gastrointestinal?) คืนวันนี้ (วันจันทร์) คุณแม่อาจกลับบ้านชั่วคราวและวันพรุ่งนี้จะเข้ามานอนต่อ แต่คงไม่ได้ดำเนินการอะไรเพราะว่าเป็นวันหยุด (ฉัตรมงคล) วันพุธนี้การผ่าตัดจะดำเนินการ หลังจากนั้นคงต้องนอนพักที่โรงพยาบาลต่ออีกสองถึงสามวัน
<br><br>
<b>English Summary:</b> Recent CT scan (last Saturday May-2) shows Mom's gallbladder as a "severe collapse", her bile duct obstructed by either tumor or something. Her Bilirubin, indicating the degree of yellowness (jaundice), fluctuated between 4.1, 4.5, and 3.9. The remnant of liver tumor, although smaller after RFA, seems to invade hepatic portal vein. Dr Boonchoo Sirichindakul (mom's latest surgeon), after consulting with his colleagues, admitted her immediately at the Chulalongkorn hospital where she will be prepared for an operation on Wednesday (May-6). The operation will likely be inserting surgical equipment (tubes, camera, etc) through her mouth, down the small intestine to the intrahepatic bile duct and enlarging it using a small tube. Dr Rungsun Rerknimitr will be in charge of the operation.  
<br><br>
<b>UPDATED:</b> บ่ายสามโมง - คุณแม่ถูกเจาะเลือดไปแล้ว พยาบาลบอกว่าหาเส้นเลือดยากมาก ต้องเจาะถึง 9 ครั้ง! จึงจะได้เลือดพอกับที่ต้องการ โดยพยาบาลหลายท่านผลัดกันเจาะ แต่กว่าจะสำเร็จก็ทำเอาคุณแม่น่วมไปไม่น้อย คุณแม่บ่นว่าเจ็บมาก ขณะนี้หลับไปแล้ว กำลังรอหมอ GI มาตรวจ
<hr>
<h2>3 May 2009</h2>
คุณแม่ทำ CT scan เมื่อวันเสาร์ (2 พ.ค.) ที่ประชาชื่น และวันอาทิตย์​(3 พ.ค.) ก็ตรวจเลือดที่ รพ.กรุงเทพพัทยา
<br><br>
จากผลเลือดพบว่าความเหลืองลดลงนิดหน่อยจาก Bilirubin = 4.5 เหลือ 3.9 (ค่าปกติคือ 0 - 1.5) ส่วนค่า CEA นั้นอยู่ที่ 2.98 ซึ่งมากกว่าเดิมตอนที่ผ่าตัดเสร็จใหม่ๆ แต่ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ (ไม่เกิน 3.8) หวังว่าค่า CEA ที่ต่ำนี้จะเป็นสัญญาณอันดีว่าปัญหาที่เกิดขึ้นในตับไม่ได้เกิดจากก้อนมะเร็งเติบโตขึ้นอีกครั้ง ทั้งนี้ต้องรอฟังความเห็นจากคุณหมอจึงจะสบายใจได้
<br><br>
ส่วน SGOT = 72, SGPT = 90, ALP = 249 ทั้งสามค่าบ่งบอกภาวะตับอักเสบ สูงกว่าค่ามาตรฐานทั้งสิ้น
<br><br>
ผล CT scan บ่งบอกว่า ก้อนในตับนั้นลดขนาดลง จาก 3.9x7.3x4.4 cm เหลือ 3.6x5.0x3.2 (สังเกตว่าลดลงในทุกมิติ)​  แต่ว่ามีการไปเบียดบังท่อน้ำดีในตับมากขึ้นเล็กน้อย หมอเขียนว่า "slightly increase degree of bilateral intrahepatic bile duct dilatation (more on left IHD), producing from mass obstruction." 
<br><br>
สำหรับเส้นเลือดดำใหญ่ในตับนั้น หมอเขียนว่า "left portal vein, left hepatic vein and proximal middle hepatic vein is not visualized, highly suspicious for tumor involvement" ซึ่งฟังดูน่าจะเข้าใจได้ว่า มองไม่เห็นเส้นเลือดเหล่านั้น น่าสงสัยอย่างยิ่งว่าจะเกิดจากการเบียดบังของก้อนเนื้อ
<br><br>
ผมอ่านแล้วตกใจมาก แต่ข่าวร้ายยังไม่จบ ยังมีเรื่องของถุงน้ำดีอีก
<br><br>
คุณหมอบอกว่าถุงน้ำดียุบตัวอย่างรุนแรง รายละเอียดเขียนว่า "The gallbladder is severe collapsed. There are a few tiny small hyperdense lesion at the gallbladder fossa area, suspicious at the gallbladder neck region, varying from 0.3-0.5 cm in size." อันนี้ฟังแล้วน่ากลัว คำว่า severe เห็นที่ไหนก็น่ากลัวทั้งนั้น .. ส่วนเรื่องนิ่วในถุงน้ำดีนั้นผมอ่านแล้วไม่เข้าใจว่ามีหรือไม่มี
<br><br>
ผมค่อนข้างเครียดมาก แต่ความเครียดไม่ใช่คำตอบ ตอนนี้คงต้องสงบจิตใจรอฟังความเห็นจาก อ.บุญชู ศิริจินดากุล ในเช้าวันจันทร์ (4 พ.ค.) ผมรู้สึกขอบคุณท่านอาจารย์หมอเหลือเกินที่กรุณานัดพบนอกรอบให้โดยเร่งด่วน ไม่งั้นคงเครียดกว่านี้มาก
<br><br>
ผมมั่นใจว่าปัญหาที่เกิดขึ้นเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องนิ่ว หรือท่อน้ำดีโดนเบียด หรือเรื่องถุงน้ำดียุบ หรือนิ่วในถุงน้ำดี คงจะแก้ไขได้ไม่ยากโดยทีมแพทย์ รพ.จุฬาฯ อาจจะต้องมีผ่าตัดนิดหน่อยแต่คงเป็นเรื่องที่ทำกันประจำอยู่แล้ว ผมภาวนาเพียงว่าขออย่าให้ปัญหาเหล่านี้มันเกิดจากการที่ก้อนมะเร็งเติบโตขึ้นเลย เพราะถ้ามะเร็งยังโตขึ้นอีก (ทั้งที่คุณแม่ยังคงทานยาเคมีบำบัด) ก็คงต้องสู้กันอีกยาว แต่ก็จะต้องสู้แน่นอน
<br><br>
<hr>
<h2>1 May 2009</h2>
Emergency situation. I need to be very brief. Sorry if it's hard to read.
<br><br>
Latest ultrasound on 4/30.
radiologist says มี นิ่ว (calcification?) 5mm in bile duct. beware of yellowness and fever.
beware of liver failure.
<br><br>
Dr Narin's next appointment is next month. Dr Rangsan's appointment is 22 April. 
<br><br>
P'Nut decided to call Dr Boonchoo (the surgeon). Dr Boonchoo advised Mom to pause all chemo immediately. On Saturday May-2, Mom will have a CT scan of upper abdomen at Prachachuen (ประชาชื่น), will also test her blood for CEA tumor marker, SGPT, SGOT, and Bilirubin.
<br><br>
On Monday May-4, Mom will meet Dr Boonchoo at Chula, Sirindhorn Bldg, first floor.
<br><br>
<hr>
<h2>29 April 2009</h2>

ห่างหายไปนาน สถานการณ์ที่ผ่านมาค่อนข้างดี แต่ในวันนี้เริ่มมีเรื่องน่ากลัว
<br><br>
โดยทั่วไป มองจากภายนอกแล้วคุณแม่มีอาการดีมาก ทานข้าวได้มาก (โดยอาศัยยาเจริญอาหารช่วย)​ น้ำหนักขึ้น มีแรงทำกิจกรรมต่างๆ เพลียบ้างเป็นบางครั้งเท่านั้น
<br><br>
 
แต่ข้างใน อ.นรินทร์ ดูผลอัลตราซาวด์ (ทำเมื่อ 3 เม.ย., ดูเมื่อ 7 เม.ย.) แล้ว เป็นห่วงว่า<b>ท่อน้ำดีตับจะมีการอุดตัน</b>เล็กน้อย ใน Ultrasound Report เขียนว่า "Liver metastasis in S1, S4, and S3 of liver (along porta hepatic and LMIBD), cause <b>mild biliary duct obstruction.</b>" อ.นรินทร์ จึงให้ทำนัดปรึกษากับ อ.รังสรรค์ ฤกษ์นิมิตร ผู้เชียวชาญด้านท่อน้ำดีตับ แต่คิวอาจารย์รังสรรค์ที่ รพ.จุฬาฯ เต็มไปจนถึงกลางเดือน พ.ค. จึงติดต่อไปที่ Bangkok Health Clinic (ซ.สุขุมวิท 42) และได้นัดเมื่อวันที่ 25 เม.ย. ที่ผ่านมา 
<br><br>

พอไปพบ อ.รังสรรค์​ คุณหมอก็บอกทันทีว่าคุณแม่ตัวเหลืองตาเหลือง พวกเรามองกันเองสัังเกตความเหลืองไม่เห็น แต่คุณหมอสังเกตเห็น และบอกอีกว่าตอนนี้ยังไม่น่าจะอยู่ในขั้นที่น่ากลัว ให้ลองเจาะเลือดดู Bilirubin (ค่าความเหลือง)​ ก็ได้ 4.0 (Total) ค่าปกติไม่ควรเกิน 1.5 mg/dL แต่ อ.รังสรรค์ ก็บอกว่า ยังพอไหว ยังไม่ต้องทำอะไร แต่ถ้าค่านี้ถึง 10 เมื่อไหร่ก็ต้องรีบเจาะเพื่อถ่างท่อน้ำดีทันที ให้คอยเฝ้าระวังไปเรื่อยๆ 
<br><br>

เมื่อวันที่ 28 เม.ย. ที่ผ่านมา คุณแม่ไปเจาะเลือดดู Bilirubin อีกครั้ง ที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา พบว่าค่านี้ขึ้นมาเป็น 4.5 วันนี้ (29 เม.ย.)​ พบ อ.นรินทร์ ที่ รพ.จุฬาฯ​ อีกครั้ง คุณหมอตกใจว่าค่า Bilirubin สูงมาก เจาะผิดหรือเปล่า? แต่เมื่อพบว่ามีการเจาะยืนยันถึงสองครั้งก็เข้าใจว่าถูกต้อง อีกทั้งคุณแม่ก็มีความเหลืองเห็นชัดขึ้นทั้งบนร่างกายและในตา คุณหมอจึงให้คุณแม่ไปจองคิวอัลตราซาวด์ไว้ เพราะจะได้ติดตามดูให้ใกล้ชิดว่าในตับมีอะไรเกิดขึ้น
<br><br>

ปกติแล้วคิวอัลตราซาวด์ที่ รพ.จุฬาฯ จะยาวเหยียด ต้องรอเป็นเดือน แต่ก็ไม่เป็นไร คุณหมอบอกว่าให้จองไว้ก่อน ยังไงเดือนหน้าได้ใช้แน่ พี่นัทพี่โม่จึงไปติดต่อจองให้ พอดีเจ้าหน้าที่ที่รับจองเห็นว่าค่าความเหลืองของคุณแม่สูงมาก จึงบอกว่าเป็นกรณีจำเป็นเร่งด่วน จะลัดคิวให้เป็นพรุ่งนี้เลย! ผมรู้สึกขอบคุณมาก และชื่นชมในการใช้วิจารณญาณของเจ้าหน้าที่ท่านนี้
<br><br>

พรุ่งนี้ (30 เม.ย.) คุณแม่จะเข้ากรุงเทพฯ อีกครั้งเพื่อไปทำอัลตราซาวด์ และในวันที่ 12 พ.ค. จะพบกับ อ.รังสรรค์​ (คราวนี้ได้พบที่ รพ.จุฬาฯ) แล้วค่อยว่ากันอีกทีว่าจะต้องเจาะถ่างท่อน้ำดีหรือว่าต้องทำอะไรต่อไปอย่างไรบ้าง
<br><br>

ระหว่างนี้พี่นัทและพี่โม่ช่วยกันเฝ้าระวังด้วยสายตาว่าถ้าหากคุณแม่ตัวเหลืองตาเหลืองขึ้นฉับพลัน ก็จะรีบไปตรวจ Bilirubin และรายงานผลให้ อ.นรินทร์ (ผ่านทางคุณพยาบาลพลอย) ทราบทันที ถ้าหากต้องผ่าตัดฉุกเฉินจะได้ทำได้ทัน
<br><br>

... จากสถานการณ์ที่เล่ามานี้ เป็นที่น่าห่วงว่า<b>มะเร็งในตับของคุณแม่ยังไม่อยู่ตัว</b> ยังอาจมีการเคลื่อนที่/การเติบโตอยู่ จึงได้มาเบียดท่อน้ำดี (นี่เป็นความเห็นของ อ.รังสรรค์) ซึ่งถ้าเป็นจริงก็จะเป็นข่าวร้าย ข่าวนี้อาจจะได้รับการยืนยันในวันที่คุณแม่ทำ MRI ครั้งถัดไป ในช่วงปลายเดือน พ.ค.
<br><br>


<hr>
<h2>3 April 2009</h2>
<a href="#3apr08">ในวันนี้ของปีที่แล้ว</a>คุณแม่ได้รับยาเคมีบำบัดครั้งแรก สถานการณ์แตกต่างจากวันนี้มาก แม้ว่าคุณแม่และลูกๆ ทุกคนจะมีความหวังว่ายาจะได้ผล แต่ก็กังวลเป็นอย่างยิ่งว่าคุณแม่จะทนกับผลข้างเคียงของยา และความลำบากในการรับการรักษาไม่ไหว คุณแม่อาเจียนหนักเหลือเกิน ทานอะไรไม่ได้เลย อีกทั้งความไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศของโรงพยาบาลก็ยิ่งทำให้เครียดมากขึ้น ผมเองทนไม่ได้ที่จะต้องกลับบ้านทั้งๆ ที่อาการของคุณแม่ยังน่าเป็นห่วงมาก แต่ก็ต้องกลับเพราะมีกฎว่าห้ามนอนเฝ้า พอหลังเที่ยงคืนผมนอนไม่ได้เพราะกังวลใจเหลือเกิน จึงกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง แล้วแอบเข้าไปดูคุณแม่ว่ายังหลับสบายดีหรือไม่ จากนั้นก็มานั่งรอในที่สว่างที่เดียวในโรงพยาบาล นั่นคือบริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน ตลอดคืนนั้นผมนั่งอยู่ที่นั่นแล้วแอบเข้าไปดูคุณแม่ชั่วโมงละหนึ่งครั้งจนถึงเช้าแล้วจึงกลับบ้านนอน ผลัดเวรให้พี่โม่พี่นัทมาเฝ้าคุณแม่ต่อไป
<br><br>
โชคดีที่วันแรกผ่านพ้นไปได้โดยปลอดภัย แต่วันต่อๆ มา ก็ไม่ได้น่ากังวลน้อยกว่าวันแรกเลย ผมใจหายทุกครั้งที่เห็นคุณแม่อาเจียน ไข้ขึ้น หัวใจเต้นเร็ว ทานข้าวไม่ได้ การเห็นแม่ตัวเองในสภาพนั้นมันเป็นความเจ็บปวดมากที่สุดที่คนคนหนึ่งจะรู้สึกได้  ผมเข้าใจดีว่าการตัดสินใจรับการรักษานี้อยู่บนความหวังที่ว่าจะยืดชีวิตออกไปได้บ้าง และถ้าโชคดีก็อาจทำให้ผ่าตัดรักษาได้ ดังนั้น แม้ว่าคุณแม่จะต้องทรมานแต่นี่ก็เป็นส่ิงที่ถูกต้องและเหมาะสมที่สุดที่ควรทำ
<br><br>
เวลาผ่านไปหนึ่งปี มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย คุณแม่ผ่านวันที่ร้าย/ผ่านวันที่ดีมา 366 วัน (ปีที่แล้วเป็น<a href="http://th.wikipedia.org/wiki/ปีอธิกสุรทิน">ปีอธิกสุรทิน</a>) จนถึงวันนี้เราก็ได้รู้แล้วว่าการรักษาทุกขั้นตอนที่ผ่านมาได้ผลอย่างดียิ่ง ยาเคมีบำบัดที่คุณแม่เร่ิมได้รับจากโครงการวิจัยในวันนั้นส่งผลให้ก้อนมะเร็งมีขนาดลดลงถึงขั้นที่ผ่าตัดได้ ในที่สุดก้อนมะเร็งทุกก้อนในตับก็ได้ถูกทำให้สลายหายไปด้วยยาเคมีฯ​ หรือถูกผ่าตัดออก หรือถูกจ้ีเผาด้วยคลื่นความถี่จนหมดสิ้น นับว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์ และความอัศจรรย์นี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากพวกเราไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้คนมากมายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นแพทย์ บุคลากรณ์ทางการแพทย์ ญาติพี่น้อง เพื่อน และคุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนผมหลายคนที่คอยติดตามช่วยเหลืออยู่ตลอด
<br><br>
ผมขอขอบคุณทุกคนที่ผมไม่อาจเอ่ยชื่อได้หมด การที่ผมมีคุณแม่อยู่ในวันนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุด และนี่เป็นส่ิงที่ผมต้องการมากที่สุด ขอบคุณครับ
<br><br>
<hr>
<h2>1 April 2009</h2>
ช่วงนี้คุณแม่ทานอาหารได้เป็นปกติ ไม่อาเจียนแล้วแม้ว่าจะทานยาเคมีบำบัด ยังคงชาปลายมือปลายเท้าอยู่มาก และรู้สึกเจ็บในท้องเล็กน้อย
<br><br>
วันนี้คุณแม่เข้าพบ อ.นรินทร์ ที่ รพ.จุฬาฯ​ พบว่าผลการตรวจเลือดในส่วนที่เกี่ยวข้องกับตับไม่ค่อยดี ค่า ALP, SGPT,​ และ SGOT สูงกว่าปกติมาก คุณหมอจึงได้สั่งตรวจอัลตราซาวด์​ตับ ซึ่งปรากฎว่าทำนัดได้วันที่ 8 มิ.ย.​ คุณแม่จึงตัดสินใจว่าจะไปตรวจที่ รพ.กรุงเทพพัทยาฯ​ น่าจะได้ผลเร็วกว่า แล้วจึงจะนำผลตรวจมาให้ อ.นรินทร์ พิจารณาในสัปดาห์หน้า (นัดวันที่ 8 เม.ย.)
<br><br>
<hr>
<h2>23 March 2009</h2>
เนื่องจากสัปดาห์นี้ (จากพุธที่แล้วจนถึงพุธนี้) เป็นสัปดาห์ที่คุณแม่ได้หยุดพักจากการรับยาเคมีบำบัด คุณแม่จึงรู้สึกดีมาก ทานอาหารได้เยอะ มีพละกำลังมาก สามารถทำงานบ้าน ออกกำลังกายได้เต็มที่  อาการชามือยังมีอยู่เล็กน้อย แต่ว่าทุเลาลงจากช่วงที่ต้องทานยาเคมี
<br><br>
<hr>
<h2>18 March 2009</h2>
วันนี้คุณแม่เข้าพบ อ.นรินทร์​ 
<br><br>
คุณหมอบอกว่าให้ทานยาเคมีมื้อเช้าและมื้อเย็นวันนี้ จากนั้นให้เว้นไปหนึ่งสัปดาห์ แล้วจึงเร่ิมทานต่อในวันพุธที่ 25 มี.ค.​ โดยนี่เป็นวิธีให้ยาตามปกติ อย่างไรก็ตามคุณหมอได้สั่งให้ลดยามื้อเช้าลงจาก 3 เม็ดเป็น 2 เม็ด
<br><br>
คุณหมอให้น้ำเกลือชนิดชงมาชงทานวันละ 2 แก้ว เพื่อบรรเทาปัญหาความดันโลหิตต่ำ
<br><br>
ผลการตรวจเลือด พบว่าปกติทุกอย่าง ยกเว้นค่า Alkaline Phosphatase (ALP) ยังคงสูงเกินร้อย ค่า ​ALP นี้เป็นตัวบ่งบอกความผิดปกติของตับ คล้ายๆ กับค่า SGPT และ SGOT การที่ค่า ALP สูง คงเนื่องมาจากการทำ RFA (การจี้ด้วยคลื่นความถี่) ในตับ ซึ่ง อ.บุญชู ได้คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว
<br><br>
อ.นรินทร์​ นัดคุณแม่ครั้งต่อไป วันที่ 1 เม.ย.
<br><br>

<hr>
<h2>17 March 2009</h2>
หลังจากเปลี่ยนยาแก้อาเจียนเป็น Onsia การอาเจียนเริ่มทุเลาลง แต่ยังมีอยู่บ้าง บางวันก็ไม่อาเจียนเลย บางวันก็อาเจียนเพียงครั้งเดียว ไม่มากเหมือนก่อน ล่าสุดวันนี้​ (17 มี.ค.) คุณแม่ไปเจาะเลือดที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา พอเจาะเลือดเสร็จแล้วอาเจียนทันที คุณแม่บอกว่าเริ่มคลื่นไส้ตั้งแต่ขึ้นบันไดเลื่อนแล้ว และเริ่มอยากอาเจียนตั้งแต่ที่เข็มเจาะอยู่
<br><br>
วันนี้ ค่า CEA = 1.3 
ลดลงกว่าเดิมนิดหน่อย เป็นที่น่าพอใจ
<br><br>
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา (13 มี.ค.) คุณแม่มีความดันต่ำกว่าปกติ (ประมาณ 89/56) โทรถามคุณพลอย (พยาบาล รพ.จุฬาฯ)​  คุณพลอยบอกว่าควรไปพบแพทย์ใกล้บ้าน คุณแม่จึงไปหาหมอที่ รพ.กรุงเทพพัทยา คุณหมอสันนิษฐานว่าคุณแม่ทานน้ำน้อยเกินไป ให้พยายามทานน้ำ ทานอาหารมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เวลาผ่านไปหลายวันแล้วแต่ความดันยังต่ำอยู่ คงจะต้องปรึกษาหมอในวันพรุ่งนี้ (18 มี.ค.)
<br><br>
พรุ่งนี้อาจารย์นรินทร์นัด 7 โมงเช้า ที่ตึก ภปร. ชั้น 1 รพ.จุฬาฯ​
<br><br>
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้รับอีเมลล์ให้กำลังใจจากคุณชูเดช เพื่อนสมัยสวนกุหลาบฯ​ (รุ่น 118) คุณชูเดชป่วยด้วยโรคเดียวกับคุณแม่ และกำลังต่อสู้อยู่ด้วยจิตใจอันเข้มแข็ง ผมได้อ่านบันทึกของเขาและเห็นว่าน่าสนใจและน่าประทับใจ สามารถเข้าไปอ่านได้ที่ <a href="http://www.oknation.net/blog/choodech">http://www.oknation.net/blog/choodech </a>
<br><br>
วันนี้เป็นวันแรกที่ผมได้ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะอาสาสมัคร <a href="http://www.cancer.org/docroot/COM/content/div_Southeast/COM_4_2x_Road_to_Recovery_Service_Program.asp">โครงการ Road to Recovery</a> ของ <a href="http://www.cancer.org">American Cancer Society</a> โดยโครงการนี้จะช่วยเหลือผู้ป่วยมะเร็งโดยการจัดรถรับ-ส่ง ให้ จากบ้านไปยังโรงพยาบาล โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ผมเห็นโฆษณาเกี่ยวกับโครงการนี้ครั้งแรกในนิตยสารของ <a href="http://www.aaa.com">AAA</a> เมื่อสองเดือนที่แล้ว จึงโทรไปสมัครและได้รับการตอบรับอย่างดียิ่่งจากเจ้าหน้าที่ เมื่อต้นเดือนผมได้ผ่านการฝึกอบรม (ทางโทรศัพท์)​ เกี่ยวกับกฏและแนวปฏิบัติต่างๆ ผมประทับใจที่โครงการนี้ให้ความสำคัญกับ "ความเป็นส่วนตัว" (privacy) ของผู้ป่วยเป็นอย่างมาก และทางโครงการยังได้อบรมเกี่ยวกับเทคนิคการพูดคุยกับผู้ป่วยมะเร็ง เทคนิคการฟัง การตอบคำถาม และขอบเขตการช่วยเหลือ (เช่น อาสาสมัครสามารถพูดคุยกับผู้ป่วยได้ แต่จะให้คำแนะนำทางการแพทย์ไม่ได้) สิ่งเหล่านี้ล่วนเป็นประโยชน์กับผู้ป่วยอย่างยิ่ง และเป็นประโยชน์กับอาสาสมัครเองด้วย ผมคิดว่าน่าจะมีคนจัดโครงการเช่นนี้ขึ้นบ้างในประเทศไทย (บางทีอาจมีแล้วก็ได้?)​ ​
<br><br>

<hr>
<h2>11 March 2009</h2>
Mom is vomiting every day. She has a moderate fatigue since she could not eat enough food (because of inappetite + nausea). Last Monday (Mar-9), my sister called Dr Suebpong, an oncologist at Chula, to report the situation. The doctor instructed us to change some of the medecines. For example, to use Onsia instead of Motilium. He also deemed that Mom should continue to take the full dose of Xeloda (the chemo drug). However bad its side effects are, it still seems to be tolerable.
<br><br>
Today, Mom had her weekly blood test at a nearby hospital (BGPH). Her red cell counts came out normal, so there is no need for the boost shot. 
<br><br>
Mom is still struggling to find a food she can eat. She prefers spicy food (such as ปลาดุกผัดน้ำพริกเผา), but this is bad for her because the chemo has an effect on her mouth. It is likely that wounds can arise easily if exposed to super spicy food. My sisters and Mom have to play politics everyday about the food choice. It is a difficult situation. Today is one of the days that Mom wins. We have yielded to her demand of ปลาดุกผัดน้ำพริกเผา (a kind of spicy catfish). 
<br><br>
Hopefully she will be fine. But if not, we hope the damage should be minimal and only skin-deep in her mouth. It's better for her to take some risks and get something she can eat. Otherwise she could be starved. 
<br><br>

<hr>
<h2>7 March 2009</h2>
ยาเคมีบำบัดมีผลข้างเคียงมาก เมื่อวานนี้คุณแม่อาเจียนสองครั้ง เวลาประมาณ ​3pm และ 10:45pm อาเจียนออกมาเยอะมาก มีกลิ่นคล้ายยาที่ทานเข้าไป นอกจากนี้ยังมีอาการใจสั่น หัวใจเต้นเร็ว เหนื่อย แต่ไม่มีไข้
<br><br>
วันนี้จึงตัดสินใจว่าจะไม่ทานยามื้อเช้า แต่จะทานมื้อกลางวันและมื้อเย็นตามปติ ถ้าคืนนี้อาการยังแย่อยู่ ก็อาจจะลดยาเคมีมื้อเย็นจาก 3 เม็ดเหลือแค่ 2 เม็ด (หมายถึง xeloda)
<br><br>
โทรปรึกษาคุณพลอย (พยาบาลที่แผนกมะเร็งฯ​ ร.พ.จุฬาฯ) แล้ว คุณพลอยบอกว่า อ.นรินทร์ อยู่ต่างประเทศ จะกลับมาวันจันทร์นี้ ถ้าวันจันทร์นี้คุณแม่ยังไม่สามารถทานยาเคมีได้ตามปกติ จะโทรไปปรึกษาอีกครั้ง
<br><br>
จำนวนเม็ดยาที่รับประทาน, อุณหภูมิร่างกาย และ ความดันโลหิต/อัตราการเต้นของหัวใจ จะถูกจดบันทึกไว้ในสมุดบันทึกของคุณแม่ทุกวัน
<br><br>
<b>English Summary:</b><br>
The chemo has its side effects. Mom has vomited a few times, quite badly. We decide that she will skip the morning doses of xeloda until Monday. Then we will call the oncologist for consultation.  
<br><br>


<hr>
<h2>4 March 2009</h2>
<h3>คุณแม่กลับมารับยาเคมีบำบัดอีกครั้ง</h3>
คุณแม่ไปพบ รศ.นพ.นรินทร์ วรวุฒิ ที่แผนกมะเร็งวิทยา รพ.จุฬาลงกรณ์ 
<br><br>
อ.นรินทร์ ดูผล MRI แล้วแสดงความเป็นห่วงว่า ก้อนในตับขนาด 4.4 x 7.3 x 3.9 cm นั้น อาจเป็นก้อนมะเร็งที่เซลล์ตายทั้งหมดแล้ว หรืออาจมีบางส่วนที่ยังไม่ตายก็ได้ การมองจากภาพครั้งนี้ครั้งเดียวไม่สามารถบอกได้ชัดเจนแน่นอน ทางเดียวที่จะทราบได้แน่ชัดก็คือจะต้องรออีก 3 เดือน แล้วทำ MRI อีกครั้งหนึ่ง (ซึ่งได้ทำนัดไว้แล้ว) ถ้าก้อนนี้ไม่โตขึ้นก็หมดห่วง แต่ถ้าก้อนนี้โตขึ้นก็ต้องรักษาต่อไป อย่างไรก็ตาม โอกาสที่จะได้ผ่าตัดอีกครั้งคงมีน้อยมาก เพราะว่าเนื้อตับถูกตัดออกไปมากแล้ว 
<br><br>
แต่จากค่า CEA ในผลตรวจเลือด ซึ่งเท่ากับ 1.5 mg/mL นั้น จึงทำให้เชื่อได้ว่าก้อนดังกล่าวคงจะไม่ใช่ก้อนมะเร็ง แต่ก็ไม่สามารถยืนยันได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์
<br><br>
ดังนั้น ในระหว่างนี้คุณแม่มีสองทางเลือกคือ 
<ol>
<li> ไม่ต้องทำอะไร หวังว่าเซลล์มะเร็งไม่มีเหลืออยู่แล้ว และพักผ่อนอยู่เฉยๆ ที่บ้าน ไปอีกสามเดือน แล้วทำ MRI อีกครั้ง 
	<br><i>หรือ</i>
<li> รับยาเคมีบำบัดเพื่อให้แน่ใจว่ามะเร็งจะไม่ลุกลามขึ้นอีกครั้ง 
</ol>
อ.นรินทร์ อธิบายให้คุณแม่ฟังถึงข้อดีและข้อเสียของทั้งสองทางเลือก ซึ่งหากพิจารณาแล้วตอบได้ยากว่าควรจะรับยาเคมีบำบัดหรือไม่ การรับยาที่มีผลข้างเคียงมากมาย และมีความเสี่ยงสูงเช่นนี้ ควรจะต้องมีเหตุผลหนักแน่นมารองรับว่าทำไมจึงจำเป็นต้องทำ แต่ในกรณีนี้เหตุผลที่ควรจะทำก็คือว่าเรา "ยังไม่แน่ใจ" ว่าก้อนที่เห็นนั้นเป็นมะเร็งหรือไม่ มันดูเหมือนจะไม่ใช่ และผลเลือดก็บ่งบอกว่ามันไม่ควรจะใช่ แต่ถ้าหากมันใช่และเราปล่อยทิ้งไว้สามเดือน มันก็จะลุกลามมากเกินไป ในวันนี้จึงควรรับยาเคมีบำบัดไว้ก่อนเพื่อ "กันเหนียว" ทั้งที่ "อาจจะ" ไม่จำเป็น
<br><br>
เป็นเรื่องยากทีจะตอบว่าเหตุผลดังกล่าวเพียงพอหรือไม่
<br><br>
หลังจากอธิบายจนเสร็จสิ้นแล้ว อ.นรินทร์ จึงให้คุณแม่เป็นผู้ตัดสินใจเอง
<br><br>
คุณแม่ตอบ ตกลง!
<br><br>
ผมยินดีมากที่คุณแม่ตัดสินใจสู้ต่อไปจนถึงที่สุด ผมเห็นด้วยกับการตัดสินใจครั้งนี้ ผมเห็นว่าเราสู้มาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อม หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้อง: เราน่าจะชนะแล้วด้วยซ้ำไป! หากว่าในโค้งสุดท้ายนี้เซลล์มะเร็งมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิดที่จะเติบโตขึ้นใหม่ เราก็ควรจะกัดฟันทำทุกวิถีทางที่จะกำจัดโอกาสนั้นให้หมดสิ้นไป แม้ว่าการกระทำนั้นอาจไม่จำเป็น และแม้ว่ามันอาจมีผลข้างเคียง
<br><br>
หลังจากนั้น อ.นรินทร์ จึงแนะนำให้คุณแม่รับยาเคมีบำบัดชนิดรับประทาน ด้วยเหตุผลว่า 1) สะดวกสบาย สามารถทานยาที่บ้านได้ ไม่ต้องเดินทางมาโรงพยาบาล; และ 2) เป็นยาชนิดที่ต่างจากเดิม เนื่องจากยาขนานเดิมที่คุณแม่เคยได้รับเริ่มมีผลข้างเคียงรุนแรงมากขึ้น (เกี่ยวกับการชาปลายมือปลายเท้า) และเริ่มมีภาวะดื้อยา
<br><br>
ยาตัวนี้มีชื่อว่า <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Capecitabine">xeloda (capecitabine)</a>, 500mg / เซโลดา (คาเปซิตาบีน) รับประทานครั้งละ 3 เม็ด หลังอาหาร เช้า, เย็น ทุกวัน
<br><br>
นอกจากนี้คุณหมอยังสั่งยาฉีดกระตุ้นเม็ดเลือดแดงให้ 3 เข็ม, สัปดาห์ละหนึ่งเข็ม โดยเข็มแรกฉีดในวันนี้ เข็มถัดไปจะฉีดในวันที่ 11 มี.ค. (ให้ไปฉีดที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน) และเข็มที่สามฉีดที่ รพ.จุฬา วันที่ 18 มี.ค. ซึ่งคุณหมอนัดพบอีกครั้ง ในวันนั้นคุณหมออาจพิจารณาเพิ่มหรือลดปริมาณยาตามความเหมาะสม
<br><br>
ยาตัวอื่นที่คุณแม่ได้รับ ได้แก่
<ul>
<li> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Motilium">motilium-m (domperidone)</a> 10mg, ทาน 1 เม็ด ก่อนอาหาร เช้า, กลางวัน, เย็น
	<br> ป้องกันการคลื่นไส้ อาเจียน
<li> foliamin (folic acid), 5mg, เม็ดสีเหลือง ทาน 1 เม็ด หลังอาหาร เช้า, กลางวัน, เย็น
<li> intricon capsule, ทาน 1 แคปซูล หลังอาหาร เช้า, กลางวัน, เย็น
<li> besix (with B6) 100mg, ทาน 1 เม็ด หลังอาหาร เช้า, เย็น
</ul>
ค่ายาทั้งหมด (รวมทั้งค่ายาฉีดกระตุ้นเม็ดเลือดแดง 3 เข็ม) ประมาณ 50,000 บาท สำหรับสองสัปดาห์ ถ้าคิดดูแล้ว ตลอดสามเดือนคงมีค่าใช้จ่ายประมาณ 3 แสนบาท นับว่าพอสู้ได้ แม้ว่าค่าใช้จ่ายเหล่านี้จะไม่สามารถเบิกได้จากโครงการวิจัยอีกแล้วก็ตาม 
<br><br>
แม้ว่าการเข้าร่วมโครงการวิจัย Future ของคุณแม่จะจบลงแล้วในวันที่คุณแม่รับการผ่าตัดตับ แต่ผมก็ดีใจที่ อ.นรินทร์ และทีมงานในแผนกมะเร็งวิทยา ร.พ.จุฬาลงกรณ์ ยังคงดูแลคุณแม่และเอาใจใส่ทุกรายละเอียดอย่างต่อเนื่อง 
<br><br>
<b>English Summary:</b><br>
<b>Mom is back on chemo.</b> She will take xeloda (capecitabine) for about 3 months before her next MRI as a precaution. Dr Narin Voravud, her oncologist, said that there is a slight (very, very small) chance that the liver mass still contains live cancer cells. We won't know for sure until the next MRI confirms that the mass doesn't get bigger. In the mean time, Mom has an option to a) do nothing and wait; or b) take a chemo just in case. The doctor said that with the risks, the side effects (and probably also the price tag), and unclear benefits, it is hard for him to recommend one way or the other. So he left the decision up to Mom. My Mom, being a fighter who's determined to not give cancer another slight chance, agreed to be on the chemo. The doctor prescribed xeloda and other accompanied drugs, including some injections that will boost her red blood cells. She will visit the doctor again in the next 2 weeks (Mar-18). In the mean time, she will be taking the chemo at home -- xeloda comes in the form of tablets, so there's no need to commute to the hospital. 
<br><br>
<hr>
<h2>1 March 2009</h2>
คุณแม่พบคุณหมอ รศ.นพ.บุญชู ศิริจินดากุล คุณหมอบอกว่าผลตรวจ MRI ดูดีมาก ทุกอย่างดูปกติดี สิ่งเดียวที่ต้องเฝ้าระวังคือก้อนเนื้อในตับส่วนที่ได้ผ่านการทำ RFA (การเผาด้วยคลื่นความถี่)​ นั้นยังมองเห็นได้อยู่ เข้าใจว่าเป็นก้อนเซลล์มะเร็งที่ตายแล้ว อีกสามเดือนข้างหน้าคุณหมอจะให้ทำ MRI อีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจว่าก้อนดังกล่าวไม่โตขึ้น
<br><br>
จากผลการตรวจเลือด พบว่าค่า CEA ลดลงจาก 100 กว่า (เมื่อก่อนผ่าตัด) เหลือแค่ 1 กว่าๆ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดี ค่า CEA นี้เป็นค่าที่บ่งบอกว่ามี "ก้อนเนื้อ"​ อยู่ในร่างกายเรามากแค่ไหน ดังนั้นค่ายิ่งต่ำก็ยิ่งดี คนที่มีค่า CEA สูงคือคนที่เป็นมะเร็งหรือคนที่ตั้งครรภ์​ คนปกติควรมีค่า CEA ระหว่าง 0 - 3.40 mg/mL (อ้างอิงผลตรวจของ รพ.กรุงเทพพัทยา) เมื่อปีที่แล้วที่คุณแม่ตรวจพบมะเร็งครั้งแรก คุณแม่มีค่า CEA สูงถึง 594.90 (21 ก.พ. 51)
<br><br>
นอกจากนี้คุณหมอบุญชูยังแนะนำว่าควรจะทำ CT scan บริเวณปอด เพื่อดูว่าก้อนสองก้อนที่เคยเห็นในปอดเมื่อก่อนผ่าตัดน้ันเป็นอย่างไรบ้าง เพราะล่าสุดการทำ CT, MRI, และ PET scan ยังไม่สามารถบอกได้ว่าก้อนสองก้อนนั้นเป็นมะเร็งหรือไม่ แพทย์จึงสันนิษฐานว่าคงไม่ใช่ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ประมาทที่จะคอยติดตามเฝ้าระวังอยู่เสมอ
<br><br>
วันที่ 4 มี.ค. นี้ คุณแม่จะพบกับคุณหมอแผนกมะเร็งวิทยา ที่ รพ.จุฬาลงกรณ์
<br><br>
<b>English Summary:</b>  
<br><br>
Mom met with Dr Boonchoo today. He gave us the results of the MRI and the recent blood test. The MRI report was written by Dr Laddawan, a radiologist. I have not seen the report myself, by the doctor told Mom that everything looks normal. The liver mass where radio frequency ablation (RFA) was performed can still be seen. It is assumed that they are the dead cancer cells. Another follow-up MRI will be scheduled in about 3 months (i.e. late May 2009). We expect that the mass won't grow bigger. 
<br><br>
As for the blood test, the CEA (Carcinoembrionic antigen) value has dropped from >100 before surgery to only 1.xx. This is a good thing, since it is a form of tumor markers. People who have high CEA are people who have tumors or are pregnant. Normal people should have CEA between 0 and 3.40 mg/mL (reference: BGPH Hospital Labs). When Mom was first diagnosed with cancer, her CEA was 594.90 (21 Feb 08), a very depressing value. 
<br><br>
Another follow-up test will be scheduled soon. Dr Boonchoo needs to see a clearer picture of the lung. He will order a CT scan of the chest. He hasn't forgotten about the 2 mysterious spots that are not yet identifiable from the previous tests before surgery. 
<br><br>
Mom will meet with her oncologists at Chula Hospital on March 4th.
<br><br>
Note: This page has a very useful information on CEA: 
<a href="http://www.medterms.com/script/main/art.asp?articlekey=8722">http://www.medterms.com/script/main/art.asp?articlekey=8722</a>
<br><br>
<hr>
<h2>26 February 2009</h2>
Mom is getting better everyday. The main complaint she has is the numb feeling in her fingers (hands and feet). It looks like the side effect of Cetuximab has never gone away, and never diminished either. She is taking vitamin B complex supplement, in hope that it will regrow the damaaged nerves. But we know that the repair process takes a really long time. She will discuss this problem with Dr Napa (one of her oncologists) next Tuesday, March 3rd, at Chula Hospital. Hopefully there is an effective treatment on this. 
<br><br>
That numb feeling, of course, is a minor issue compared to cancer. We cautiously believe that the cancer is completely gone by now. We hope the MRI result will confirm that. Dr Boonchoo will read the results to her this Sunday.
<br><br>
I need to update the story I posted on Feb-23. My sister got a speeding ticket on the tollway while driving Mom to the hospital for an MRI. At first, I felt that the cop who gave the ticket does not have a heart, and was ridiculously strict on our case. Further investigation reveals that my sister did not tell the cop where she was heading. Mom apparently forgot that she was a "cancer patient" as well. So, nobody told the cop that we were trying to get Mom to the hospital. Everybody was in such a good mood that a 500-baht ($14) ticket could cause no irritation. The "my mom has cancer" excuse was not needed. 
<br><br>
And, actually, I believe that such excuse no longer holds true.
<br><br>

<hr>
<h2>23 February 2009</h2>
It has been one year + one day since Mom got the cancer diagnosis. On Feb-22, 2008, Mom had a CT scan, a colonoscopy, a deadly diagnosis, and a life-saving colon surgery on the same day. 
<br><br>
Over the past year, Mom has fought hard, going through the most aggressive and advanced chemotherapy for 8 months, followed by about 2 months of rests and preparations for another surgery. On Jan-9, 09, Mom had a hepatomy (liver resection) by the most elite team in the country. 
<br><br>
Today, about 2 months after the latest surgery, Mom had her first follow-up MRI. It was done at Bamrungrat Hospital in Bangkok. She will know the results when she meets with her surgeon (Dr Boonchoo) at Bangpakok I Hospital on Mar-1, 09. Then, two days later (Mar-3), she will see her oncologist at Chula Hospital.
<br><br>
My sister got a speeding ticket while driving Mom to the MRI today. It's interesting that the cops give tickets to cancer patients. Hmmm, rule of law is very strict in Thailand. I guess that's a good thing for the country. 
<br><br>
We pray for the best outcome from the MRI. Hopefully the cancer is completely gone and no follow-up procedures are neccessary. But we will do what we have to do. Mom has to be cured. We will fight to the end and the end will be a success. 
<br><br>
Thanks to all supporters and well-wishers: friends, family, relatives, teachers, doctors, internet strangers. I will keep you updated. 
<br><br>
<hr>
<h2>14 February 2009</h2>
พี่ทิพย์และครอบครัวมาเยี่ยมคุณแม่ที่บ้านพัทยา พร้อมนำอาหารมาฝากอีกมากมาย (ตามเคย) เสียดายที่ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นจึงพลาดโอกาสลิ้มรสเป็ดสุดอร่อย ซึ่งคงจะถูกพี่โม่ พี่นัท แย่งกินไปหมดแล้ว
<br><br>
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาอาการคุณแม่ทรุดลงไปประมาณ 2-3 วัน นั่นคือ เบื่ออาหารและหมดเรียวหมดแรง แต่วันนี้ดีขึ้นแล้ว ทานอาหารได้ตามปกติ ทานอาหารเสริมและยาได้ครบถ้วน ส่วนอาหารชามือนั้นยังมีอยู่เหมือนเดิม
<br><br>
อีก 9 วัน จะถึงวันที่ 23 ก.พ. 52:  วันนัดทำ MRI ซึ่งเป็นวันครบรอบ 1 ปี กับ 1 วัน ที่คุณหมอวินิจฉัยว่าคุณแม่เป็นมะเร็ง (และทำการผ่าตัดลำไส้ในวันเดียวกัน) ในวันนั้นคุณหมอบอกว่าคุณแม่เป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย มีการแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย อาการหนักมาก ถ้าไม่ผ่าตัดทันทีอาจจะต้องเสียชีวิตในวันเดียวกัน คุณแม่จึงถามคุณหมอว่า "แล้วถ้าผ่าตัดจะอยู่ได้นานเท่าไหร่?" คุณหมอตอบว่าให้คำยืนยันไม่ได้ แต่โดยทั่วไปแล้วผู้ที่เป็นมะเร็งข้ันนี้จะมีเวลาอีกประมาณ 3-6 เดือน คุณแม่จึงยอมให้ผ่าตัด ด้วยเหตุผลที่ว่า 3-6 เดือน น่าจะเพียงพอสำหรับการจัดการสิ่งต่างๆ เพื่อให้ลูกๆ ทั้งสามของคุณแม่ อยู่ได้ในวันที่คุณแม่ไม่อยู่อีกต่อไป
<br><br>
ผมไม่ได้ยินข่าวเรื่องการผ่าตัดนี้จนกระทั่งวันถัดมา 24 ก.พ. 51 ซึ่งเป็นวันเกิดพี่นัท ผมโทรศัพท์ถึงพี่นัทจาก Berkeley เพื่ออวยพรวันเกิด แต่เสียงพี่นัทฟังดูแปลกๆ คุยไปคุยมาจึงได้ความว่าคุณแม่เป็นมะเร็งกะทันหัน ฉับพลันทันที และรุนแรงถึงชีวิต ผมฟังแล้วก็อึ้งไปสักพัก ร้องไห้อยู่ประมาณ 30 วินาที แล้วจึงตั้งสติได้ ผมตัดสินใจบินกลับไปเพื่อร่วมต่อสู้กับมะเร็งอย่างถึงที่สุด และคุณแม่ก็ยอมสู้ถึงที่สุดเช่นเดียวกัน เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีแล้ว คุณแม่ยังคงแข็งแรง ยังคงอยู่กับลูกๆ ทั้งสามคน และพวกเราก็ยังคงต่อสู้ต่อไป
<br><br>
วันหลังผมจะมาเล่าเพิ่มเติม ตอนนี้ผมหิวข้าว แต่ก่อนที่จะไปกินข้าว ในวันแห่งความรักนี้ผมขอพูดสิ่งที่เป็นสัจพจน์ ที่ว่า ไม่มีความรักใดยิ่งใหญ่เท่าความรักระหว่างแม่กับลูก ผมรักคุณแม่ของผมมาก และผมรักและขอบคุณทุกคนที่ช่วยให้ผมยังมีคุณแม่อยู่ในวันนี้และวันต่อๆ ไป 
<br><br>

<hr>
<h2>9 February 2009</h2>
คุณแม่ทานข้าวได้มากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมามีผื่นลมพิษขึ้นตอนกลางคืน 2-3 คืน โดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว คุณแม่บ่นว่าชามือมากกว่าแต่ก่อน รู้สึกเหมือนว่ามือโดนน้ำแข็ง คาดเดาว่าเป็นผลข้างเคียงตกค้างจาก Cetuximab แต่ก็ไม่แน่ใจ คงจะต้องปรึกษาแพทย์เมื่อพบแพทย์ครั้งต่อไป
<br><br>
ตอนค่ำคุณแม่ไปทำบุญเนื่องในวันมาฆะบูชาที่วัดใกล้บ้าน

<hr>
<h2>2 February 2009</h2>
คุณแม่ยังคงทานได้น้อย แต่โดยทั่วไปรู้สึกสดชื่นมากขึ้น สบายตัวมากขึ้น เจ็บแผลในท้องน้อยลง
<br><br>
กำลังทดสอบดูว่ายา Megestrol ที่คุณหมอให้มาจะช่วยเจริญอาหารได้หรือไม่

<hr>
<h2>1 February 2009</h2>
หลังจากที่ได้พักผ่อนอยู่ที่บ้านพัทยาเป็นเวลาประมาณสิบวัน คุณแม่ก็ได้เวลาเข้าไปพบหมออีกครั้ง โดยวันนี้เป็นการเข้าพบอาจารย์บุญชู ศิริจินดากุล ที่ รพ.บางปะกอก 1 คุณหมอได้ถอดสายระบายของเหลวจากตับออกให้ ทำให้คุณแม่รู้สึกสบายตัวมากขึ้น เจ็บในช่องท้องน้อยลงมากๆ สามารถขยับตัวได้สะดวกขึ้น และที่ดีที่สุดคือมีความอยากอาหารมากขึ้น 
<br><br>
สำหรับผลการตรวจเลือดนั้น แพทย์พบว่าค่าทุกอย่างดีขึ้นจนอยู่ในเกณฑ์ปรกติ ยกเว้นค่าโปรตีนจากตับ (อัลบูมิน) ซึ่งแม้ว่าจะดีขึ้นกว่าเก่าแต่ก็ยังต่ำอยู่ จึงได้กำชับคุณแม่ว่าให้ทานไข่ขาวมากๆ (ประมาณวันละ 5 ฟอง) และให้น้ำโปรตีนบำรุงตับไปทานที่บ้านต่ออีกหนึ่งเดือน 
<br><br>
<b>คุณแม่ยินดีให้ทุกคนเข้าเยี่ยมได้แล้ว</b> (ที่บ้านพัทยา) คุณแม่และลูกๆ ทุกคนรู้สึกขอบพระคุณในน้ำใจและความห่วงใยของญาติๆ เพื่อนๆ และเพื่อนบ้านทุกท่านเป็นอย่างมาก รวมทั้งผู้หวังดีอีกหลายท่านที่แม้นไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวก็ยังช่วยส่งข้อความทางอีเมลล์มาให้กำลังใจคุณแม่ ขอบพระคุณมากครับ
<br><br>
<b>ขั้นตอนต่อไป:</b> 
<ol>
<li>นัดทำ MRI (เอ็กซ์เรย์ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า)​ ที่ รพ.บำรุงราษฎร์​ เวลา 17 น. วันศุกร์ที่ 23 ก.พ. 52 คาดว่าค่าใช้จ่ายประมาณ 35,000 บาท
<li>นำผล MRI มาพบ อ.บุญชู ที่ รพ.บางปะกอก 1 วันอาทิตย์ที่ 1 มี.ค. 52 เพื่อประเมินผลการรักษา และวางแผนการติดตามรักษาต่อไป
</ol>
<table align=center border=1 cellspacing=0 cellpadding=10>
<tr>
	<td>
<center>
<a href="http://picasaweb.google.com/panuakdet/MomSHepatomy#5297691372648780018"><img src="http://lh3.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SYUuPCxh0PI/AAAAAAAAO2k/2C4k56gIrGg/s144/21Jan2009%20012.jpg"></a><br>
ภาพคุณแม่และ รศ.นพ.บุญชู ศิริจินดากุล (ผ่าตัดตับเมื่อ ​​10 ม.ค. 52)
</center>
	</td>
	<td>
<center>
<a href="http://picasaweb.google.com/panuakdet/MomSHepatomy#5297691368492494466"><img src="http://lh6.ggpht.com/_Z2ou79ohh9M/SYUuOzSl7oI/AAAAAAAAO2Y/m86JhWihvEg/s144/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20013.jpg"></a><br>
ภาพคุณแม่และ นพ.พรชัย ล้ิมอุดมพร (ผ่าตัดลำไส้เมื่อ 22 ก.พ. 51)
</center>
	</td>
</tr>
</table>


<hr>
<h2>22 January 2009</h2>
คุณแม่อยู่ที่บ้านพัทยาแล้ว สถานการณ์ปกติ ไม่มีผื่นลมพิษ ไม่มีไข้ แต่ยังมีอาการเจ็บแผลอยู่บ้าง ยังขยับตัวไม่ค่อยสะดวกเพราะมีสายระบายของเหลวจากตับติดตัวอยู่ ยังคงเหนื่อยง่ายและไม่เจริญอาหารเท่าที่ควร
<br><br>
ระหว่างนี้คุณแม่ยังคงต้องการพักผ่อน ยังไม่สะดวกที่จะต้อนรับผู้มาเยี่ยม จึงขออนุญาตงดเยี่ยมไข้ไปสักระยะหนึ่งก่อน อย่างน้อยจนถึง 2 ก.พ. 52 
<br><br>
คุณแม่และลูกๆ ขอขอบคุณทุกๆ คน ท่ีคอยช่วยเหลือและให้กำลังใจ <b>:)</b> 
<br><br>
<b>English Summary:</b> Mom is at home in Pattaya. Everything is normal. She is recovering, needing a lot of rest. The most nagging problem is her loss of appetite. Hopefully, it will get back to normal soon. We thank everyone for your support. However, no visit at this time, at least until Feb-2. 
<br><br>
<hr>
<h2>21 January 2009</h2>
<b><font color=maroon>Note: From now on, all times will be written in Thailand timezone. (GMT +7) </font></b>
<br><br>
It's day #11 after the surgery (on Jan-10), and Mom is discharged from the hospital! It has been a rough ride in the past 10 days. Mom had jaundice and deflated + flooded lung after surgery, but the doctors were quick to fix that. She still has her drain tube from the liver attached. It will be taken away on her next appointment, Feb-2, 2009, with Dr Boonchoo Sirichinjdakul at Bang Pakok 1 Hospital.
<br><br>
We will be in contact will the oncologist team, in case there is anything we still need to do regarding cancer. But for now, we are cautiously optimistic that the cancer is gone. At least, all the known liver tumors have been dealt with one way or another: either killed by the chemo, surgically resected, or radiofrequency ablated.
<br><br>
คุณแม่กลับบ้านได้แล้ววันนี้ ยังคงมีสายระบายของเหลวจากตับติดตัวอยู่ คุณหมอ (อ.บุญชู) จะเอาออกให้ในวันนัดครั้งต่อไป: 2 ก.พ.​ 52 ที่ รพ.บางปะกอก 1 
<br><br>
ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดครั้งนี้ ประมาณ 350,000 บาท (ที่ รพ.บางปะกอก 1) + 20,000 บาท (ค่าเจาะตับที่ รพ.จุฬาฯ) - 110,000 บาท (บริษัทประกัน AIA จ่ายให้บางส่วน) 
<br><br>
ลำดับต่อไปผมหวังว่าจะได้พบกับแพทย์แผนกมะเร็งวิทยาอีกครั้ง เพื่อวางแผนการตรวจเพื่อเฝ้าระวังการกลับมาของมะเร็งต่อไป
<br><br>
<hr>
<h2>18 January 2009</h2>
วันนี้เป็นวันแรกที่ผมได้คุยกับคุณแม่หลังจากการผ่าตัด เสียงคุณแม่สดชื่นเหมือนคนปกติ ถึงแม้ว่าเรื่องที่สนทนากันจะไม่ค่อยสดชื่นสักเท่าไหร่ (ผมบังคับ/อ้อนวอน/ให้กำใจคุณแม่ให้กินไข่ต้มเยอะๆ ส่วนคุณแม่ยืนยันว่ากำลังกินอยู่ และปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาที่ว่าคุณแม่ไม่ยอมกินไข่ตามปริมาณที่หมอสั่ง)​ 
<br><br>
ทุกวันนี้คุณแม่ต้องกินไข่ขาวมื้อละสองฟอง
<br><br>
อาการโดยทั่วไปของคุณแม่ค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ ยกเว้น:
<ul>
<li> ท้องผูกเป็นเวลา 3 วันแล้ว คุณหมอจึงให้พยาบาลช่วยแก้ไขให้
<li> ผื่นลมพิษขึ้นตอนกลางคืน และหายไปตอนกลางวัน ยังไม่ทราบสาเหตุ โดยครั้งล่าสุดที่คุณแม่มีปัญหาเรื่องลมพิษคือเมื่อ 26 ก.ค. - 1 ส.ค. 2551 
</ul>


<hr>
<h2>17 January 2009</h2>
<i>อาทิตย์ 18 ม.ค. 52, 10:20 น. ตามเวลาประเทศไทย</i>
<br><br>
อ.บุญชู เข้ามาตรวจเมื่อเช้า จากผลเลือดพบว่าทุกๆ อย่างดีขึ้น เกลือแร่เพิ่มสูงขึ้น โปรตีนเพิ่มสูงขึ้น แต่ยังคงต้องทานไข่ขาวให้มาก เอ็นไซม์ตับต่ำลง ค่าความเหลือง (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bilirubin" target=_blank>bilirubin</a>)  ลดลงจาก 8.1 ก่อนการเจาะตับ เหลือ ​4 ในวันนี้ สังเกตได้ว่าตาเหลืองน้อยลง
<br><br>
พยาบาลถอดลวดเย็บแผลออกให้แล้ว 
<br><br>
คุณแม่เดินออกกำลังกายได้มากขึ้น สะดวกขึ้น เป็นที่น่าพอใจมาก อ.บุญชู คาดว่าจะได้กลับบ้านก่อนวันที่ 26 ม.ค. แน่นอน
<br><br>

<hr>
<h2>16 January 2009</h2>

<i>ศุกร์ 16 ม.ค. 52, 22 น. ตามเวลาประเทศไทย</i>
<br><br>
เมื่อตอนบ่ายๆ คุณแม่ลุกขึ้นมาออกกำลังกายโดยการยกแขน ฝึกหายใจ ฝึกเดิน ได้มากพอสมควร ไข้ลดลงต่ำกว่า 38 C 
<br><br>
เมื่อเหนื่อยจากการออกกำลังกายก็หลับไปอีกครั้ง พอตื่นมาตอนช่วงเย็นพบว่าไข้สูงขึ้นถึง 38 C อีกแล้ว 
<br><br>
<i>เสาร์ 17 ม.ค. 52, 9 น.​ ตามเวลาประเทศไทย</i>
<br><br>
เมื่อคืนนี้ อ.บุญชู​ เข้ามาเยี่ยมตอนประมาณ 5 ทุ่ม และบอกว่าคุณแม่มีอาการทั่วไปดีขึ้นเป็นที่น่าพอใจ และได้อธิบายว่า เวลาที่ตับมีปัญหานั้นอาการตัวเหลืองตาเหลืองจะแสดงออกเป็นอันดับแรก จากนั้นอาการอื่นๆ ก็จะทรุดลงตามมา และเมื่อตับกลับมาทำงานได้ดีเหมือนเก่าอาการอื่นๆ ก็จะเริ่มหายไปก่อน จากนั้นความเหลืองจึงจะหายไปเป็นอันดับสุดท้าย ดังนั้น ระหว่างนี้ซึ่งตัวและตายังคงเหลืองอยู่ก็ไม่ต้องกังวลจนเกินไป เนื่องจากอาการอื่นๆ เริ่มดีขึ้นแล้ว
<br><br>
<i>เสาร์ 17 ม.ค. 52, 12:40 น​ ตามเวลาประเทศไทย</i>
<br><br>
อ.บุญชู แวะมาเยี่ยมตอน ​10 โมงเช้า และบอกว่าของเหลวที่ดูดออกมาจากตับนั้นที่แท้เป็นเพียงเลือดที่คั่งค้างอยู่ ไม่มีการติดเชื้อ ไม่มีเรื่องที่น่าเป็นห่วง จากนั้นก็มีบทสนทนากับคุณแม่ดังนี้:
<br><br>
<i>คุณหมอ:</i> ตับไม่น่าเป็นห่วงแล้ว แต่หมอจะต้องขอเอ็กซ์เรย์ดูปอดอีกครั้งหนึ่ง
<br>
<i>คุณแม่:</i> เอ็กซ์เรย์ที่ไหนคะ?
<br>
<i>คุณหมอ:</i> ที่บางปะกอกนี้แหละ ไม่ต้องไปถึงจุฬาหรอกครับ
<br>
<i>คุณแม่:</i> ไม่ใช่... หมายถึงว่าเอกซ์เรย์ข้างบนนี้เลยหรือว่าต้องลงไปข้างล่าง? 
<br>
<i>คุณหมอ:</i> ข้างล่างครับ
<br>
<i>คุณแม่:</i> ถ้าเอ็กซ์เรย์ที่นี่ก็ทำที่ห้องนี้แหละ 
<br>
<i>คุณหมอ:</i> แหม! คุณป้านี่ขี้เกียจจริงๆ เลย!!
<br>
<i>คุณแม่:</i> >_<
<br><br>
หลังจากนั้นคุณหมอก็จัดเจ้าหน้าที่ขึ้นมาเอ็กซ์เรย์ให้ถีงเตียงตามคำขอ แต่การดุของคุณหมอครั้งนี้มีผลดีตามมา นั่นคือ คุณแม่ลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องอาศัยความช่วยเหลือใดๆ เลย ได้เป็นครั้งแรกหลังจากผ่าตัด! จากนั้นคุณแม่ก็เดินออกไปข้างนอกห้อง และไปออกกำลังกายในที่โล่งได้อีกเป็นเวลานาน ทำให้พยาบาลเข้ามาแสดงความชื่นชม
<br><br>
สักพักใหญ่ๆ ผ่านไป อาจารย์บุญชูเดินเข้ามาหา
<br><br>
<i>คุณหมอ:</i> โอ้! อยู่นี่เอง ผมตกใจแทบตายว่าคนไข้หายไปไหน นึกว่าหนีกลับบ้านไปแล้ว 
<br>
<i>คุณแม่:</i> ไม่มีปัญญาหนีหรอก
<br><br>
คุณหมอบอกว่าผลการเอ็กซ์เรย์ปอดออกแล้ว พบว่าปอดข้างซ้ายดีขึ้นมาก ส่วนปอดข้างขวายังคงแฟบอยู่ ถ้าได้ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมออีกไม่นานจะต้องหายเป็นปกติแน่ๆ คุณหมอชื่นชมคุณแม่ที่ตั้งใจออกกำลังกายอย่างจริงจัง
<br><br>
คุณหมอยังบอกอีกว่า ค่าเอมไซน์ตับในเลือดลดต่ำลงในระดับที่ปลอดภัยแล้ว (ยิ่งต่ำยิ่งดี) จึงสามารถให้ยาไทลินอล (tylenol) เพื่อลดไข้ บรรเทาปวดได้แล้ว (แต่เดิมจำเป็นต้องอาศัยยาฉีด และการเช็ดตัว, ประคบเย็น) 
<br><br>
เย็นนี้จะมีการเจาะเลือดไปตรวจอีกครั้งหนึ่ง
<br><br>
<hr>
<h2>15 January 2009</h2>
<i>ศุกร์ 16 ม.ค. 52, 8:00am​ ตามเวลาประเทศไทย</i>

<br><br>
เมื่อเช้ารถพยาบาลนำตัวคุณแม่มาที่ตึกนราธิปฯ รพ.จุฬาฯ​ คุณหมอกำลังทำการเจาะตับเพื่อระบายของเหลวออก จากนั้นของเหลวในตับจะถูกส่งไปตรวจที่แล็ปของ รพ.บางปะกอก ต่อไป 
<br><br>

<i>ศุกร์ 16 ม.ค. 52, 1:00pm​ ตามเวลาประเทศไทย</i>

<br><br>
การเจาะตับเสร็จสิ้นแล้ว คุณแม่กลับมาพักที่ รพ.บางปะกอก 1 แล้ว คุณแม่เจ็บแผลมาก พยาบาลฉีดยาแก้ปวดให้ คุณหมอธวัช (นพ.ธวัช บุญยืนเวทวัฒน์) บอกว่าได้เจาะของเสียออกจากตับเรียบร้อยแล้ว อาการน่าจะดีขึ้น ระหว่างนี้กำลังวิเคราะห์อยู่ว่าของเหลวในตับเหล่านั้นเป็นอะไร ติดเชื้ออะไรหรือไม่ จะได้รักษาได้ถูกวิธี
<br><br>
คุณแม่ทานข้าวไม่ลงเพราะปากขม จึงทานเอ็นชัวร์แทน จากนั้นก็หลับไป ยังคงมีภาวะตัวเหลืองตาเหลือง
<br><br>

<hr>
<h2>14 January 2009</h2>
<i>พฤหัส 15 ม.ค. 52, 8:00 น.​ ตามเวลาประเทศไทย</i>
<br><br>
หลังจากดูผลเลือดและผล CT Scan อาจารย์บุญชูบอกว่าควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว ตับไม่ได้มีปัญหาร้ายแรงเหมือนอย่างที่คิดไว้ คุณหมอเปลี่ยนยาฆ่าเชื้อตัวใหม่ให้ ยังคงมีการพ่นยาขยายหลอดลมและละลายเสมหะในปอด
<br><br>

ข่าวดี:
<ol>
<li> ค่าการแข็งตัวของเลือด = 0.9 นับว่าดีมาก
<li> น้ำในปอดลดลง
<li> เส้นเลือดดำของตับที่ไหม้ระหว่างผ่าตัด ไม่แสดงปัญหา
<li> เดินคล่องมากขึ้น เข้าห้องน้ำเองได้แล้ว (แต่เข้าแล้วเหนื่อยมาก, ไข้ขึ้น)
<li> ทานอาหารได้มากขึ้น
<li> ขยับตัวได้สะดวกขึ้น ยังคงเจ็บข้างใน แต่ไม่เจ็บแผลข้างนอกแล้ว
</ol>

ข่าวไม่ดี: 
<ol>
<li> ปอดแฟบทั้งซีกซ้ายและซีกขวา
<li> มีน้ำขังอยู่ในตับ ถ้าวันนี้น้ำยังไม่ลดอาจจะต้องเจาะท้องเพื่อระบายน้ำออก (โดยฉีดยาชาและใช้เข็มจิ้ม) โดยจะต้องนั่งรถพยาบาลไปทำที่ รพ.จุฬาฯ
<li> ยังเห็นได้ชัดว่าตัวเหลือง ตาเหลือง
<li> ยังคงมีไข้ 38 - 39 C คุณหมอให้เช็ดตัวบ่อยๆ เพื่อลดไข้ แต่ยังไม่ให้ยาลดไข้ชนิดรับประทาน ต้องรอดูอาการของตับก่อน
</ol>

<i>พฤหัส 15 ม.ค. 52, 3:30pm​ ตามเวลาประเทศไทย</i>
<br><br>
คุณแม่ตื่นมาทานข้าวเวลา 2:30pm โดยเดินลงมาจากเตียงและนั่งทานที่โต๊ะอาหาร จากนั้นก็ออกกำลังกายและหัดเดินต่ออีกเป็นเวลา 1 ชั่วโมง แล้วจึงกลับไปนอนต่อ วันนี้ยังไม่ได้พบแพทย์ แต่เมื่อตอนเที่ยงมีการเก็บตัวอย่างอุจจาระไปตรวจ

<hr>
<h2>13 January 2009</h2>
นพ.ธวัช บุญยืนเวทวัฒน์ แจ้งว่า จากผลการเอกซเรย์ปอดพบว่าคุณแม่มีน้ำท่วมปอด และปอดซีกขวาแฟบลงมาก จึงได้ขอให้นักกายภาพบำบัดช่วยมาฝึกคุณแม่ในการบริหารปอด และคงจะมีวิธีการรักษาแบบอ่ืนต่อไป
<br><br>
ระหว่างนี้คุณแม่ยังลุกออกจากเตียงไม่ไหว พี่โม่พี่นัทพยายามพยุงให้หัดเดิน แต่ยังไม่ประสบผลสำเร็จ คุณแม่ยังคงเจ็บมาก
<br><br>
<b><font>UPDATED: </font></b>พุธ 14 ม.ค. 52, 12:30pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
ล่าสุดพบว่า<b>สถานการณ์เลวร้ายลงมาก</b> 
คุณแม่หมดแรงไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้เลย ปอดไม่สามารถทำงานได้ตามปกติเพราะมี<b>น้ำท่วมปอด</b> และปอดซีกขวา "แฟบลงไปหมดเลย" คุณหมอต้องมาพ่นยาให้ และกำลังดำเนินการ<b>ให้เลือด</b>สองถุง (ระหว่างนี้กำลังอุ่นเลือด) ในเลือดมีโปรตีนอัลบูมินต่ำมาก <b>มีไข้สูง</b>ตลอดติดต่อกันหลายวันแล้ว และไข้ไม่ได้เกิดจากการที่แผลอักเสบ ยังหาสาเหตุของไข้ไม่พบ
<br><br>
ที่แย่ที่สุดคือ ตอนนี้<b>ตัวเหลืองและตาเหลืองมาก</b> คณะแพทย์ไม่สบายใจเนื่องจากนี่เป็นสัญญาณว่าตับมีปัญหา จึงได้สั่งทำ CT scan อีกครั้งในวันนี้ ระหว่างนี้คุณแม่จึงต้องงดน้ำงดอาหาร ทั้งๆ ที่กระหายน้ำมาก 
<br><br>
<b><font >UPDATED: </font></b>พุธ 14 ม.ค. 52, 2:00pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
จากผล x-ray วันนี้พบว่าน้ำในปอดลดลงนิดหน่อย คงเพราะเมื่อคืนนี้ปัสสาวะออกเยอะ ค่าตับเหลืองขึ้น เริ่มทานโจ๊กได้ ไข้ลดลงแต่ยังคงมีไข้ คาดว่าจะถอดสายระบายของเหลวจากตับคืนนี้ ยังไม่ทราบผล CT Scan นักกายภาพบำบัดมาตบหลังให้ คุณแม่ไม่ชอบเพราะเจ็บมาก แต่คุณหมอบอกว่าจำเป็นต้องฝืนทำ
<br><br>
<b><font >UPDATED: </font></b>พุธ 14 ม.ค. 52, 3:30pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
จากการสังเกตพบว่าความเหลืองของร่างกายและตาลดลงเล็กน้อย ยังคงอยู่ระหว่างการให้เลือดถุงที่สอง
<br><br>
<hr>
<h2>12 January 2009</h2>
เมนูวันนี้ได้แก่: น้ำส้ม น้ำข้าว โปรตีนบำรุงตับ และเอ็นชัวร์ คุณแม่มีแรงมากขึ้น ขยับตัวได้ง่ายขึ้น เมื่อวานนี้ อ.บุญชู มาเยี่ยมตอน 3 ทุ่ม ต้องขอบพระคุณมากที่ท่านอุตส่าห์แวะมาหลังจากเลิกงานที่ รพ.จุฬาฯ แถมยังช่วยอธิบาย/ชักชวน/บังคับ ให้คุณแม่ฝึกขยับร่างกายเพื่อบริหารปอด และให้เริ่มลงจากเตียงเพื่อหัดเดินได้แล้ว
<br><br>
Mom is still resting at the hospital. Still no solid food is allowed. She is having quite a bit of pains, but that is normal. The doctor encourages her to induce coughings as this will increase lung's activity. It his hard to do, however, because every cough is very painful from inside. 
<br><br>
She lays on her bed most of the time. But sometimes the nurse would come and sit her up, then slap her on the back. This is to induce lung's activity as well. 
<br><br>
<hr>
<h2>11 January 2009</h2>
<b><font>UPDATED: </font></b>อาทิตย์ 11 ม.ค. 52, 3:00pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
คุณแม่ออกจากห้อง ICU แล้ว กลับมาพักที่ห้อง 501 เหมือนเดิม วันนี้คุณหมอบุญชูเข้ามาเยี่ยม 3 ครั้ง คุณหมอบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ตอนนี้เป็นธรรมดาที่จะต้องเจ็บนิดหน่อย ยังทานอาหารแข็งไม่ได้ ทานอาหารเหลวได้ทีละน้อย (เช่น น้ำเปล่า โอวัลติน รังนก)​ ทางพยาบาลได้จัดอาหารเหลวสูตรพิเศษสำหรับบำรุงตับมาให้ ลักษณะคล้ายๆ เอ็นชัวร์ แต่ว่าไม่ใช่เอ็นชัวร์ คุณแม่รู้สึกคอแห้งมาก ทานน้ำได้ทีละน้อยมาก ถ้าทานเยอะแล้วจะจุกท้อง คุณหมอบอกว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกราวๆ 2 วัน
<br><br>
คุณหมอยังบอกอีกว่าการตรวจเลือดดูค่าตับ (ไม่แน่ใจว่าหมายถึง SGPT หรือ SGOT หรือเปล่า)​ สองครั้งหลังผ่าตัด ได้ผลเท่ากับ 42 และ 37 ตามลำดับ ซึ่งนับว่าน่าพอใจ ต้องให้เวลาตับปรับตัวอีกสักพัก ระหว่างนี้อาจมีอาการตัวเหลืองบ้างเล็กน้อย แต่เท่าที่สังเกตดูยังไม่เห็นว่าตัวเหลืองหรือตาเหลืองแต่อย่างใด
<br><br>
วันนี้โทรคุยกับคุณหมอจูน (ขอบคุณมากจูน!) จึงได้เข้าใจว่าสิ่งที่คุณหมอทำกับก้อนมะเร็งก้อนที่อยู่ใกล้เส้นเลือดดำเมื่อวานนี้นั้นเรียกว่า <a target=_blank href="http://en.wikipedia.org/wiki/Radiofrequency_ablation">Radiofrequency Ablation</a> (RFA) ซึ่ง wikipedia อธิบายไว้ว่าเป็นการเจาะเข็มลงไปที่ก้อนเนื้อ และปล่อยคลื่นวิทยุลงไปให้ก้อนเนื้อมีอุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นจนถูกทำลาย
<br><br>
คุณแม่ยังคงลุกไปไหนมาไหนไม่ได้ แผลยังคงปิดอยู่ มีสายออกซิเจนที่จมูก สายอุปกรณ์ต่างๆ ไม่ได้ระโยงระยางมากมายเท่ากับการผ่าตัดครั้งก่อน (เมื่อเดือน ก.พ. 51) คุณแม่รู้สึกตัวดีและพูดได้เบาๆ มีอาการเจ็บเมื่อไอและเมื่อขยับตัว ตอนนี้มียาบำรุงหนึ่งแคปซูล (ทานทางปาก) ส่วนยาบรรเทาปวดนั้นฉีดให้ทางสายเลือด 
<br><br>
<b>English Summary:</b>  
<br><br>
The surgery was successful. Mom is out of ICU! She is resting and recovering from the surgery at the hospital. She has some pains, but still manageable. She can drink small amount of liquid. No solid food yet (for about 2 days). The doctors have taken out all the tumors in the liver except the one that's too close to the vein. They instead performed Radiofrequency Ablation (RFA) to burn that tumor out instead. The doctors are happy with the result, and so are we. 
<br><br>
<hr>
<h2>10 January 2009</h2>
<b><font>UPDATED: </font></b>เสาร์ 10 ม.ค. 52, 9:00pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
คุณแม่รู้สึกตัวแล้ว หน้าซีดเล็กน้อย ไม่มีอาการตัวเหลือง/ตาเหลือง ยังคงงดน้ำงดอาหารจนถึงพรุ่งนี้ มีสายออกซิเจนในจมูก แต่ไม่มีท่อช่วยหายใจ ไม่มีสายหรือท่อในปาก 
<br><br>
คุณแม่พูดได้เบาๆ (เนื่องจากคอแห้งมาก)​ ไม่บ่นว่าเจ็บ รู้สึกตัวตามปกติ คุณแม่ถามถึงผลของการผ่าตัด และเข้าใจในสิ่งที่พี่นัทพี่โม่อธิบายให้ฟัง
<br><br>
<b><font>UPDATED: </font></b>เสาร์ 10 ม.ค. 52, 2:30pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
คุณแม่ย้ายออกจากห้องผ่าตัดมาอยู่ที่ห้อง ICU แล้ว ยังไม่ฟื้น ล่าสุดพยาบาลกำลังจัดการทำความสะอาดแผลและร่างกายให้อยู่ คุณหมอบุญชูจะเข้ามาตรวจอีกคร้ังพรุ่งนี้เช้า 
<br><br>
<b><font>UPDATED: </font></b>เสาร์ 10 ม.ค. 52, 1:30pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
เมื่อเวลาประมาณบ่ายโมง คุณหมอบุญชูเดินออกจากห้องผ่าตัดและนำก้อนเนื้อมะเร็งที่ตัดออกได้สำเร็จมาให้พี่โม่พี่นัทดู​ ส่วนอีกก้อนหนึ่งซึ่งไม่ได้ผ่าออกเพราะว่าอยู่ใกล้เส้นเลือดดำมากเกินไปนั้นได้ถูก "จี้ด้วยคลื่นความถี่ RFA" (ไม่แน่ใจว่าเรียกว่าอย่างนี้หรือเปล่า) ไปแล้ว ผลจากการจี้นั้นทำให้เส้นเลือดดำในบริเวณใกล้เคียงไหม้ไปหนึ่งเส้น คุณหมอบอกว่าไม่น่าจะเป็นผลร้ายอะไร เพราะว่าเส้นนั้นเป็นเส้นที่คุณหมอวางแผนไว้ว่าจะผูกเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของมะะเร็งอยู่แล้ว  
<br><br>
คาดว่าคุณแม่จะออกจากห้องผ่าตัดในเร็วๆ นี้ หลังจากนั้นก็จะพักท่ีห้อง ICU เป็นเวลาประมาณ 1 คืน
<br><br>
คุณหมอบุญชู และคุณหมอบัณฑูร มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี การผ่าตัดคงจะผ่านไปได้โดยเรียบร้อยดี
<br><br>
<b><font>UPDATED: </font></b>เสาร์ 10 ม.ค. 52, 12:30pm ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
คุณแม่ยังคงอยู่ในห้องผ่าตัด
<br><br>
<b><font>UPDATED: </font></b>เสาร์ 10 ม.ค. 52, 11:30am ตามเวลาประเทศไทย
<br><br>
คุณแม่อยู่ในห้องผ่าตัด เข้าห้องผ่าตัดไปเมื่อ 8 โมงเช้า เมื่อเวลาประมาณ​ 10 น. คุณหมอบุญชู​ ออกมาบอกว่ามีการเปลี่ยนแผนเล็กน้อย คุณหมอตัดสินใจไม่ตัดก้อนมะเร็งก้อนใหญ่ที่อยู่ใกล้เส้นเลือดดำออก แต่จะใช้ "คลื่นความถี่" ฆ่าเซลล์มะเร็งแทน ซึ่งจะได้ผลประมาณ 90% และมีความปลอดภัยสูงกว่าการผ่าออก ส่วนมะเร็งก้อนอื่นๆ ในตับ จะถูกตัดออกทั้งหมด 
<br><br>
คุณหมอคาดว่าจะผ่าตัดเสร็จสิ้นภายในเที่ยงวันนี้ หลังจากนั้นคุณแม่จะถูกย้ายไปอยู่ในห้องไอซียู (ICU)
<br><br>

<hr>
<h2>9 January 2009</h2>
Santa Barbara, California
<br><br>
ขณะนี้คุณแม่อยู่ที่ รพ.บางปะกอก 1 ชั้น 5 ห้อง 501 กำลังนอนรอการผ่าตัดตับ ซึ่งจะเริ่มดำเนินการเวลา 8:00 น. วันเสาร์ที่ 10 มกราคม 2552. โดย รศ.นพ.บุญชู ศิริจินดากุล เป็นหัวหน้าทีม พร้อมด้วยคณะแพทย์และอุปกรณ์จาก รพ.จุฬาลงกรณ์ 
<br><br>
สาเหตุที่ย้ายมาผ่าที่ รพ.บางปะกอก 1 ซึ่งเป็น รพ.เอกชน ก็เพราะว่าจะได้ดำเนินการได้โดยทันที หากจะรอคิวที่ รพ.จุฬาฯ คงจะต้องรอไปอีก 1-2 เดือน เนื่องจากไม่มีเตียงคนไข้ว่าง
<br><br>
จากผล PET Scan ที่ทำเมื่อปลายเดือนที่แล้ว แพทย์ยังไม่สามารถสรุปได้ว่าจุดเล็กๆ ที่เห็นในปอดนั้นเป็นอะไรกันแน่ อาจจะเป็นมะเร็งหรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ ดังนั้นจึงเดาไว้ก่อนว่าคงไม่ใช่ และทำการผ่าตัดตับต่อไปตามแผน
<br><br>
คุณหมอบอกอีกว่า พบ "เส้นเลือดขอด" ในหลอดอาหาร และในส่วนหนึ่งของเส้นเลือดในตับ (อาการคล้ายตับแข็ง) ซึ่งจะต้องทำอะไรบางอย่างกับมัน บางทีอาจจะรักษาได้พร้อมกับการผ่าตัดครั้งนี้เลย หรือบางทีอาจจะต้องกลับมาผ่าตัดอีกครั้ง (ราวๆ 1 เดือนหลังจากครั้งนี้)
<br><br>
เมื่อวานนี้ผมโทรคุยกับคุณแม่ คุณแม่มีกำลังใจดีและเข้าใจขั้นตอนการผ่าตัด และความเสี่ยงทุกๆ อย่าง ก่อนการผ่าตัด พยาบาลได้ตัดผมสั้น, ให้ยาถ่าย, และให้งดอาหาร (แต่ดื่มน้ำได้)
<br><br>

<b>English summary:</b>
<br><br>
PET scan result finally came out. The spots in the lung are very small and cannot be determined if they are cancer. So, the doctors assume that they aren't, and will proceed with surgery on the liver. 
<br><br>
Due to space issue at Chula Hospital, Mom is now admitted at Bang-Pakok 1 Hospital. It's a private hospital in Thonburi (part of Bangkok). Doctor Boonchoo Sirichindakul from Chula assured us that the whole doctor team will be the same team from Chula, and he will be the lead surgeon. Costs will be a little higher, but not astronomical. <font size=-5>(approx 400,000 baht total, which is 100,000 baht more than Chula.) </font>
<br><br>
Mom is in the room 501, 5th floor, awaiting for a surgery (hepatomy) which is scheduled at 8:00 AM, Saturday, January 10, 2009. It should take a few hours in the operation room, after which she will be put in ICU for a day or two, depending on condition, and will rest in Room 501 for a few days (maybe a week?) until it's safe to go home. 
<br><br>
While the doctors are confident it will go well, they also have informed Mom about all the risks involved. From what I talked to Mom last night, she understands all the neccessary details and risks. There is also a possibility that they will have to do a follow-up surgery for:
<ol>
	<li>some blood cots (not sure about the correct terms) in the liver, which may not be possible to take out all at once, and
	<li>some blood cots (not sure about the correct terms) in the food tube (esophagus?), believed to have been caused by the chemo.
</ol>
<br><br>
<hr>
<h2>9 December 2008</h2>
Santa Barbara, California
<br><br>
<b>No bone metastasis!</b> The tumors are still kept in place. They are still "quite small", according to Dr Bantoon who met with mom today. That's great news! She has been off the chemo for over a month and we were so worried that the cancer would spread. It turns out that it did not.
<br><br>
Mom was supposed to meet with Dr Boonchoo, but he had got a schedule conflict (the staff told us he went to "a conference abroad.") so she saw Dr Bantoon instead. Dr Bantoon is a surgeon on the same team. After reporting the recent test results, he asked mom compassionately "Let's go through the surgery, shall we?" ("ผ่ามั้ยคุณป้า?")​ Mom promptly said yes. He then disclosed that there are substantial risks involved. ("แต่มันมีความเสี่ยงนะ") Mom answered that if the doctors think the risks are worth it, then she's in for the surgery. 
<br><br>
Her next appointment with Dr Boonchoo is next Tuesday (Dec-16). Hopefully she'll get to see the doctor and the procedure can begin promptly. Just in case all this plan falters, there is a backup chemo plan (Folfox4 + Cetuximab) scheduled for Thursday (Dec-18) by Dr Napa.
<br><br>
Mom is still aching and lacking sleep. We still don't know the cause. But it probably isn't cancer. That's good enough to hear for now!
<br><br>
<b><font color="red">UPDATED</font></b><br>
Dr Bantoon just called informed us a small mysterious spot is noticed in the lung's CT scan. It's not clear what it is. It could be cancer or it could be nothing. He wants to know for sure what it is, so he recommends that mom gets a PET scan of her lung. It costs around THB 60,000.- at Chula and THB 80,000.- at Bangkok Hospital. We'll try Chula first, but if it's too long to wait in the line we will just do it at Bangkok Hospital. Currently the doctor is writing the PET scan order and we should be able to do it as soon as tomorrow. 
<br><br>
After the PET scan, here is the plan. If the spot in the lung is not cancer, then we are happy and will proceed with liver resection. If it's cancer (malignant), the lung doctors need to be consulted to determine if it can be resected. If it can, then they will plan for both surgical operations: one at the liver and one at the lung. They probably won't take place at the same time but they will be on the same plan. But if the lung metastasis cannot be resected, then all surgery plan will be abandoned. That is, in the worst case, they won't cut out the liver because there won't be much benefits given that the lung has already got the cancer.
<br><br>
Again, here is the logic: 
<ul>
<li>Mom will do a PET scan on her lung.</li>
<li>if (the spot at the lung is cancer) then 
	<ul>
		<li>A lung doctor will be consulted.</li>
		<li>if (the lung is resectable) then 
			<ul>
				<li>There will be two surgeries: at lung and liver.</li>
			</ul>
		</li>
		<li>else // the lung isn't resectable 
			<ul>
				<li>There will be no surgery.</li>
			</ul>
		</li>
	</ul>
</li>
<li>
	else // the lung spot is not cancer
	<ul>
		<li>There will be one surgery: at the liver.</li>
	</ul>
</li>
</ul>
Let's hope for no lung metastasis. Please... Please ... please...
<br><br>
<hr>
<h2>6 December 2008</h2>
Written in Santa Barbara, California
<br><br>
There has not been much progress from last time. It has been almost a month and mom is still waiting to hear whether or not surgery will be an option for her. At the beginning (in Feb), all doctors said NO -- the liver tumors cannot possibly be resected. But after more than 6 months on chemo, the tumors have shrunk to the point where we can have a hope at a surgery. But then, the event on Nov-11 almost erased that hope. In order to prepare her for the surgery, the doctor had to perform a portal vein embolization (PVE). That operation did not go well. They found "varice at left portal vein, portovenous shunt between inferior branch of left portal vein and left hepatic vein." (quoted from the hospital record). This, they said, could cause complication in PVE, so they aborted the operation. Now, given that PVE can't be done, the surgeon is not sure whether the risk of surgery would be worth taking. He did not give up on her, though. Last week, he ordered a bone x-ray and another CT scan to make sure that the tumors are still in check, and that there are no bone metastases. If there is a bone metastasis, the hope for surgery is out -- it would be too late to do anything drastic at that point.
<br><br>
Mom's next doctor appointment is on Tues Dec-9, 2008. Doctor Boonchoo Sirijindakul will tell her on that day if he will perform a surgery on her liver. If it is decided that he will, then it will be done ASAP. But if it can't be done, then Doctor Napa Parinyanitikul will take her back on the chemo drugs. 
<br><br>
I really hope that the surgery is possible. Specifically I really hope there is no bone metastasis. We are very worried about that because lately (in the past 2-3 weeks) mom has been complaining about "pains and aches all over the body" when she tries to go to sleep. It happens at night every night. It prevents her from getting more than 3 hours of sleep a day. We have no ideas where these pains come from. It could be from the failed PVE on Nov-11, but that's unlikely. It was a very small operation and should not have caused a pain for that long. We fear that the pains may come from the bones, which means that the cancer may have spread to the bone, and that would be really, really bad. We hope that's not the case. And even if it is the case, hopefully the chemo drugs can take away all of those masses. 
<br><br>
Hope is what we can do at this point. 
<br><br>
<hr>
<h2>11 November 2008</h2>
วันอังคารที่ 11 พ.ย. 51<br>
เขียนที่ Santa Barbara, California
<br><br>
จากการติดต่อกับ นพ.พิศัณย์ ไชยาสุ ในที่สุดก็มีเตียงว่างให้คุณแม่ที่ตึกอาทร ชั้นล่าง คุณแม่ถูกเรียกตัวเข้ามาเมื่อวันอังคาร นอนอดอาหารอยู่หนึ่งคืนในโรงพยาบาลเพื่อเตรียมร่างกาย
<br><br>
และเมื่อเช้าวันพุธ (ตามเวลาประเทศไทย) คุณแม่ก็ถูกนำตัวเข้าไปทำการอุดเส้นเลือดตับ (embolization) คุณหมอไม่ได้ให้ยาสลบแต่ฉีดยาชาให้ คุณแม่มีแผลที่บริเวณกลางลำตัว 
<br><br>
ข่าวร้าย! นพ.อาคม บอกกับคุณแม่ว่าแพทย์ไม่สามารถอุดเส้นเลือดที่ไปเลี้ยงตับซีกซ้ายได้ เนื่องจากสองสาเหตุคือ ​1) เส้นเลือดดังกล่าวไปพันเกี่ยวกับตับซีกขวา หากถูกอุดแล้วก็จะทำให้ตับซีกขวา (ซึ่งเราต้องการเก็บไว้) ฝ่อไปด้วย และ ​2) เส้นเลือดบริเวณลำตัวส่วนบนและบริเวณลำคอของคุณแม่เปราะบางมาก คาดว่าคงเป็นผลจากเคมีบำบัด การอุดเส้นเลือดตับจะยิ่งทำให้ความดันเลือดส่วนบนของร่างกายสูงขึ้น เป็นอันตรายต่อเส้นเลือดเหล่านั้น
<br><br>
คำถามคือว่า: เมื่อไม่สามารถทำการอุดเส้นเลือดได้แล้ว คุณแม่จะยังผ่าตัดตับได้หรือไม่? คุณหมอตอบว่ายังไม่แน่ จะต้องรอปรึกษาอาจารย์ นพ.บุญชู ศิริจินดากุล (ศัลยแพทย์) อีกครั้ง แต่โดยทั่วไป การที่อุดเส้นเลือดไม่สำเร็จก็ย่อมจะทำให้การผ่าตัดมีความอันตรายมากขึ้น ความเสี่ยงที่สูงขึ้นจะคุ้มกับผลประโยชน์หรือไม่ก็คงจะต้องวิเคราะห์กันต่อไป
<br><br>
ขณะนี้คุณแม่กำลังนอนหลับพักผ่อน คุณแม่บอกว่ายาชาเริ่มหมดฤทธิ์แล้ว รู้สึกเจ็บแผลเวลาหายใจเข้า-ออก คุณแม่ยังทานน้ำหรืออาหารไม่ได้จนกว่าจะถึงตอนบ่าย 
<br><br>
<B>English Summary:</B> Mom has stopped all the chemo. She will have an operation on her liver next month. The doctor planned to resect (cut out) the left part of her liver and leave the right part. The left part is where the biggest tumors are. Mom still has small tumors on the right part of her liver after operation. Those will be dealt with using some kind of targeted radiation later. 
<br><br>
Before the operation, Mom was taken to the Chulalongkorn Hospital today for a pre-operative procedure called "embolization". They planned to block the blood vessel going into the left part of her liver, hoping that it will "shrink" the left part and "grow" the right part. This would make the surgery safer. 
<br><br>
However, there was a bad news. The radiologists say they did not succeed at the embolization. Mom was pierced at her mid body to make way for the equipment. But when they went in there, they saw that the targeted blood vessel was tangled up with the right-hand-side part of the liver. This means that it cannot be blocked. If it were, it would have shrunk the entire liver. So, the doctors (both the radiologists and the surgeons) will hold a conference to figure out if they should still recommend an operation -- now that the risks are much higher. 
<br><br>
We won't know about their decisions until probably tomorrow.
<br><br>
<hr>
<h2>5 November 2008</h2>
วันพุธที่ ​5 พ.ย. 51<br>
เขียนที่ Santa Barbara, California
<br><br>
เมื่อวานนี้คุณแม่ไป รพ.จุฬาฯ​ ตามที่คุณหมอนัด (นพ.อรรควัชร์ จันทร์ฉาย นัดไปอุดเส้นเลือดตับซีกซ้าย เพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัดตับ) แต่ปรากฎว่าต้องรอจนถึงตอนเย็น และในที่สุดก็ต้องกลับพัทยาโดยที่ยังไม่ได้เริ่มกระบวนการใดๆ ด้วยเหตุผลที่ว่า "ไม่มีเตียง"​ ทั้งๆ ที่ได้จองไว้แล้ว และคุณหมอก็นัดไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว 
<br><br>
นพ.สันติ แผนกศัลย์ ได้กรุณารับปากจะตามเรื่องนี้ให้และจะติดต่อมาทันทีท่ีมีเตียงว่าง คุณหมอสันติบอกว่าทาง รพ. มีบุคลากรและเครื่องมือพร้อมที่จะทำการอุดเส้นเลือดให้คุณแม่ได้ทันที แต่ทางโรงพยาบาลไม่มีเตียงว่างเลยในขณะนี้ และคุณหมอเองก็ร้อนใจและไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรนอกจากรอ คุณหมอบอกว่าคงจะต้องรอประมาณหนึ่งสัปดาห์ 
<br><br>
เมื่อสัปดาห์ที่แล้วอาจารย์ นพ.บุญชู ได้บอกคุณแม่ว่าการอุดเส้นเลือดนั้นเป็นกระบวนการสำคัญก่อนการผ่าตัด เพราะจะช่วยให้ตับซีกขวาโตขึ้น ในขณะเดียวกันก็จะทำให้เลือดไม่ไปเลี้ยงเซลล์มะเร็งในตับซีกซ้ายมากเกินไปในระหว่างนี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่คุณแม่จะไม่ได้รับยาเคมีบำบัดใดๆ 
<br><br>
นั่นย่อมหมายความว่าการได้รับการอุดเส้นเลือดโดยเร็วเป็นสิ่งสำคัญยิ่งในขณะนี้ แต่ดูเหมือนกับว่าเราต้องรอไปโดยไม่มีกำหนดแน่นอน เป็นเรื่องที่ทำให้ผมกลุ้มใจยิ่งนัก
<br><br>
<hr>
<h2>30 October 2008</h2>
วันพฤหัสฯ​ ที่ 30 ต.ค. 51<br>
เขียนที่ Santa Barbara, California
<br><br>
ผลข้างเคียงจากยาเคมีบำบัดทำให้คุณแม่มีผื่นลักษณะคล้ายสิวขึ้นเต็มหน้า มากกว่าครั้งก่อนๆ อย่างไรก็ตามคุณหมอนภาบอกว่าไม่น่าเป็นห่วง อีกสักพักเมื่อยาหมดฤทธิ์อาการทางผิวหนังก็จะหายไปเอง
<br><br>
เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาคุณแม่ได้เข้าตรวจกับอาจารย์​ <a href="http://cumic.md.chula.ac.th/cgi-bin/directory/view.pl?department=surgery&code=030">นพ.บุญชู ศิริจินดากุล</a> (ศัลยศาสตร์ ร.พ.จุฬาฯ​) และมีข่าวดี นั่นคือ อ.บุญชู ให้ความเห็นว่า<b>ตับของคุณแม่น่าจะอยู่ในสภาวะที่สามารถผ่าตัดรักษาได้</b> ก้อนมะเร็งที่เหลือส่วนใหญ่จะอยู่ในตับข้างซ้าย ซึ่งมีขนาดเนื้อตับเล็กกว่าข้างขวา <b>จึงวางแผนว่าจะตัดตับข้างซ้ายทิ้งไปทั้งหมด</b> หลังจากนั้นก็จะทำการรักษาก้อนมะเร็งที่เหลือในตับข้างขวาด้วยการฉายรังสีแบบเฉพาะที่
<br><br>
ก่อนการผ่าตัดนั้น คุณแม่จะต้องหยุดให้ยาเคมีบำบัดเป็นเวลาหนึ่งเดือน โดยระหว่างนี้คุณหมอได้นัดให้คุณแม่มาพบในวันที่ 6 พ.ย. 51 (วันเกิดพี่โม่พอดีเลย) เพื่อทำการสอดเข็มเข้าไปอุดเส้นเลือดในตับ ไม่ให้เลือดเข้าไปเลี้ยงตับข้างซ้ายได้ เหตุผลที่ทำดังนี้ก็เพื่อให้ก้อนมะเร็งไม่โตขึ้นในระหว่างที่ไม่ได้รับยาเคมีบำบัด และเพื่อให้ตับด้านขวาขยายใหญ่ขึ้นมาเพื่อรองรับหน้าที่ที่หนักขึ้นหลังการผ่าตัด (เขียนตามความเข้าใจของผม ตามคำบอกเล่าของพี่นัทอีกต่อหนึ่ง)
<br><br>
คาดว่าในวันที่ 6 พ.ย. คุณแม่คงจะต้องนอนโรงพยาบาลเพียงแค่คืนเดียว หลังจากนั้นก็รออีก 1 เดือน แล้วมาผ่าตัดได้เลย อาจารย์บุญชูจะเป็นผู้ลงมือผ่าตัดเอง
<br><br>
ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินชื่อเสียงอาจารย์บุญชูมาแล้วสองครั้ง ครั้งแรกจากพี่ชาคร (รุ่นพี่สวนกุหลาบฯ ซึ่งตอนนี้เป็นแพทย์ที่ Arizona และเป็นอาจารย์ที่ ร.พ.จุฬาฯ​), ครั้งที่สองจากคนไข้มะเร็งท่านหนึ่งซึ่งเคยเป็นรูมเมทของคุณแม่ ถึงวันนี้พอได้ทราบว่าคุณแม่จะได้ผ่าตัดกับอาจารย์บุญชูผมก็รู้สึกดีใจ อุ่นใจ และมั่นใจในแผนการรักษา
<br><br>
การผ่าตัดทุกชนิดมีความเสี่ยง ผลจะออกมาอย่างไรคงต้องคอยลุ้นกันต่อไป ขอบคุณทุกท่านที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจมาโดยตลอด
<br><br>
ป.ล. บทความน่าสนใจ
<a target=_blank href="http://www.research.chula.ac.th/reprints/2548/Sep48/Medicine/Medicine48_1.htm">
​Preoperative Portal Vein Embolization in Hepatobiliary Tract Malignancy: An Experience at King Chulalongkorn Memorial Hospital</a>
(การทำเอ็มโบไลเซชั่นของเส้นเลือดดำพอร์ตัลในมะเร็งของตับ และระบบทางเดินน้ำดี: ประสบการณ์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์) <br>
J Med Assoc Thai Vol.88 No.8 2005, pp.1115 - 1119<br>
เขียนโดย ผศ.นพ.บุญชู ศิริจินดากุล และคณะ

<hr>
<h2>25 October 2008</h2>
วันเสาร์ที่ 25 ต.ค. 51<br>
เขียนที่ Berkeley, California
<br><br>
เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาพี่โม่ถามคุณหมอนภาว่าตับของคุณแม่มีโอกาสจะผ่าตัดได้หรือยัง คุณหมอนภาจึงส่งปรึกษาคุณหมอบุญชู ซึ่งภายในสัปดาห์หน้าคงจะมีการทำ CT Scan ดูอีกครั้งว่าก้อนมะเร็งมีลักษณะเป็นอย่างไร ถ้าหากว่าคณะแพทย์เห็นว่าปลอดภัยพอที่จะผ่าตัดได้ก็คงจะดี คุณแม่จะได้หายไวๆ 
<br><br>
ผมส่งเทอร์โมมิเตอร์ (ปรอทวัดไข้) ชนิดที่ใช้กับหน้าผากไปให้คุณแม่ เครื่องนี้เรียกว่า <a href="http://www.toysrus.com/product/index.jsp?productId=2267477" target=_blank>temporal artery scanner</a> ทำงานโดยการตรวจจับรังสีอินฟราเรดที่แผ่ออกมาจากเส้นเลือดแดงเส้นที่ไปเลี้ยงศีรษะ มีความแม่นยำสูงมาก วิธีใช้คือให้ถือไว้ที่กลางหน้าผาก กดปุ่มแล้วค่อยๆ ลากไปด้านข้างของศีรษะภายในเวลาประมาณ 5 วินาที แล้วเครื่องก็จะบอกอุณหภูมิร่างกายทันที 
<br><br>
เครื่องมือชนิดนี้ถูกใช้ในโรงพยาบาลและคลินิกต่างๆ ในสหรัฐอเมริกา ผมพบเห็นครั้งแรกที่ Santa Barbara Cottage Hospital ครั้งแรกนึกว่าเป็นคทาวิเศษหรืออะไรสักอย่าง แต่พอถามคุณพยาบาลดูถึงได้รู้ว่ามีอุปกรณ์ทันสมัยอย่างนี้อยู่ด้วย  ผมไปหาซื้อมาได้จาก Costco ราคาแค่ $32 เอง (~1120 บาท)
<hr>
<h2>25 September 2008</h2>
วันศุกร์ที่ 25 ก.ย. 51<br>
เขียนที่ UC Santa Barbara
<br><br>
ขนาดรวมของก้อนมะเร็ง ยุบลงจาก 57 มม​. เหลือ 52 มม. คุณหมอบอกว่าลดลงไม่มากพอที่จะสรุปอะไรได้ แต่อย่างน้อยข่าวนี้ก็เป็นข่าวดี แม้ว่าจะไม่ยุบฮวบฮาบเท่ากับครั้งแรกๆ แต่พวกเราก็ดีใจที่มันยุบลงไปบ้าง แทนที่จะขยายใหญ่ขึ้น :) 
<br><br>
<b>English Summary:</b> I just talked to my sister last night. Mom was on her way back home from a hospital visit (she went in on Thursday for Cetuximab). The doctor said not to worry too much about the fever she had got last week. It's probably a chemo's side effect, but it's still under control. She will still continue to get her weekly chemo. 
<br><br>
There is a little bit of good news. The CT scan result shows that the total size of her tumors have reduced from 57 mm to 52 mm -- a slight reduction. The doctor told us that the difference is not significant enough to make a conclusion of whether the real sizes have reduced. But we are grateful that it seems to move in that direction. Congratulations to Mom. 
<hr>
<h2>21 September 2008</h2>
วันอาทิตย์ที่ 21 ก.ย. 51<br>
เขียนที่ Santa Barbara
<br><br>
เมื่อครู่นี้โทรไปคุยกับพี่โม่ พบว่าเมื่อวานนี้หลังจากให้ยาเคมีเสร็จตอนกลางคืนคุณแม่ก็ไม่มีไข้ เช้าวันรุ่งขึ้นคุณหมออนุญาตให้คุณแม่กลับบ้าน ตอนนี้คุณแม่อยู่ที่บ้านพัทยา อ่อนเพลียเล็กน้อย กำลังอาบน้ำ อาการอื่นๆ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง สัปดาห์หน้าคุณหมอนัดตรวจวันพฤหัสฯ
<br><br>
<b>English Summary:</b> The fever is gone. Mom is home (in Pattaya). She will see the doctor next Thursday. 
<hr>
<h2>19 September 2008</h2>
วันศุกร์ที่ 19 ก.ย. 51<br>
เขียนที่ Santa Barbara
<br><br>
เมื่อคืนวันอังคาร (ซึ่งเป็นวันพุธที่ 17 ก.ย. ของเมืองไทย) ผมโทรไปคุยกับคุณแม่ คุณแม่บอกว่ากำลังจะทานน้ำแดงเพื่อทำ CT Scan 
<br><br>
เมื่อวันพุธผมโทรคุยกับคุณแม่อีกครั้ง คุณแม่กำลังนอนรับยาในโรงพยาบาล:
<br><br>
<table>
  <tr><td align=right>สัปดาห์ที่:</td><td>25</td></tr>
  <tr><td align=right>ยาที่ได้รับในครั้งนี้:</td><td>FOLFOX4 + Cetuximab (ยาชุดใหญ่)</td></tr>
  <tr><td align=right>จำนวนยาชุดใหญ่​ (รวมครั้งนี้):</td><td>11 ครั้ง</td></tr>
  <tr><td align=right>จำนวนยาชุดเล็ก​ (รวมครั้งนี้):<td>13 ครั้ง</td></tr>
  <tr><td align=right>น้ำหนัก:</td><td>53 kg</td></tr>
</table>
<br>
ก่อนให้ยาคุณแม่เกือบสบายดี (เป็นหวัด มีเสมหะเล็กน้อย) ทานข้าวได้ น้ำหนักขึ้นมาเยอะพอสมควร แต่พอวันนี้ผมโทรไปคุยกับพี่นัทปรากฎว่ามีเหตุกาณ์น่าเป็นห่วง เมื่อคืนวันศุกร์​ (ตามเวลาไทย)​ เวลาตี 3 คุณแม่มีไข้ขึ้นสูง หนาวสั่น พยาบาลต้องนำยาและผ้าห่มมาให้ มีอาการอาเจียน ชามือ คุณหมอสั่งให้เจาะเลือดไปเพาะเชื้อ จนถึงบัดนี้ยังไม่พบว่าติดเชื้อตัวไหน คุณหมอปรับยาให้หยดช้าลง และให้นอนดูอาการต่ออีกหนึ่งคืน ถ้าพรุ่งนี้ไข้ลดก็กลับบ้านได้ แต่ถ้ายังมีไข้อยู่คุณหมอก็จะตรวจหาสาเหตุต่อไป 
<br><br>
คุณหมอบอกด้วยว่าอาจจะต้องมีการตัดสินใจอีกครั้งว่าจะให้หรือหยุดให้ยาเคมีบำบัดต่อไป
<br><br>
พี่นัทบอกว่าเมื่อวานนี้คุณแม่ทานข้าวแทบจะไม่ได้เลย แต่ตอนหัวค่ำทานเอ็นชัวร์ได้หนึ่งแก้ว ส่วนวันนี้ทานอาหารได้นิดหน่อย ล่าสุดเพิ่งทานต้มเลือดหมูของโปรดจากห้องอาหารทวีวงศ์
<br><br>
<b>English Summary:</b> 
Mom had a CT scan last Tuesday (17 Sept 08). The result should be announced in two weeks.
<br><br>
Mom is in the hospital for her weekly chemo. Last night, she began having a high fever. As of now the fever is still present. She also vomits and losses appetite. Her hands are numb. Her doctor adjusted the IV to drip at a slower pace. Instead of going home today, Mom has to be observed at the hospital for at least one more night. If the fever is gone by tomorrow, she will be able to go home. The doctor also mentions that they (the doctors) may have to consider stopping the chemo. Let's hope that it doesn't need to be done.
<br>
<hr>
<h2>11 September 2008</h2>
วันพุธที่ 11 ก.ย. 51<br>
เขียนที่ Santa Barbara
<br><br>
เมื่อสักครู่นี้ผมเพิ่งโทรคุยกับคุณแม่ ได้ข้อมูลดังนี้:<br><br>
<table>
  <tr><td align=right>สัปดาห์ที่:</td><td>24</td></tr>
  <tr><td align=right>ยาที่ได้รับในครั้งนี้:</td><td>Cetuximab (ยาชุดเล็ก)</td></tr>
  <tr><td align=right>จำนวนยาชุดใหญ่​ (รวมครั้งนี้):</td><td>10 ครั้ง</td></tr>
  <tr><td align=right>จำนวนยาชุดเล็ก​ (รวมครั้งนี้):<td>13 ครั้ง</td></tr>
</table>
เสียงคุณแม่สดชื่นดี คุณแม่บอกว่าสบายดี คุณหมอบอกว่าผลเลือดดี ไม่มีปัญหาอะไร คุณแม่บอกว่าช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาทานข้าวได้ ทำงานได้ 
<br><br>
สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่ 24 ของการให้ยาเคมีบำบัด นับว่าครบ 6 เดือนพอดี ซึ่งโดยทั่วไปถ้าหากไม่ใช่โครงการวิจัยก็คงจะหยุดยาได้แล้ว แต่เนื่องจากคุณแม่อยู่ในโครงการวิจัย คุณหมอจึงยังคงจะให้ยาต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีเหตุบ่งชี้ให้ควรหยุดยา ... ซึ่งนี่ก็คงจะนับว่าเป็นเรื่องดี เพราะหากหยุดยาตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาอย่างไรกับก้อนมะเร็งทีเหลือ การที่ได้ยาต่อไปก็เป็นความหวังว่ามันจะทำให้มะเร็งยุบลงไปเรื่อยๆ :)
<br><br>
<hr>
<h2>4 September 2008</h2>
เขียนที่บ้านลุงจอห์น (Santa Barbara, California) ณ วันพฤหัสบดีที่ 4 ก.ย. 51
<br><br>
เมื่อวานผมโทรคุยกับคุณแม่และพี่นัท ได้ข้อมูลดังนี้:<br><br>
<table>
  <tr><td align=right>สัปดาห์ที่:</td><td>23</td></tr>
  <tr><td align=right>ยาที่ได้รับในครั้งนี้:</td><td>FOLFOX4 + Cetuximab (ยาชุดใหญ่)</td></tr>
  <tr><td align=right>จำนวนยาชุดใหญ่​ (รวมครั้งนี้):</td><td>10 ครั้ง</td></tr>
  <tr><td align=right>จำนวนยาชุดเล็ก​ (รวมครั้งนี้):<td>12 ครั้ง</td></tr>
  <tr><td align=right>น้ำหนัก:</td><td>52 kg</td></tr>
  <tr><td align=right>เม็ดเลือดขาว (WBC):</td><td>5670 /ul</td></tr>
  <tr><td align=right>นิวโตรฟิลล์ (ANC):</td><td>2700 /ul</td></tr>
</table>
<br>
ซึ่งนับว่าเม็ดเลือดขาวมีมากเป็นที่น่าพอใจเลยทีเดียว แต่ยังไม่ได้เจาะตรวจดูโปแตสเซียมจึงยังไม่ทราบว่ายังต่ำอยู่หรือเปล่า คุณแม่เข้าตรวจกับคุณหมอสืบพงษ์ บอกคุณหมอว่ามีอาการชาปลายนิ้วมือนิดหน่อย ส่วนอื่นก็แข็งแรงดี ทานข้าวได้เยอะดี คุณหมอให้ยาชุดใหญ่และนัดอีกครั้งวันพฤหัสหน้า (​11 ก.ย.)
<br><br>
ขณะนี้คุณแม่ก็ยังนอนอยู่ที่ตึกหลิ่มซีลั่น รพ.จุฬาฯ ผมโทรไปคุยเมื่อสักครู่นี้พบว่าแข็งแรงสดชื่นดี คุณแม่บอกว่าพยาบาลมาเจาะเลือดเพิ่มเพื่อดูระดับโปแตสเซียมแล้ว และนำน้ำโปแตสเซียมมาให้ทานอีกหนึ่งแก้ว
<br><br>
<b>English Summary: </b> Everything is normal. I am in the USA now. Mom is in the hospital (in Bangkok) for her 10th dose of FOLFOX4 + Cetuximab. My two sisters are taking care of her. I talked to her over the phone yesterday and today. She sounds happy and healthy. Her white blood cells and neutrophils are in normal ranges. Her weight has gone up a bit because she was able to eat a lot. 

<hr>
<h2>27 August 2008</h2>
เขียนที่บ้านท่าพระ ณ วันพุธที่ 27 ส.ค. 51 
<br><br>
วันนี้เป็นสัปดาห์ที่ 22 ของการทำเคมีบำบัด, เคยรับยาชุดใหญ่มาแล้ว 9 ครั้ง, ชุดเล็ก 12 ครั้ง (รวมครั้งนี้)​
<br><br>
ไปถึงโรงพยาบาล 8:00 น.​ พบเครื่องชั่งน้ำหนักเครื่องใหม่ เป็นเครื่องสีฟ้าหน้าจอดิจิทัล (digital ควรจะอ่านว่า "ดิจิทัล" หรือ "ดิจิตอล"?) ก่อนจะขึ้นไปยืนชั่งต้องกดปุ่ม "Zero" ให้เลข​ศูนย์ขึ้นบนหน้าจอเสียก่อน ไม่งั้นน้ำหนักที่อ่านได้จะเบากว่าความเป็นจริง คุณแม่ชั่งได้ 49.9 kg​ น้ำหนักลดจากสัปดาห์ที่แล้วถึง 1.5 kg คงเป็นเพราะช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่ค่อยได้ทานข้าว และทานเอ็นชัวร์แค่วันละสองมื้อ (​= 12 ช้อน)
<br><br>
8:15 น. ไปตามแฟ้มประวัติที่ตึก หลิ่มซีลั่น เจ้าหน้าที่ที่นั่นจำหน้าพวกเราได้แทบทุกคนแล้วเพราะว่าเป็นลูกค้าประจำ เพิ่งกลับไปได้ 4 วัน วันนี้ก็มาตามแฟ้มอีกแล้ว
<br><br>
9:00 น.​ เข้าตรวจกับ พญ.นภา คุณหมอบอกว่า "เม็ดเลือดขาว" ต่ำไปนิด​ (WBC = 3820 /ul (ควรเป็น 4500 ขึ้นไป), ส่วน ANC = 2060 /ul ถือว่าปกติ) คุณหมอจะให้ยา Megestrol (อ่านว่า "มีกีส"​?​)​ เพื่อเจริญอาหาร นอกจากนี้คุณแม่ยังมีระดับโปแตสเซียมในเลือดต่ำอยู่ (มีอยู่ = 2.9 mEq/L, ควรจะมี 3.5) คุณหมอจะให้ยาน้ำ potassium chloride ไปทานวันละ 2 มื้อ มื้อละ 2 ช้อนโต๊ะ คุณหมอเตือนว่ารสชาติจะเฝื่อนๆ สักหน่อย ต้องทนเอา หรือไม่ก็ผสมกับน้ำหวานก็ได้ คุณแม่ถามคุณหมอว่าขอเป็นยาเม็ดได้ไหม? (คุณแม่เกลียดยาน้ำมากๆ) คุณหมอบอกว่าไม่ได้ เพราะยาเม็ดมี dose (ขนาดยา) ต่ำเกินไป
<br><br>
คุณหมอนัดอีกครั้งวันพุธหน้า (3 ก.ย.) ซึ่งผมคงจะอยู่ใน Santa Barbara เรียบร้อยแล้วในวันนั้น
<br><br>
9:35 น. เตียงที่ว่องวานิช ชั้น 6 ว่างแล้ว พยาบาลเรียกชื่อคุณแม่ แต่คุณแม่ยังทานข้าวไม่เสร็จจึงสละสิทธิ์ไปก่อน แล้วค่อยขึ้นมารับยาตอน 10:00 น.​ น่าแปลกที่วันนี้ได้เตียงเร็วมาก คงเป็นเพราะว่ามีคนไข้น้อยกว่าวันก่อนๆ  
<br><br>
ผมไปนั่งเล่นที่ห้องสมุดคณะแพทย์ฯ ได้เห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่เขียนโดยเภสัชกร พิสิฐ วงศ์วัฒนะ ท่านได้เขียนชี้แจงไว้อย่างน่าสนใจว่า ในหนังสือของท่านจะใช้คำว่า "กินยา" แทนคำว่า "ทานยา"​ เพื่อไม่ให้สับสนกับคำว่า "ทายา" และหากต้องการจะสุภาพจริงๆ ก็จะใช้คำว่า "รับประทานยา" ซึ่งภายหลังผมได้พูดคุยเรื่องนี้กับเพื่อนหมอท่านหนึ่ง พบว่าคุณหมอก็เคยโดนอาจารย์ดุเพราะว่าเขียนคำว่า "ทานยา" ลงไปในแฟ้มประวัติคนไข้ โดยอาจารย์ใช้ปากกาแดงวงไว้และแก้เป็นคำว่า "กินยา" ... นับว่าเป็นความละเอียดรอบคอบโดยแท้
<br><br>
ตอนเที่ยงผมได้พบกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน นพ.วสันต์ นันทสันติ ซึ่งกำลังมาประชุมวิชาการที่ ร.พ.จุฬาฯ พอดี ผมและวสันต์ทานข้าวด้วยกันก่อนที่ผมจะกลับบ้าน 
<br><br>
คุณแม่ยังคงอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่หลังจากได้ทานน้ำยาโปแตสเซียม, ได้นอนสักพัก, ได้ตื่นมาทานก๋วยเตี๋ยวและ Megestrol ก็มีแรงมากขึ้น แต่บ่ายนี้ไปเที่ยวที่ไหนไม่ได้แล้วเพราะฝนตก
<br><br>
ก่อนนอนผมเขียนเพิ่มเติมบันทึก<a href="#06MAR08">เรื่องราวของวันที่ 6 มี.ค. 51</a> ซึ่งเป็นวันที่คุณแม่ถูกเรียกตัวเข้า กทม. กะทันหันเพื่อทำ CT scan ดูว่าจะผ่าตัดได้หรือไม่ ... แต่แล้วก็พบว่าผ่าตัดไม่ได้จริงๆ แต่เมื่อนึกย้อนไปก็หาได้เสียดายความพยายามในวันนั้นไม่ ถ้าหากผมไม่ได้ลองค้นหาคำตอบให้เต็มที่ถึงขนาดนั้นแล้วผมก็คงจะไม่มีทางสบายใจได้ว่าทางที่เลือกเดินปัจจุบันเป็นทางที่เหมาะสมที่สุด
<br><br>
พรุ่งนี้ผมจะบินกลับสหรัฐอเมริกา คงจะไม่ได้อัพเดตเว็บนี้อีกนาน 
<br>
<hr>
<h2>26 August 2008</h2>
เขียนที่บ้านท่าพระ ณ วันอังคารที่ 26 ส.ค. 51
<br><br>
วันนี้มาเจาะเลือดที่จุฬาฯ และตรงมาที่บ้านอาแต๋ว คุณแม่รู้สึกอ่อนเพลีย ตอนเย็นผมแวะไปกราบลาคุณย่าที่บ้านบางซื่อ (บ้านอาตี๋) และร่วมทานข้าวกันที่นั่น ตกดึกผมนั่งเขียนบันทึกย้อนหลังถึง<a href="#05MAR08">เหตุการณ์วันที่ 5 มีนาคม 2551 </a>ซึ่งเป็นวันที่คุณแม่ของนัท (รศ.พญ.วิไล ชินธเนศร, รองคณบดีฝ่ายบัณฑิตศึกษา คณะแพทย์ฯ จุฬาฯ) ได้กรุณาพาผมไปพบกับท่านอาจารย์ ผศ.นพ.วิโรจน์ ศรีอุฬารพงศ์ เพื่อขอคำปรึกษาในการวางแนวทางรักษาคุณแม่ และผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับโครงการวิจัย Future ซึ่งได้ช่วยชีวิตคุณแม่ผมมาจวบจนถึงทุกวันนี้
<br><br>
วันนี้คุณแม่อ่อนเพลีย หมดแรง ท่าทางเหมือนจะป่วย แต่วัดไข้ดูก็พบว่าไม่มีไข้ ตกดึกคุณแม่มีแรงนิดหน่อย ลุกขึ้นมาดูรายการตีสิบจนจบแล้วเข้านอน
<br><br>

<hr>
<h2>25 August 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา ณ วันจันทร์ที่ 25 ส.ค. 51
<br><br>
วันนี้จะเขียนถึงเหตุการณ์ตั้งแต่วันที่ 22 ส.ค. เป็นต้นไป
<br><br>
วันนี้ผมนั่งเขียน time line หรือลำดับเหตุการณ์ที่สำคัญในรอบ 6 เดือนแรกนับจากวันวินิจฉัย อ้อ ใช่! วันที่ 22 ส.ค. 51 นี้เป็นวันครบรอบ 6 เดือนหลังจากวันที่คุณแม่ผ่าตัด! และบัดนี้คุณแม่ก็ยังมีชีวิตอยู่ มีสุขภาพดีพอสมควร และมิหนำซ้ำเจ้ามะเร็งร้ายก็ยังยุบลงไปเหลือ 36% ของขนาดดั้งเดิมอีกต่างหาก
<br><br>
วันนี้ทั้งวันไม่มีเหตุการณ์อะไรน่าสนใจ จึงขอเล่าเรื่องหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว (แต่เพิ่งนึกได้วันนี้) คุณน้านันเพื่อนคุณแม่โทรมาแจ้งข่าวว่าเจ้าโค "บุญรอด" ซึ่งคุณแม่ได้เคยไถ่ชีวิตมันไปเมื่อ 14 มี.ค. 51 ได้คลอดลูกออกมาแล้ว! คุณแม่ไม่ทราบหรอกว่าเมื่อวันนั้นมันกำลังตั้งท้องอยู่ ผมเองก็ไม่ทราบว่าโคต้องตั้งท้องนานเท่าไหร่ก่อนจะคลอด แต่ที่แน่ๆ ก็คือว่า ถ้าวันนั้นคุณแม่ไม่ได้ไปไถ่ชีวิตมันเอาไว้ วันนี้ลูกโคตัวหนึ่งก็คงไม่มีโอกาสได้เกิดมาสูดอากาศบริสุทธิ์และทานหญ้าอร่อยๆ ชานเมืองพัทยา
<br><br>
คุณแม่ดีใจมากๆ ที่ได้ยินข่าวนั้น :) 
<br><br>
วันต่อมา 23 ส.ค. 51 คุณแม่ออกจากโรงพยาบาลเวลาประมาณบ่าย 2:30 PM แล้วตรงไปยังวัดโสธร จ.ฉะเชิงเทรา เพื่อแก้บนโดยการหยอดตู้รับบริจาคทุกใบ แต่เนื่องจากมีผู้คนแน่นขนัดพระอุโบสถมาก เกรงว่าคุณแม่จะติดเชื้อ จึงให้คุณแม่นั่งอธิษฐานอยู่ข้างนอก แล้วพี่นัทพี่โม่เข้าไปดำเนินการแทน ส่วนผมไปซื้อกาแฟเย็นให้คุณแม่ (แต่รู้สึกว่าจะไม่ถูกปาก)
<br><br>
เสร็จจากวัดโสธรก็ไปทานข้าวที่ KFC บน motorway เจ้าเก่า แล้วกลับบ้านพัทยา
<br><br>
วันที่ 24 ส.ค. 51 คุณแม่นอนเพลียตอนกลางวัน แต่ตอนหัวค่ำมีแรงลุกไปเดินเล่นที่ Big C และทาน BBQ Plaza (ผมขอแนะนำเมนู ไก่อบกระเทียม + สลัดผัก) กลับมาบ้านผมทำเอกสารสำคัญต่างๆ จนเสร็จ ซึ่งมีดังต่อไปนี้
<ol>
<li><a href="cmTimeline.pdf">ลำดับเหตุการณ์ 6 เดือนแรก (timeline)</a><br>
   เพื่อความสะดวกในการอ้างอิงภายหลัง
<li>หมายเลขโทรศัพท์ที่สำคัญ (important phone numbers)
<li><a href="cmProtocol.pdf">คาถาสู้มะเร็ง (fighting protocol)</a><br>
    เช่นคาถาก่อนนอน: "จัดยาเอาไว้ วัดไข้แล้วจด ซดเอ็นชัวร์ครบสามแก้ว ทานยาแล้วทุกมื้อ"
<li><a href="cmVocabs.pdf">คำศัพท์มะเร็ง (cancer vocabularies)</a><br>
   ซึ่งเขียนด้วยภาษาง่ายๆ, มีการ oversimplified, overgeneralized เต็มไปหมด แต่ก็น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง บางครั้งผมก็คิดว่าถ้าตอนที่ผมกลับมาเมืองไทยวันแรกผมสามารถหาซื้อหนังสือที่มีการอธิบายคำศัพท์เหล่านี้ไว้ด้วยภาษาง่ายๆ ก็คงจะดีไม่น้อย 
<li><a href="cmTalkingToMD.pdf">วิธีคุยกับแพทย์ (communicating with doctors)</a><br>
  ซึ่งเขียนขึ้นจากความคิดเห็นของผมเอง จะผิดหรือถูกก็ไม่ทราบ
<li><a href="cmAdvDirectives.pdf">หนังสือแสดงเจตนาล่วงหน้าเกี่ยวกับการรับบริการสาธารณสุข (advance healthcare directives)</a><br>
  ผมพยายามหาแบบฟอร์มที่เป็นภาษาไทยอยู่นานแต่ก็หาไม่พบ จึงเขียนขึ้นมาเองโดยดัดแปลงจากแบบฟอร์มของรัฐแคลิฟอร์เนีย ท่านใดที่เป็นนักกฎหมายโปรดให้คำแนะนำกับผมด้วยว่าหนังสือฉบับนี้มีข้อบกพร่องอย่างไรบ้าง
</ol>
ผมนำเอกสารเหล่านี้มาให้ download (ยกเว้นเบอร์โทรฯ) ก็เพื่อ: 1) แจ้งข่าวสารให้ญาติมิตรทราบ; 2) เผื่อว่ามีผู้รู้ท่านใดจะกรุณาแนะนำที่ผิดพลาดให้ปรับปรุงแก้ไข; และ 3) เผื่อว่าจะมีประโยชน์กับญาติผู้ป่วยมะเร็งท่านอื่นๆ ที่จะนำตัวอย่างเอกสารเหล่านี้ไปประยุกต์ใช้ได้ แต่อย่างไรก็ตามโปรดเข้าใจว่าผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่แพทย์ และการเขียนเอกสารเหล่านี้เป็นไปอย่างรวดเร็วตามความจำเป็น ไม่ได้อาศัยการค้นคว้าและอ้างอิงแหล่งข้อมูลอย่างถูกต้องเหมาะสม โปรดอ่านอย่างระมัดระวัง
<br><br>
วันนี้วันที่ ​25 ส.ค. 51 ผมใช้เวลาทั้งวันจัดกระเป๋า ตกดึกมีการประชุมทั้งบ้านเพื่อสร้างความเข้าใจในแนวทางการต่อสู้ให้ตรงกัน คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของผมในพัทยา พรุ่งนี้ทุกคนจะเข้า กทม., พุธนี้คุณแม่จะไปหาหมอและรับยาชุดเล็กครั้งที่ 21, พฤหัสนี้ผมบินไป San Francisco
<br><br>

<hr>
<h2>24 August 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา ณ วันที่ 24 ส.ค. 51
<br><br>
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมามีเหตุการณ์ระทึกขวัญเกิดขึ้นเล็กน้อย นั่นคือเมื่อวันพุธที่ 20 ส.ค. คุณหมออรรณพ (ที่ รพ.จุฬาฯ) บอกว่าอาจจะให้ยาเคมีต่อไปไม่ได้ เพราะว่าคุณแม่เกิดอาการแพ้ให้เห็นสองครั้งในเวลาไล่เลี่ยกัน (ผื่นลมพิษ วันที่ 26 ก.ค. - 1 ส.ค. และไข้อันเกิดจากภาวะขาดนิวโตรฟิลล์ วันที่ 8-15 ส.ค.) และนับเวลาถึงวันนั้นก็ได้ยามา 19 ครั้งแล้ว (8 ชุดใหญ่ + 11 ชุดเล็ก) ถ้าเป็นกรณีทั่วไปที่ไม่ใช่งานวิจัย คุณหมอก็จะแนะนำให้หยุดยา แต่เนื่องจากนี่เป็นงานวิจัย (ซึ่งผู้ป่วยไม่ต้องคำนึงถึงค่าใช้จ่ายทางการแพทย์ -- ผมตีความเอาเอง) คุณหมอจะลองคุยกันดูก่อน และจะลองส่งเรื่องไปถามผู้ดูแลงานวิจัยในต่างประเทศดูว่ามีความเห็นอย่างไร
<br><br>
นั่งรอคุณหมอประชุมกันอยู่ประมาณ 20 นาที เวลาช่วงนั้นนานเสมือนสองปี คุณแม่ยังคงมีก้อนมะเร็งอยู่ในตับถึง 5.7 cm. ถ้าหยุดยานี้ตอนนี้แล้วจะทำอย่างไรต่อไป? ผมคิดว่าคุณหมอคงมีคำตอบให้ได้ แต่ก็คงจะไม่ง่ายดายและราบรื่นนัก ผม พี่โม่ พี่นัท คุณแม่ ต่างนั่งนิ่ง คุยกันไม่กี่คำ คุณแม่ออกอาการกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่ทุกคนก็อดทนรอฟังผลการตัดสินใจของคณะแพทย์ (ซึ่งรวมถึง ผศ.นพ.วิโรจน์ ศรีอุฬารพงศ์) อย่างตั้งใจ คุณแม่บนกับหลวงพ่อโสธรอีกครั้งว่าขอให้สามารถรับยาสูตรนี้ต่อไปได้ ส่วนผมนั่งครุ่นคิดว่าถ้าคุณหมอสั่งให้หยุดยาก็คงจะมีเหตุผลที่จำเป็นจริงๆ เพราะหากชั่งน้ำหนักความเสี่ยงกับประโยชน์แล้วไม่คุ้มกันก็คงจะต้องตัดสินใจให้หยุด แต่หยุดแล้วจะทำอย่างไรต่อไปนั้น ผมคงจะต้องขอคำปรึกษาจากคุณหมอหลายๆ ท่าน อีกรอบ และนั่นอาจหมายถึงว่าผมคงจะต้องเลื่อนเวลาการบินกลับสหรัฐอเมริกาออกไป เพราะเวลาที่มีอยู่่อีกแค่ 1 สัปดาห์นั้นไม่น่าจะเพียงพอต่อการค้นคว้าหาแผนการรักษาแผนใหม่
<br><br>
ในที่สุด คำอธิษฐานของคุณแม่เป็นจริง คุณหมออรรณพเรียกคุณแม่เข้าไปพบอีกครั้งแล้วบอกว่าจะตัดสินใจให้รับยาต่อไป โดยที่จะ:
<ol>
  <li>ลดขนาดยาลง
  <li>ให้คนไข้และพยาบาลติดตามเฝ้าระวังผลข้างเคียงอย่างใกล้ชิดมากขึ้น
  <li>ให้วัดสัญญาณชีพทุก 30 นาที ระหว่างการให้ยา Eloxatin (Oxaliplatin) ซึ่งคุณหมอสงสัยว่าคุณแม่จะแพ้
</ol>
พวกเราทุกคนดีใจอย่างยิ่ง! ผมโล่งใจเป็นที่สุด ในใจก็คิดว่านี่ถ้าเราเป็นเศรษฐี ไปรักษา ร.พ. เอกชน และจ่ายสตางค์ทั้งหมดได้เอง เราจะได้แพทย์ที่เชี่ยวชาญขนาดนี้หรือไม่? คณะแพทย์จะกล้าเสี่ยงขนาดนี้หรือไม่? เราจะเชื่อมือแพทย์ได้ขนาดนี้หรือไม่? ... ผมคิดว่าคุณหมอที่ไม่เชี่ยวชาญอย่างที่สุดจริงๆ คงจะไม่กล้าเสี่ยง คงจะสั่งให้หยุดยาไว้ก่อนดีกว่าจะได้ไม่มีใครว่าอะไรได้ (เพราะหลักฐานที่บ่งชี้ว่าคุณแม่แพ้ยาก็มีอยู่จริง)
<br><br>
อย่างไรก็ดี คุณพลอย (พยาบาลอีกท่านหนึ่งที่ว่องวานิชชั้น ​4 ผู้รับผิดชอบดูแลคุณแม่) แจ้งว่าวันนี้ไม่มีห้องว่าง จะต้องมารับยาในวันถัดไป (21 ส.ค.) คุณพลอยได้ให้ยาและแฟ้มประวัติมาเพื่อนำไปฝากไว้ที่ตึกหลิ่มซีลั่น คุณแม่กลับบ้านพักผ่อน
<br><br>
ผมไปโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย วันนี้มีงานทำบุญเลี้ยงพระที่ห้องกุหลาบเพชรซึ่งปรับปรุงโฉมใหม่อย่างสวยงาม อาจารย์ผกาวดี ทิพย์พยอม ผู้ซึ่งดูแลห้องกุหลาบเพชรมานานหลายปีกำลังจะเกษียณปลายปีนี้ งานนี้จึงเป็นมุฑิตาจิตให้กับอาจารย์ด้วย ระหว่างที่อยู่ที่โรงเรียนผมได้พบปะพูดคุยกับอาจารย์หลายท่าน ทุกท่านแสดงความห่วงใยและให้กำลังใจคุณแม่ จากการพูดคุยผมพบว่าญาติๆ ของอาจารย์บางท่านก็เป็นมะเร็งและกำลังหาวิธีรักษา ผมจึงแนะนำให้ลองตรวจสอบกับ ร.พ. จุฬาฯ ดู เผื่อว่าจะมีงานวิจัยที่เหมาะสม
<br><br>
อาจารย์อธิศรี รัตนวิเศษ ผู้สอนภาษาอังกฤษผมเมื่อตอน ม.5,​ ผู้ส่งเสริมให้นักเรียนใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์ (โดยการให้คะแนนกับการเล่น ICQ คุยกับชาวต่างชาติ, ฯลฯ)​ พูดคุยให้กำลังใจและถ่ายรูปร่วมกับผม และอาจารย์ยังได้ฝากอาหารเสริม Ensure หนึ่งกระป๋องใหญ่ไปให้คุณแม่ด้วย (คุณแม่ทานเอนชัวร์ทุกวัน วันละ 18 ช้อน) -- ขอบคุณครับ! :)
<br><br>
จากนั้นผมไปโรงเรียนจันทรวิทยา โรงเรียนประถมของผมเอง เพื่อกราบสวัสดีและกราบลาคุณลุงตุ๊ (สุรโชติ สุวรรณทัต) ผู้จัดการโรงเรียน, คุณครูนาฏฤดี แย้มยั่งยืน (คุณครูใหญ่ซึ่งเป็นครูประจำชั้นของผมเมื่อตอน ป.6), และพี่นงค์ (พี่เลี้ยงซึ่งดูแลผมและคุณย่ามาตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น) จากนั้นก็แวะไปเยี่ยมดีพร้อม (เพื่อนสมัยประถม) ที่บ้านแต่ไม่พบ ได้ข่าวว่าดีพร้อมแต่งงานและบินไปทำงานที่ประเทศโอมานซะแล้ว 
<br><br>
สุดท้ายผมไป Siam Paragon เพื่อทานข้าวกับกรณ์และอาม (เพื่อน TS44)
<br><br>
วันรุ่งขึ้น พฤหัสบดี 21 ส.ค. 51 ไปถึงโรงพยาบาลตั้งแต่ก่อน 8 โมงเช้า แต่กว่าจะทำเรื่อง admit เสร็จก็ตั้ง 9 โมงครึ่ง  เพราะคิวยาว (เป็นเรื่องปกติ) ตกลงว่าคุณแม่เข้าพักที่ห้องประจำ ห้อง 20 เตียง 1 ชั้น 2 ตึกหลิ่มซีลั่น คุณพยาบาลวิไลภรณ์ เป็นผู้เจาะเลือดคุณแม่ได้สำเร็จในคราวเดียว คุณแม่ชมว่าคุณวิไลภรณ์นี้ฝีมือดีมาก ไม่เคยต้องเจาะเกินสองครั้งเลยสักที ทั้งๆ ที่เส้นเลือดของคุณแม่หายากมาก
<br><br>
11:00 AM คุณก้อย พยาบาลที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา หอผู้ป่วย E10 โทรมาสอบถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง
<br><br>
12:15 PM เริ่มให้ยา Oxaliplatin 108 mg + L.V. 288 mg มีการติดตามวัดความดันโลหิตทุก 30 นาที พยาบาลหลายคนแวะเวียนเข้ามาดูอาการและสอบถามคุณแม่ตลอดระยะเวลาที่ให้ Oxaliplatin เรียกได้ว่าดูแลกันอย่างใกล้ชิดมากๆ ... ในที่สุดทุกอย่างก็ปลอดภัย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ออกจะสังเกตได้ว่าชีพจรของคุณแม่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่วัด เริ่มต้นจาก 90, พอให้ยาเสร็จเวลา 3:15 PM ชีพจรก็ขึ้นเป็น 113 ครั้งต่อนาที ส่วนความดันไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ (ผมวิเคราะห์เอง ไม่ใช่แพทย์)
<br><br>
3:30 PM คุณแม่มีเพื่อนร่วมห้องคือคุณน้าบุปผา เป็นมะเร็งปอดระยะแรก ผ่าตัดแล้วมารับยาเคมีบำบัด คุณน้าบุปผาชอบยากินแต่กลัวยาฉีด ตรงกันข้ามกับคุณแม่ซึ่งชอบยาฉีดแต่ไม่ชอบยากิน
<br><br>
4:30 PM พยาบาลนำยาน้ำเพื่อเพิ่มโปแตสเซียมมาให้ทาน (ระดับโปแตสเซียมของคุณแม่ตอนนี้ = 2.9 mEq/L, ค่ามาตรฐาน = 3.5) ยามีลักษณะสีเหลืองเหมือนปัสสาวะ ใส่มาในแก้ว shot, คุณแม่ต้องอุดจมูกและฝืนใจกลืนอย่างทรมาน
<br><br>
ตกเย็นพี่มินท์ (รุ่นพี่จาก CMU ซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ MIT) ผู้ซึ่งคอยให้กำลังใจผมมาโดยตลอด เดินทางมาเยี่ยมคุณแม่ถึงห้องพัก และคุณแม่พี่มินท์ก็มาด้วย พี่มินท์พูดคุยและให้กำลังใจคุณแม่อยู่นาน และยังได้ให้ข้อคิดที่เป็นประโยชน์กับผมด้วย ... อ้อ! แล้วก็ทิ้งขนมอร่อยๆ ไว้ให้ด้วย ขอบพระคุณมากครับ!!
<br><br>
วันนี้ผมเริ่มเขียน "คาถาสู้มะเร็ง", "ศัพท์มะเร็ง" และ "เทคนิคการคุยกับหมอ" จะเป็นอย่างไรนั้นต้องคอยดูกัน
<br><br>
(ยังเขียนไม่จบ)
<br><br>

<hr>
<h2>17 August 2008</h2>
It's been a long time since I wrote my last English entry. Here's an update on what happened between July 10 and today.
<h4>Good news on the tumors' sizes</h4>
A recent CT scan, done on July 22, 2008, shows that the tumors are now 36% of their original sizes (calculated from the sum of longest diameters). There are still 3 tumors in the liver. Their sizes are 40, 6, and 11 mm in diameters. Originally, on March 13, 2008, there were 4 tumors. The sizes were 82, 24, 20, and 34 mm. This means that all tumors have responded well to chemotherapy. Folfox4 + Cetuximab have really killed the cancer cells. Technically, they don't just "kill" cancer. They also mark the cancer cells for destruction by the body's own immune system.  
<br><br>
A more recent ultrasound, done on August 11, 2008, sees only 2 tumors in the liver. Their longest diameters are 39 mm and 16 mm. Ultrasound is less accurate than a CT scan, but at least this shows that the tumors do not seem to grow.
<br><br>
There has been no sign that the cancer has spread (metastasis) to other organs. This is implicated from the CT scan, the ultrasound, and the chest x-ray. Her colon is also normal. 
<br><br>
<table border=0 align=center>
<tr>
  <td colspan=3>
    <center><b>Sizes of the Largest Tumor</b></center>
    <font size=-2>Targeted tumors are in the liver. Click on the dates to see the radiologist reports.</font>
  </td>
</tr>
</td>
<tr valign=top>
  <td>
    <font size=-1>
    <center>
    <img src="pccct1.png"><br>
    <a href="PCC CT Scan 01 on 13 Mar 08.pdf" target=_blank>
      13-Mar-08
    </a>
    <br>
    <b>Before treatment </b>
    <br>
    8.2 cm 
  </td>
  <td>
    <font size=-1>
    <center>
    <img src="pccct2.png"><br>
    <a href="PCC CT Scan 02 on 22 May 08.pdf" target=_blank>
      22-May-08
    </a>
    <br>
    <b>2 months later</b>
    <br>
    4.4 cm 
  </td>
  <td>
    <font size=-1>
    <center>
    <img src="pccct3.png"><br>
    <a href="PCC CT Scan 03 on 22 July 08.pdf" target=_blank>
      22-Jul-08
    </a>
    <br>
    <b>4 months later</b>
    <br>
    4.0 cm 
  </td>
</tr>
</table>

<br><br>
Her next CT scan should be around September 22, 2008. I hope that the tumors will continue to shrink, or even disappear. 
<br><br>
After 20 weeks of heavy chemo, we (well, not "we", but the doctors) have significantly reversed the damages. On the day of diagnosis, February 22, 2008, the doctors were asked how much time mom had to live. After insisting to hear the answer, she was told an estimate of 3-6 months. No matter how gently it was said, that death sentence was harsh and cruel. The doctors did the right thing, though, by telling the truths and giving us a chance to prepare the fight. Today, five days before the six-month period will expire, mom is alive and healthy. Instead of spreading everywhere, the cancer cells remain trapped in their positions, crushed and killed by the chemo drugs, the immune system, and my mom's will to live and fight. With the current sizes of the tumors and their trends of shrinking, mom is expected to live a long healthy life -- much longer than the original estimate. 
<br><br>
This is a miracle. It's a miracle in science and technology. It's a miracle in the doctors, the nurses, and all the healthcare professionals. It's a miracle in my mom's strengths and her will to live. And if it's also a miracle from divine interventions of any sorts, I gladly welcome them. I thank them. I owe my life to them for giving my mom's life back.
<h4>A week in hospital due to neutropenia</h4>
With the chemo drugs, come the side effects. Usually the side effects have not been so serious. But last week, mom had to be admitted at a local hospital for a long, full week.    On August 8, 2008, mom had a severe and unusual stomach pain. She also had an alarmingly high fever of 39.45 C (that's 103 F). I called Chulalongkorn Hospital right away. The nurse instructed me to take my mom to the nearest hospital ASAP because this is a clear sign of infection due to neutropenia (weakened immune system). We were 155 km (96 miles) away from Chula, so we decided to take mom to Bangkok Hospital in Pattaya (BGPH) which is only 5 km (3 miles) from home. This is also the place where mom had a colon operation in February.
<br><br>
A blood test revealed that her Absolute Neutrophil Count (ANC) was only 470 cells/microliters. A healthy person is supposed to have ANC >= 1500. Neutrophil is a kind of mature white blood cells that fight against infections. Normally we encounter germs everywhere in our daily life, but we have enough neutrophils to fight against them. This low level of neutrophils is called neutropenia. It is a side effect of all chemo drugs. She's had neutropenia before but not as bad as this time. Low ANC makes her vulnerable to  all kinds of infections. The doctor had to give her a broad-spectrum antibiotics intravenously.
<br><br>
Her first three days in the hospital was miserable. Nothing improved. The fever, the stomach pain, and the vomiting only got worse. She had also lost all appetite. She wouldn't eat or drink anything. When she takes the medicines by mouth, she would vomit them all out a moment later. Her ANC fell dangerously to 141. 
<br><br>
I looked at my mom's chemo patient's handbook and saw a page that says "Notes to the Doctors" which talks about the case of neutropenia. Apart from broad-spectrum antibiotics, it also mentions something called "G-CSF". I thought it's a kind of antibiotics which my mom is already receiving so I didn't pay attention. But after a minute of googling, I found that it stands for "Granulocyte colony stimulating factor", something that tells the bone marrow to make more white blood cells. I asked the doctor on August 10, 2008, if my mom was already given such drug. The answer was no. I was a little upset with myself for not having asked this question since Day 1. Perhaps the doctor didn't prescribe it at first because it's expensive (27,000 baht or $800 for the drug alone) and some patients could probably just do without it.
<br><br>
The doctor finally gave her a G-CSF called Neupogen. A day later her symptoms did not improve but her blood counts looked much better. The doctor suspected that she could have a gut obstruction -- a possible undesired outcome of the surgery done in February. An abdominal x-ray and ultrasound was ordered. Fortunately, the tests came out negative. Otherwise, this could mean another painful surgery for her. 
<br><br>
After Neupogen was given, the ANC climbed up day by day, reaching its peek at 18,198 on August 13, 2008. That's way over the target. (It's a good thing.) But her potassium level was low. The doctor said that mom still needed to stay at the hospital until Friday because the antibiotics and high dose of potassium could only be given by I.V. 
<br><br>
Finally, mom was out of the hospital on Friday, August 15, 2008. She had no fever, no fatigue, and she was able to eat on her own. Her potassium level was still a little too low so the doctor gave her some Addi-K tablets. Mom is now feeling well. She missed a week of Folfox4 + Cetuximab chemo regimen; it is rescheduled on the next Wednesday, August 20, 2008. 
<br><br>
The hospital expense not covered by insurance of 105,295 baht ($3,110) serves as an expensive lesson for us to be extra careful about any risks of infection. We plan that: if mom has a sign of infection again, we'll move her to Bangkok right away so she can be on standby for a hospital visit. The earlier she can see her primary doctor at Chula, the less likely the infection will become too serious. 

<h4>Preparing for my trip back to California</h4>
I'm preparing to fly back to school on August 28, 2008. I thank everybody at the University of California Santa Barbara (UCSB) for allowing me to be with my mom during this critical six-month period. I especially thank my advisor Tobias Hollerer for his continued support. I will continue to be hired as an RA (research assistant) when I am back at UCSB and will work hard toward my PhD. I still have a long way to go. I highly hope that my mom will live to see, and enjoy, my accomplishments. 

<h4>More later ...</h4>
I have to go for now. There are still a lot of things I want to write about. But I'll have to do that later. I thank you (yes, YOU, my dear readers, whoever you are) for continuing to follow the news. Some of you sent me letters, emails, facebook messages, IM messages or telephone calls to give me moral support. I heard you. I thank you. Some of you read and wish for, pray for, or hope for my mom's recovery. Even if you didn't tell me, I thank you as well. :)
<br><br>
I also want to specifically thank Van for enduring (or perhaps, enjoying -- just kidding) my long absence. :) :)
<hr>
<h2>15 August 2008</h2>
ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน! หลังจากนอนโรงพยาบาลอยู่ 7 วัน 7 คืน คุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว จำนวนเม็ดเลือดขาว (7,260 /mm<sup>3</sup>), นิวโตรฟิลล์ (2,686 /mm<sup>3</sup>), และเกล็ดเลือด (135,000 /mm<sup>3</sup>) อยู่ในระดับปกติ แต่โปแตสเซียมยังน้อยไปนิดหน่อย (2.8 จาก 3.5 mEq/L) ต้องกลับไปบำรุงต่อที่บ้าน
<br><br>
ค่าใช้จ่ายทั้งหมด 141,188.53 บาท หลังหักเงินประกัน AIA (ซึ่งขณะนี้จ่ายให้เฉพาะค่าห้อง ค่าอาหาร และค่าปรึกษาแพทย์) และส่วนลดค่าห้องของ ร.พ.​ ไปแล้วก็เหลือ 105,294.53 บาทที่ต้องจ่ายเอง 
<br><br>
ราคาของการเป็นไข้นั้นแพงไม่ใช่น้อยเลย
<br><br>
ตอนเย็นคุณแม่ทานข้าว (โจ๊ก) ได้มากพอสมควร ผมโทรแจ้งคุณอาร์ทว่าคุณแม่กลับบ้านแล้ว คุณอาร์ทแนะนำให้คุณแม่ทานกล้วยหอมและส้มมากๆ เพิ่อเพิ่มแร่ธาตุโปแตสเซียม 
<br><br>
คุณหมอสุมาลีนัดตรวจเพื่อติดตามอาการวันจันทร์นี้ (ที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา) ส่วน ร.พ.จุฬา นัดวันพุธที่ 20 ส.ค. 51
<br><br>
<hr>
<h2>14 August 2008</h2>
เขียนที่ รพ.กรุงเทพพัทยา ห้อง 10518
<br><br>
ตอนเช้าคุณแม่ทานได้น้อย ทาน Ensure ไปครึ่งแก้ว (เท่ากับ 3 ช้อนตวง) คุณแม่บอกว่าเมื่อคืนนอนหลับดี 
<br><br>
1:30 pm คุณแม่ยังคงนอนหลับ ท่าทางอ่อนเพลีย 
<br><br>
ยอดค่าใช้จ่ายวันนี้ = 136,860.85 บาท เพิ่มขึ้นจากเมื่อวาน 15,784.76 บาท
<br><br>
3:20 pm คุณแม่ทานก๋วยเตี๋ยวเป็ดน้ำ รู้สึกปวดแขนขวาเพราะน้ำเกลือ พยาบาลบอกว่าเป็นเพราะโปแตสเซียม ซึ่งโดยทั่วไปจะให้ในระดับ 20 mEq แต่ตอนนี้ให้มากถึง 60 mEq คุณแม่ขอให้พยาบาลแกะสายน้ำเกลือออกชั่วคราว พยาบาลถอดออกให้
<br><br>
3:30 pm พยาบาลมาฉีดยาแก้อักเสบให้ แต่ไม่ถอดเข็มออก เอาไว้ใช้ตอนเย็น
<br><br>
4:25 pm มีทีมพยาบาลจาก ward อื่นมาช่วยกันเจาะน้ำเกลือให้ใหม่ที่หลังมือข้างซ้าย เข้าใจว่าจะเป็นทีมที่เจาะเก่งเป็นพิเศษจึงถูกเชิญมา ใช้เวลาคลำอยู่นานมากในที่สุดก็เจาะได้สำเร็จในครั้งเดียว 
<br><br>
ตอนเย็นคุณแม่ทานโจ๊กและถั่วเขียวต้มได้มากพอสมควร
<br><br>
<hr>
<h2>13 August 2008</h2>
เขียนที่ รพ.กรุงเทพพัทยา ห้อง 10518
<br><br>
คุณแม่ขอหมอสุมาลีกลับบ้านตอนเช้า คุณหมอบอกว่ายังกลับไม่ได้เพราะยังไม่สามารถทานอาหารได้เองและโปแตสเซียมในเลือดยังต่ำเกินไป ส่วนจำนวนเม็ดเลือดขาวนั้นมากเกินเป้าแล้ว รายละเอียดเป็นดังนี้: WBC (White blood count) = 23850 นับว่าเกินเป้าไปเท่าตัว, ANC (absolute neutrophil count) = 18198 นับว่าเยอะจนน่าตกใจ แต่พยาบาลบอกว่าดีแล้ว เดี๋ยวมันจะลดลงมาอยู่ในระดับที่พอดีเอง, platelets (เกล็ดเลือด) = 98000 ซึ่งยังขาดอีก 2000 จะครบหนึ่งแสน ส่วน potassium = 2.5 mEq/L ยังน้อยกว่าค่าปกติคือ 3.5 mEq/L (หน่วยนี้แปลว่าอะไร?)
<br><br>
กูเกิ้ลดูพบว่าภาวะโปแตสเซียมต่ำนี้เรียกว่า hypokalemia ซึ่งจะส่งผลถึงการหดตัวของกล้ามเนื้อ การควบคุมจัังหวะการเต้นของหัวใจ ความดันโลหิต
<br><br>
ตอนเช้าน้านันแวะเอาอาหารมาฝาก คุณแม่ยังคงทานได้น้อย
<br><br>
ยอดค่าใช้จ่ายวันนี้ = 121,076.09 บาท เพิ่มขึ้นจากเมื่อวานนี้ 13,573 บาท นับว่าวันนี้ค่าใช้จ่ายค่อนข้างต่ำเทียบกับวันแรกๆ คงเป็นเพราะไม่มีค่ายานิวโพเจนแล้ว คงมีแต่ค่ายาปฏิชีวนะ,​ น้ำเกลือชนิดโปแตสเซียมสูง และยาเบ็ดเตล็ดอื่นๆ
<br><br>
พี่โม่จ่ายเงินสำรองเพิ่มไปอีก 30,000 บาท 
<br><br>
1:30 pm โทรหาคุณอาร์ทที่จุฬาฯ​ เล่าการให้ฟัง คุณอาร์ทบอกว่าถ้าไป รพ.จุฬาฯ ตอนนี้จะยังไม่ปลอดภัย เพราะอาการยังไม่ stable และเกรงว่าจะยังหาเตียงให้ไม่ได้ ส่วนเรื่องการป่วยครั้งนีี้คุณหมอนภา (ผู้ตรวจคุณแม่เป็นประจำ) รับทราบแล้ว คุณหมอนัดตรวจวันพุธหน้า (20 ส.ค.)
<br><br>
ก็เป็นอันว่าตอนนี้ต้องอยู่ รพ.กรุงเทพพัทยา ไปก่อน จนกว่าจะหายดี
<br><br>
4:00 pm คุณหมอสุมาลีเข้ามาตรวจ คุณหมอบอกว่าล้ินคุณแม่เริ่มมีฝ้าสีขาว อาจจะเป็นเชื้อรา จะสั่งยาอมฆ่าเชื้อราให้ คุณหมอบอกว่ายาแก้อักเสบที่เริ่มให้เมื่อวันจันทร์ (Maxiprime?) นั้น ควรจะต้องให้ติดต่อกันห้าวัน ซึ่งจะครบกำหนดในวันศุกร์นี้ ยาตัวนี้จำเป็นต้องฉีดให้ จะให้ทางปากไม่ได้ ส่วนน้ำเกลือโปแตสเซียมนั้นมีชนิดที่ชงทานเป็นเครื่องดื่มได้เหมือนกัน แต่รสชาติไม่น่าอภิรมย์เท่าไรนัก ถ้าให้คุณแม่ทานก็อาจจะอาเจียนออกมาได้ ดังนั้นจึงคาดว่าคุณแม่ "อาจ" จะออกจากโรงพยาบาลได้ในวันศุกร์นี้
<br><br>
พี่เก๋โทรมาถามข่าว
<br><br>
กลางคืนคุณแม่ทานมะม่วงน้ำดอกไม้ (สุก) ได้ 1 ลูก ไม่อาเจียน
<br><br>
<hr>
<h2>12 August 2008</h2>
เขียนที่ รพ.กรุงเทพพัทยา ห้อง 10518
<br><br>
ตอนเช้าคุณหมอสุมาลีบอกว่ายานิวโพเจนท่าทางจะได้ผล ตอนนี้ WBC = หนึ่งหมื่นกว่าๆ ส่วน ANC = สี่พันกว่าๆ ถ้าไข้หายเกิน 24 ชั่วโมงและทุกอย่างปกติก็สามารถกลับบ้านได้ ซึ่งตอนนี้ก็ไม่พบว่ามีไข้
<br><br>
มีเลือดไหลย้อนที่จุดเจาะน้ำเกลือมือซ้าย เลือดออกเยอะมากจนหยดเปื้อนผ้าห่ม พยาบาลเช็ดเลือดให้ เปลี่ยนผ้าห่มให้ แต่ไม่ได้เปลี่ยนจุดเจาะน้ำเกลือเพราะตอนนี้เริ่มหาเส้นเลือดได้ยาก
<br><br>
พี่ทิพย์และครอบครัวแวะมาเยี่ยมคุณแม่ พร้อมนำอาหารมาฝากเยอะแยะ ช่วงนี้ทุกคนที่เข้าเยี่ยมจะต้องผ่านการคัดกรองโดยพยาบาลเพื่อป้องกันการติดเชื้อ
<br><br>
วันนี้มียอดค่าใช้จ่าย = 107,502.59 บาท เพิ่มขึ้นจากเมื่อวานนี้ 25,554 บาท 
<br><br>
ตอนค่ำคุณแม่เริ่มทานน้ำเต้าหู้ได้นิดหน่อย แต่ทานน้ำเต้าฮวยไม่ได้เพราะรู้สึกเผ็ดมาก (ทั้งๆ ที่ปกติทานได้)
<br><br>
คุณแม่โดนเปลี่ยนที่เจาะน้ำเกลือหลายครั้งจนพรุนไปหมดทั้งสองแขน ตกดึกมื้อซ้ายบวมมาก คุณแม่บอกว่ายังทนได้ ไม่อยากให้เปลี่ยนที่เจาะอีกเพราะว่าเจ็บมาก แผลที่แขนขวาก็ยังไม่หายดี กลัวว่าถ้าเปลี่ยนตำแหน่งแล้วก็จะใช้ไม่ได้อีก แต่พยาบาลบอกว่าถ้าปล่อยไว้จะเป็นอันตราย และให้คำมั่นว่าจะพยายามเจาะให้ได้ในคราวเดียว แล้วก็ทำได้ตามนั้นจริงๆ (ขอแสดงความชื่นชม) สุดท้ายคุณแม่ก็ย้ายสายน้ำเกลือไปที่ท้องแขนด้านขวา
<br><br>
วันนี้ทั้งวันไม่พบว่ามีไข้
<br><br>
<hr>
<h2>11 August 2008</h2>
เขียนที่ รพ.กรุงเทพพัทยา
<br><br>
10:30 am เมื่อเช้านี้คุณหมอสุมาลีเข้ามาบอกว่าเม็ดเลือดขาวเพิ่มขึ้นจาก 1,570 เป็น 2,620 เซลล์ต่อไมโครลิตร (หมายถึง WBC หรือ White blood count, คนละตัวกับ neutrophils แต่มีความสัมพันธ์กัน)​ ส่วนนิวโตรฟิลล์ทราบภายหลังว่าเพิ่มขึ้นจาก 141 เป็น 629 เซลล์ต่อไมโครลิตร นับว่าเพ่ิมขึ้นมาก แม้ว่าจะยังไม่อยู่ในระดับที่น่าพอใจแต่ก็แสดงให้เห็นว่ายานิวโพเจนคงจะได้ผล 
<br><br>
คุณแม่เพิ่งกลับจากการ x-ray ปอด (ทราบภายหลังว่าปอดยังคงปกติ ไม่มีการติดเชื้อ ไม่มีการแพร่กระจายของมะเร็ง) ในห้องน้ำเห็นรอยหยดเลือดหลายหยด สอบถามดูได้ความว่าเป็นเลือดที่ไหลออกจากแผลเจาะเลือดเมื่อเช้า ที่เลือดออกมากเพราะเกล็ดเลือดยังคงต่ำอยู่ (แม้จะขึ้นจากสี่หมื่นเมื่อวานนี้ มาเป็นหกหมื่นหนึ่งพันในวันนี้ก็ตาม) จึงต้องระวังอย่าให้เกิดแผลโดยไม่จำเป็น
<br><br>
คุณหมอสุมาลีบอกว่าวันนี้ได้เปลี่ยนยาแก้อักเสบจาก Gentamycin และ Claforan ซึ่งให้อยู่แต่เดิมแล้วอาการไม่ดีขึ้น มาเป็นยาตัวใหม่ชื่อ Maxiprime ซึ่งก็ยังคงเป็น broad-spectrum antibiotics (ยาปฏิชีวนะแบบครอบจักรวาล) ผลปรากฏว่าวันนี้คุณแม่ไม่มีไข้แล้ว วัดอุณหภูมิได้ 36 C คุณหมอบอกว่าผลการเพาะเชื้อจากเลือดยังไม่คืบหน้าเลยหลังจากเวลาผ่านมา 72 ชั่วโมงแล้ว (เชื้อยังไม่โตขึ้น) จึงไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าคุณแม่ติดเชื้อชนิดใด 
<br><br>
คุณแม่ยังคงปวดท้อง จุกท้อง และคลื่นไส้อาเจียน เมื่อเช้านี้อาเจียนไปหนึ่งครั้ง
<br><br>
มีใบแจ้งค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาลวางอยู่บนโต๊ะ จนถึงวันนี้เป็นเงินแปดหมื่นกว่าบาท
<br><br>
11:00 am พยาบาลนำน้ำเกลือขวดใหม่มาให้ คุณหมอบอกว่าระดับเกลือแร่ในเลือดต่ำเกินไปโดยเฉพาะโปแตสเซียม คงเนื่องจากการที่เมื่อวานนี้อาเจียนบ่อย น้ำเกลือขวดใหม่นี้จะมีแร่ธาตุมากเป็นพิเศษ
<br><br>
คุณแม่อาเจียน คุณแม่ยังคงไม่ได้ทานอะไรเลย ไม่ว่าน้ำ อาหาร หรือยามื้อเช้า
<br><br>
11:15 am พยาบาลฉีดยาแก้คลื่นไส้อาเจียนให้ (เป็นเข็มที่สองของวันนี้)
<br><br>
1:15 pm แผนกมะเร็งวิทยา รพ.จุฬาลงกรณ์​ โทรมาสอบถามอาการและความคืบหน้าของการรักษา
<br><br>
2:20 pm แผนกมะเร็งวิทยา รพ.จุฬาลงกรณ์​ โทรมาอีกครั้ง ขอให้ส่งรายการยา,​ ผลแล็บต่างๆ,​ และจดหมายสรุปการรักษาโดยคุณหมอเจ้าของไข้ ไปให้ทาง fax
<br><br>
3:20 pm ส่งแฟ็กซ์ประวัติการรักษาเบื้องต้นไปให้ที่จุฬาฯ ส่วนรายงานของแพทย์ต้องรอก่อน
<br><br>
วันนี้คุณแม่ยังคงนอนทั้งวัน จนถึงบัดนี้ทานน้ำส้มไปแค่ครึ่งแก้ว ทานยามื้อเช้าไปตอนบ่าย คุณแม่บ่นเจ็บแผลที่จุดให้น้ำเกลือบนหลังมือขวา พยาบาลประคบเย็นให้แต่ไม่ถอดสายน้ำเกลือ พยาบาลบอกว่าที่เจ็บน่าจะเป็นเพราะผลข้างเคียงจากยาที่ฉีดให้เมื่อเช้านี้ ซึ่งอาจจะทำให้เกิดการระคายเคืองเส้นเลือดได้
<br><br>
5:00 pm คุณหมอสุมาลีขึ้นมาตรวจ คุณหมอสงสัยว่าอาจเป็นไปได้ที่อาการจุกท้องจะเกิดขึ้นมาจากพังผืดในลำไส้ ภาวะนี้เรียกว่า gut obstruction ซึ่งมีทั้งแบบ partial (บางส่วน) และ complete (ทั้งหมด) หากเป็นแบบ partial ก็สามารถรักษาได้ง่าย แต่ถ้าเป็นแบบ complete ก็จะต้องผ่าตัดรักษา! ภาวะพังผืดนี้อาจเกิดขึ้นได้ในคนไข้ที่เคยผ่าตัดลำไส้มาก่อน คุณแม่เคยผ่าลำไส้ไปเมื่อเดือน ก.พ.​ คุณหมอจึงสงสัยว่าอาจจะเกิดขึ้นได้ อย่างไรก็ตามจะต้องวินิจฉัยโดยการทำ x-ray และ ultrasound ช่องท้อง
<br><br>
คุณหมอเขียนจดหมายสรุปการรักษาให้แล้ว ผมรีบ fax ไปให้แผนกมะเร็งฯ ที่จุฬาฯ​ เป็นเรื่องน่าประทับใจมากที่พี่เจ้าหน้าที่ที่นั่นยังคงนั่งรอ fax จากผมแม้จะล่วงเวลาราชการแล้ว ผมสอบถามดูว่าหากจะต้องผ่าตัดจะขอไปผ่าตัดที่จุฬาฯ ได้หรือไม่ ได้คำตอบว่าได้ ไม่มีปัญหา
<br><br>
6:00 pm คุณแม่ไปทำ x-ray มาแล้ว แต่ปรากฎว่าภาพไม่ชัดเจน คุณหมอจึงให้ไปทำอัลตราซาวด์ (ultrasound) โดย นพ.สมเกียรติ เมธีวีรวงศ์ เป็นรังสีแพทย์ 
<br><br>
คุณแม่เหนื่อยมาก พยาบาลเสนอว่าจะให้ออกซิเจน คุณแม่บอกว่าไม่ต้อง
<br><br>
6:35 pm คุณแม่รู้สึกเจ็บที่จุดให้น้ำเกลือ มีการบวม พยาบาลแวะมาเจาะน้ำเกลือให้ใหม่ แต่คุณแม่เข้าห้องน้ำ
<br><br>
พี่เก๋โทรมาถามข่าว
<br><br>
6:40 pm พยาบาลมาเจาะน้ำเกลือให้ใหม่ บอกว่าเส้นเริ่มหายากมากขึ้น คงเป็นเพราะทานอาหารได้น้อยเส้นเลือดจึงเริ่มแห้ง
<br><br>
8:00 pm คุณหมอสุมาลีมาแจ้งผลอัลตราซาวด์ว่าช่องท้องปกติ ลำไส้ปกติ ไม่มีนิ่ว ไม่มีพังผืดอย่างที่คุณหมอเป็นห่วง ในตับพบก้อนมะเร็งสองก้อน ขนาดดูจะเล็กกว่าขนาดที่วัดได้จากการทำ CT scan เมื่อ 22 ก.ค.​ จึงไม่น่าเป็นห่วงว่าอาการที่เป็นอยู่นี้จะเกิดจากโรคมะเร็งกำเริบ คุณแม่มีไข้อ่อนๆ 37.8 C คุณหมอลองฟังเสียงในช่องท้อง ได้ยินเสียงลำไส้เคลื่อนตัวมากขึ้นกว่าเมื่อเช้านี้ ซึ่งเป็นเรื่องดี คุณหมอบอกว่าการที่เมื่อเช้านี้ลำไส้อยู่นิ่งคงเป็นเพราะขาดโปแตสเซียม การอยู่นิ่งของลำไส้อาจทำให้จุกได้ 
<br><br>
8:30 pm คุณแม่ทานกาแฟเย็น ทานน้ำอุ่นไปนิดหน่อย 
<br><br>
9:00 pm อาเจียนเยอะมาก สีเขียวเข้ม เหมือนกับว่าเป็นน้ำย่อยปนกาแฟ
<br><br>
<hr>
<h2>10 August 2008</h2>
11:00 am คุณแม่คลื่นไส้มาก คุณแม่สั่งซื้อโจ๊กจากตลาดลานโพธ์แต่ทานไม่ลง 
<br><br>
12:00 pm คุณหมออภิชัยมาเยี่ยม ผมสอบถามคุณหมอเรื่องยา G-CSF เพื่อกระตุ้นการสร้างเม็ดเลือดขาว คุณหมอจะสั่งยานิวโพเจน (Neupogen) ให้ ค่ายาประมาณ 26,400 บาท แบ่งฉีดสามวัน วันละเข็ม พี่โม่ลงไปสำรองจ่ายเงินบางส่วนเป็นเงิน 20,000 บาทที่ฝ่ายการเงิน เจ้าหน้าที่แจ้งว่าค่าใช้จ่ายจนถึงเวลานี้เท่ากับ 65,700 บาท (ยังไม่รวมค่ายานิวโพเจน)
<br><br>
คุณหมอสั่งเจาะเลือดเพื่อประเมินความจำเป็นในการให้ยานิวโพเจน
<br><br>
1:30 pm คุณแม่มีไข้้ 38.5 C ยังคงเบื่ออาหารอย่างหนัก
<br><br>
3:00 pm ผลเลือดออกแล้ว วันนี้คุณแม่มีเม็ดเลือดขาวนิวโตรฟิลล์เพียงแค่ 141 เซลล์ต่อไมโครลิตร! นับเป็นค่าที่ต่ำอย่างน่ากลัวยิ่ง (ควรเป็น 1,000 จึงปลอดภัย) ส่วนเกล็ดเลือดก็ลดลงเหลือเพียง 40,000 (ควรมีอย่างน้อย ​1 แสน)​ คุณหมอบอกว่าอาจจะจำเป็นต้องให้เกล็ดเลือดเพิ่ม ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นก็ต้องไปขอเลือดจากสภากาชาดไทย ตอนนี้มีการฉีดยากระตุ้นการสร้างเลือด (นิวโพเจน) ให้แล้ว 
<br><br>
คุณแม่พยายามทานโจ๊กที่ซื้อมาเมื่อเช้าและทานยามื้อเช้า ไม่นานก็อาเจียนออกมาหมด 
<br><br>
พี่เก๋โทรมาสอบถามอาการ แวนโทรมาแสดงความเป็นห่วง 
<br><br>
วันนี้คุณแม่อาเจียนหลายครั้งมาก อย่างกับว่าแพ้ยาเคมีบำบัดเข็มแรกๆ 
<br><br>
<hr>
<h2>9 August 2008</h2>
9:00 am ผมมาถึงโรงพยาบาล (กรุงเทพพัทยา) คุณแม่หลับอยู่ มีอาหารเช้าเป็นข้าวต้มกุ้งแต่ยังไม่ได้ทาน มียาแคปซูล ข้างหนึ่งสีน้ำตาลอ่อนมีเขียนตัว b อีกข้างหนึ่งสีน้ำตาลอ่อนมากมีเขียนว่า 20 มาทราบภายหลังจากพยาบาลว่าเป็นยาเคลือบกระเพาะอาหารไม่ให้โดนน้ำย่อยกัด พี่นัทบอกว่าเมื่อเช้าตรู่คุณหมอวัดไข้คุณแม่ได้ 39.2 C ซึ่งนับว่ายังสูงมาก
<br><br>
9:20 am คุณแม่หนาวสั่นรุนแรง ชีพจรเต้น 110 กว่าๆ ผ้าห่มหนาๆ สองชั้น ร่วมกับแผ่นทำความร้อนไฟฟ้าก็ยังไม่สามารถช่วยได้
<br><br>
10:00 am ทานยามื้อเช้า (รวมถึงยาลดไข้) และ Ensure ยังคงหนาวสั่น
<br><br>
1:00 pm พญ.สุมาลี แวะมาเยี่ยม จะสั่งยาเจริญอาหารให้ พรุ่งนี้วันอาทิตย์หมอหยุดงาน จะมีหมออีกคนหนึ่งมาดูแลแทนให้ ตอนนี้ยังตอบไม่ได้ว่าจะต้องอยู่โรงพยาบาลอีกกี่วัน
<br><br>
1:45 pm มีไข้ 39 C กว่าๆ ความดันปรกติ ชีพจรเต้น 123 ครั้งต่อนาที! แต่ไม่หนาวสั่น กำลังนั่งดูทีวีี ทานยาลดไข้ ยาเจริญอาหาร
<br><br>
5:45 pm คุณแม่หนาวสั่น ไข้ 38.8 C ทานยาลดไข้
<br><br>
8:30 pm คุณแม่อาเจียนออกมาปริมาณพอสมควร มีสีเขียว พยาบาลบอกว่าน่าจะเป็นน้ำย่อย 
<br><br>
9:00 pm สอบถามจากพยาบาลเพื่อให้ตรวจสอบประวัติ ได้ความว่าเมื่อวานนี้จำนวนเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโตรฟิลล์ (Absolute Neutrophils Count) เท่ากับ 470 ซึ่งนับว่าต่ำมากอยู่ในระดับอันตรายร้ายแรง (เกณฑ์ปรกติอยู่ที่ 1500) สอบถามเพิ่มเติมว่าขณะนี้มีการให้ยา G-CSF (Granulocyte colony-stimulating factor) เพื่อกระตุ้นให้ไขกระดูกสร้างเม็ดเลือดขาวบ้างหรือไม่ ได้คำตอบว่าหมอยังไม่ได้สั่งยาในกลุ่มนี้ให้ คงมีให้แต่เพียงยา antibiotics (แก้อักเสบ) และยาบรรเทาอาการอื่นๆ เหตุผลที่ถามคำถามนี้ก็เพราะหนังสือคู่มือการรับยาเคมีบำบัดของคุณแม่ระบุไว้เช่นนั้น
<br><br>
9:50 pm ยังคงมีไข้สูง 38.4 C,​ ชีพจรเต้น 106, หนาวสั่น
<br><br>
<hr>
<h2>8 August 2008</h2>
เมื่อวานนี้คุณแม่อ่อนเพลีย นอนทั้งวัน ทานอาหารได้น้อย ตอนหกโมงเย็นมีไข้ 37.75 องศาเซลเซียส ทานยา tylenols สองเม็ด หลังจากนั้นสักพักลองวัดไข้ใหม่พบว่าไข้ลด (ต่ำกว่า 37) เวลาหัวค่ำคุณแม่มีอาการจุกท้อง ปวดท้องมาจนถึงตอนเช้า
<br><br>
10:45 am วันนี้คุณแม่เพลียมาก ตื่นแล้วแต่ลุกจากเตียงไม่ไหว บ่นว่าจุกท้องมาทั้งคืน ไม่ยอมทานอะไรเลย วัดไข้ได้สูงถึง 39.45 องศาเซลเซียส! วัดใหม่อีกครั้งได้ 39.12 นับว่าเป็นไข้ที่สูงมากที่สุดเป็นประวัติการณ์ โทรปรึกษาพยาบาลที่ตึกหลิ่มซีลั่นชั้นบน รพ.จุฬาลงกรณ์ ได้รับคำแนะนำว่าให้รีบไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที
<br><br>
11:00 am ทานยา tylenols สองเม็ด เตรียมตัวไปโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา
<br><br>
11:45 am คุณแม่ไม่อยากไปโรงพยาบาล บอกว่าหายแล้ว จึงให้ทาน Ensure ไปหนึ่งแก้ว (เป็นมื้อแรกของวันนี้) ลองวัดไข้ดูอีกครั้ง พบว่าไข้ยังสูงเกิน 39 องศาเซลเซียส จึงรีบมาที่โรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา คุณหมอห้องฉุกเฉินส่งต่อให้หมออายุรศาสตร์ พ.ญ.​ สุมาลี คิวเจริญ คุณหมอสั่งตรวจเลือด CBC, เพาะเชื้อจากเลือด, ตรวจเอกซ์เรย์ปอด, ตรวจปัสสาวะ, วัดความดันได้ปรกติ แต่ชีพจรเต้นเร็วมากๆ (130 ครั้งต่อนาที!) จากนั้น admit ที่ตึกใหม่​ ชั้น 10 ห้อง 10518 ให้น้ำเกลือ พยาบาลบอกว่าจะเฝ้าดูปริมาณน้ำที่ดื่มเข้าไปกับปริมาณปัสสาวะโดยให้ดื่มน้ำจากเหยือกที่เตรียมไว้ให้เท่านั้น และให้ปัสสาวะลงในภาชนะที่เตรียมไว้เท่านั้น
<br><br>
3:45 pm ทานยาลดไข้เม็ดกลมสีเหลือง สองเม็ด + ยาอื่นๆ (ยาที่มีอยู่เดิม) พยาบาลบอกว่าปริมาณเกล็ดเลือดต่ำ (5 หมื่นกว่าๆ) ส่วนจำนวนเม็ดเลือดขาวสูง บ่งบอกถึงการติดเชื้อ (มาทราบภายหลังจากแพทย์ว่าอ่านผลผิด (ดูด้านล่าง)) คุณแม่มีอาการหนาวสั่นมาก
<br><br>
4:10 pm คุณแม่นอนหลับ หยุดสั่นแล้ว
<br><br>
4:35 pm โทรไปที่หลิ่มซีลั่นบนอีกครั้ง พยาบาลบอกว่าโดยปกติการให้ยาปฏิชีวนะโดยการฉีดจะต้องนอนโรงพยาบาล 3-5 วัน แนะนำให้โทรปรึกษาหมอที่ว่องวานิช ชั้น 4 อีกครั้งก่อนมาโรงพยาบาลในวันจันทร์ที่จะถึงนี้
<br><br>
4:40 pm โทรไปที่แผนกมะเร็งวิทยา ชั้น 4 ตึกว่องวานิช รพ.จุฬาลงกรณ์ เพื่อแจ้งข่าว พี่เจ้าหน้าที่บอกว่าให้รักษาที่ รพ.กรุงเทพพัทยา ไปก่อนจนกว่าจะแข็งแรงดีแล้วจึงโทรไปทำนัดใหม่ที่ รพ.จุฬาฯ ส่วนที่นัดไว้วันจันทร์นี้คาดว่าคงจะไปไม่ทัน คงจะต้องยกเลิกนัดไปก่อน 
<br><br>
5:15 pm คุณแม่เพิ่งจะทานข้าวมื้อแรก เป็นก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่น้ำ (ซื้อจากข้างโรงเจ) ทานได้น้อย จากนั้นทานยาอมแก้เจ็บคอและฆ่าเชื้อเม็ดสี่เหลี่ยมสีเหลือง (Sigatricin Lozenge Tablet ประกอบด้วย Tyrothricin 1 mg, Benzocaine 1 mg, Benzethonium chloride 0.5 mg) 
<br><br>
5:40 pm พญ.สุมาลี แวะมาเยี่ยม คุณหมอบอกว่าจริงๆ แล้วคุณแม่มีเม็ดเลือดขาวน้อยมาก ราวๆ 1600 (ต่อไมโครลิตร?) ค่าปรกติต้องอยู่ที่ 4-8 พัน ดังนั้นคุณหมอจะให้ยาปฏิชีวนะโดยการฉีด ส่วนอาการจุกท้องซึ่งทุเลาลงแล้วน่าจะเกิดจากกรดในกระเพาะอาหารไหลย้อนกลับ สามารถใช้ยารักษาได้ ไม่น่ากังวลมากนัก
<br><br>
6:00 pm คุณอาร์ท​ (คุณพรรณิภา พยาบาลวิจัยซึ่งดูแล case ของคุณแม่ที่ รพ.จุฬาฯ) โทรมาสอบถามข่าว ได้แจ้งข่าวไปแล้ว คุณอาร์ทกำชับว่าเมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้วให้ขอสำเนาแฟ้มประวัติรวมทั้งผลเลือดมาด้วย และให้โทรไปเพื่อทำนัดใหม่
<br><br>
6:15 pm คุณแม่จุกท้องมากอีกครั้ง พยาบาลนำยาเม็ดมาให้
<br><br>
7:00 pm คุณแม่มีอาการหนาวสั่น ตอนนี้มีขวดน้ำเกลือสองขวด พี่นัทบอกว่าพยาบาลมาฉีดยาแก้อักเสบให้แล้ว คุณแม่ห่มผ้าห่มสองผืนพร้อมแผ่นทำความร้อน
<br><br>
8:00 pm พยาบาลแวะมาปูที่นอนให้ญาติ คุณแม่ยังคงหนาวสั่น 
<br><br>
9:00 pm คุณแม่ตื่นนอน ทานน้ำ 1 แก้ว ไม่หนาวสั่นแล้ว ไม่มีอาการจุกเสียดแล้ว คุณแม่บอกว่ารู้สึกสบายดี 
<br><br>
<hr>
<h2>5 August 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
เมื่อวานนี้คุณแม่มีไข้สูงถึง 38.12 C ตอนหัวค่ำ แต่ไข้ก็หายไปหลังจากทานยา tylenols ได้สักพัก เช้าวันนี้คุณแม่เข้าตรวจกับคุณหมอนภา คุณหมออ่านผลการทำ CT scan ครั้งล่าสุด โดยมีรายละเอียดดังนี้:
<ol>
<li>นี่เป็นการทำ CT scan ครั้งที่สามหลังจากเข้ารักษาที่ รพ.จุฬา โดยทำไปเมื่อวันที่ 22 ก.ค. 2551
<li>ก้อนเนื้อทุกก้อนในตับมีขนาดเล็กลง โดยผลรวมขนาดของทุกก้อน (sum of diameters) เท่ากับ 57 มิลลิเมตร คิดเป็น 84% ของขนาดคราวที่แล้ว (68 มม. เม่ือ 22 พ.ค.) และคิดเป็น 36% ของขนาดเริ่มต้น (160 มม. เมื่อ 13 มี.ค.) 
<li>จำนวนก้อนที่พบในตับมีอยู่ 3 ก้อนเท่าเดิม โดยก้อนแรกลดลงจาก 44 มม. เหลือ 40 มม., ก้อนที่สองลดลงจาก 7 มม. เหลือ 6 มม., และก้อนที่สามลดจาก 17 มม. เหลือ 11 มม., ส่วนอีกก้อนหนึ่งซึ่งเดิมทีเคยมีอยู่และยุบหายไปหมดสิ้นเมื่อสองเดือนที่แล้ว จนถึงบัดนี้ก็ยังคงยุบหายไป ไม่โผล่ขึ้นมาให้เห็นแต่อย่างใด
<li>ไม่พบการแพร่กระจายของมะเร็งไปที่อวัยวะอื่นเพิ่มเติม ไม่พบการบวมจากของเหลวในช่องท้อง (ascites) ไม่พบการบวมของต่อมน้ำเหลือง (adenopathy)
</ol>
คุณหมอได้ให้ยา Chulacaine มาใหม่ เป็นยาน้ำเพื่ออมกลั้วคอแล้วกลืนเพื่อลดอาการเจ็บคอ คุณแม่บอกว่าอมแล้วชาไปทั้งปากเหมือนกับตอนที่ไปถอนฟัน สงสัยจะเป็นยาชาที่แรงมาก 
<br><br>
วันนี้คุณแม่ได้รับยา Cetuximab เป็นสัปดาห์ที่ 19 ซึ่งผ่านไปได้ด้วยดี พยาบาลเจาะเส้นเลือดครั้งเดียวได้ถูกต้อง ไม่เจ็บ คงเป็นเพราะคุณแม่ทำการบ้าน บริหารมือและเส้นเลือดด้วยลูกบอลยางมาโดยตลอด
<br><br>
ผลการทำ CT scan วันนี้จัดว่าเป็นข่าวดีมากอีกครั้งหนึ่ง แม้ว่าจะไม่ยุบฮวบฮาบเหมือนกับคราวที่แล้วแต่การที่มะเร็งทุกก้อนยุบลง มากบ้างน้อยบ้าง ก็เป็นเครื่องบ่งชี้ว่ายาเคมีบำบัดนั้นได้ผล ร่างกายตอบสนองเป็นอย่างดีโดยมีผลข้างเคียงที่คุณหมอควบคุมได้ และคุณแม่ก็มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าที่คาดคิดไว้มาก ต้องขอบพระคุณบุคลากรทางการแพทย์ทุกท่านที่ช่วยเหลือ และทุกๆ คนที่ให้คำแนะนำและให้กำลังใจ 
<br>
<hr>
<h2>3 August 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
ย้อนไปเมื่อคืนวันเสาร์ที่ 26 ก.ค. ตอนดึกหลังเที่ยงคืนคุณแม่มีผื่นขึ้นคล้ายลมพิษ มีอาการคันมาก พอตื่นมาผื่นก็ยุบจึงไม่ได้บอกใคร (ผมมาทราบในภายหลัง)​ ต่อมาช่วงค่ำวันที่ 27 ก.ค. เวลาราวเที่ยงคืนก็มีผื่นลมพิษขึ้นทั้งตัวอีกครั้งและยุบลงไปในตอนเช้าวันที่ 28 ก.ค. แต่ยังคงเหลือนิดหน่อยบริเวณแขน มีอาการคัน หลังเดินทางจากพัทยาไป รพ.จุฬา คุณแม่ก็เจาะเลือดแล้วกลับบ้านอาแต๋ว​ทันที อาบน้ำแล้าทาคาลามายน์ (​calamine) แก้คัน ตามคำแนะนำทางโทรศัพท์ของพยาบาลตึกหลิ่มซีลั่น ตอนเย็นทานข้าวที่ร้านยำแซ่บ เดอะมอลล์ท่าพระ สั่งอาหารเป็นข้าวเปล่า ทอดมันปลากลาย (อร่อย) ยำหนังปลาแซลมอน (แปลก) น้ำลำไย (อร่อย) และน้ำมะนาวซ่า (แปลก) คุณแม่ทานได้ค่อนข้างมาก จากนั้นก็เดินชอปปิ้งต่อ
<br><br>
ระหว่างที่เดินชอปปิ้ง คุณแม่บอกว่าผื่นที่แขนยุบแล้วแต่ดันลงไปเป็นท่ีขาและเท้าแทน
<br><br>
หลังกลับบ้าน (ท่าพระ) ตกดึกราวเที่ยงคืนคุณแม่มีผื่นขึ้นทั่วตัวอีกแล้ว คุณแม่บ่นว่าคันมาก ตอนเช้าวันที่ 29 ก.ค. ไปพบคุณหมอตามนัด ผลเลือดที่ตรวจเมื่อวานนี้เป็นที่น่าพอใจ มีเกล็ดเลือดและเม็ดเลือดขาวนิวโตรฟิลเพียงพอต่อการให้ยาตามปกติ น้ำนักตัวไม่เปลี่ยนแปลง ไม่มีไข้ ส่วนผล CT scan นั้นเพิ่งมาถึงแต่คุณหมอยังไม่ได้อ่าน ยกยอดไปเป็นวันอังคารหน้า (5 ส.ค.) คุณหมอนภาสั่งยาแก้แพ้ แก้คันให้ รู้สึกว่าจะชื่อยา Atarax
<br><br>
ตอนเที่ยงเร่ิมให้ยาเคมีบำบัด (Folfox4 + Cetuximab ครั้งที่ 8, สัปดาห์ที่ 18) คุณแม่มีผื่นลมพิษขึ้นทั้งตัว พยาบาลให้ยาเม็ดแก้คัน คุณแม่ทานแล้วง่วงหลับไป อาการทุเลาลง
<br><br>
สาเหตุของลมพิษยังไม่มีใครทราบ 
<br><br>
คืนวันที่ 30 ก.ค. หลังลูกๆ กลับบ้านไปแล้ว ราวตี 2 คุณแม่มีไข้สูง พยาบาลปรึกษาคุณหมอแล้วคุณหมอสั่งให้เจาะเลือดไปตรวจ ตอนเช้าเวลาราว 6:30 น. คุณหมอมาเจาะเลือดอีกครั้ง เวลา 7:00 น. มีการเก็บตัวอย่างอุจจาระ จากนั้นเวลาประมาณ ​10:00 น. พยาบาลก็เข็นคุณแม่พาไปตรวจเอ็กซเรย์ปอดที่ตึกจักรพงษ์ ระหว่างการเดินทางขวดยาเคมีได้ถูกถอดออกชั่วคราวแล้วสลับเป็นขวดน้ำเกลือขวดเล็ก เมื่อกลับมาถึงห้องพักแล้วจึงเปลี่ยนกลับเป็นยาขวดเดิม คุณหมอถามคุณแม่ถึงฟิล์มเอกซเรย์เก่าๆ คุณแม่เข้าใจว่าเก็บไว้ที่บ้านจึงได้ตอบไปตามนั้น แต่จริงๆ แล้วฟิล์มทุกแผ่นเก็บไว้ที่ตึกว่องวานิช ชั้น 4 
<br><br>
เวลา 14:00 น. วันที่ 31 ก.ค. ยาหมดแล้ว คุณหมอแวะมาส่องคอ คุณแม่ไปเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า คุณหมอบอกว่าขอดูอาการต่ออีกหนึ่งคืนเผื่อว่าจะมีการติดเชื้อ ดังนั้นวันนี้จะยังกลับบ้านไม่ได้ คุณแม่มีรูมเมทคนใหม่ชื่อน้าดา เป็นคุณครูสอนภาษาอังกฤษจาก อ.พานทอง จ.ชลบุรี น้าดาเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่เช่นเดียวกัน รักษาด้วยยาสูตร Folfox4 ท่าทางสดชื่น แข็งแรง และคุยเก่ง
<br><br>
คุณแม่นอนกลางวันแทบทั้งวัน คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาแก้แพ้ (เม็ดสีฟ้าอ่อน รูปร่างสี่เหลี่ยม) ที่ต้องทานวันละสามเม็ด มีอยู่ครั้งหนึ่งคุณแม่ต่ืนขึ้นมาแล้วถึงความฝันว่าคุณพ่อขี่มอเตอร์ไซค์มารับ จากนั้นก็พาคุณแม่ซิ่งมอเตอร์ไซค์ คุณแม่กลัวมากจึงหลับตา พอลืมตาก็พบว่าคุณพ่อกำลังนอนขี่มอเตอร์ไซค์ผาดโผน! คุณแม่ร้องเฮ้ยแล้วสะดุ้งตื่น
<br><br>
ตอนสายวันที่ 1 ส.ค. คุณหมออนุญาตให้คุณแม่กลับบ้านได้ คุณน้าพยาบาลพิมพ์ผลเลือดคุณแม่ให้ดู พบว่าเม็ดเลือดทุกชนิดอยู่ในเกณฑ์ปกติ แต่เกล็ดเลือดมีอยู่ 109,000/ไมโครลิตร ต่ำว่ามาตรฐาน (150,000) ไปเล็กน้อย แต่ยังไม่น้อยเกินไปสำหรับการให้ยาเคมีฯ ส่วนเม็ดเลือดขาวนิวโตรฟิลล์มีอยู่ 3,330 เซลล์ต่อไมโครลิตร ซึ่งนับว่ามากทีเดียว
<br><br>
เมื่อวานนี้ วันที่ 2 ส.ค. คุณแม่มีไข้ หนาวสั่น วัดไข้เมื่อบ่าย 3 พบว่าอุณหภูมิสูงถึง 37.99 องศาเซลเซียส หลังจากทานยา tylenols ไปสองชุด ไข้ก็ลดลงต่ำกว่า 37 เมื่อราวสามทุ่ม คุณแม่อ่อนเพลียและหลับแทบทั้งวัน แต่ไม่มีลมพิษขึ้นอีกแล้ว
วันนี้วันที่ 3 ส.ค. จึงให้คุณแม่งดยาแก้แพ้แก้คัน คุณแม่ดูสดชื่นมากขึ้น ไม่นอนทั้งวันเหมือนเช่นวันที่ผ่านๆ มา 
<br><br>
พรุ่งนี้จะเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเจาะเลือด โดยจะแวะทำธุระที่บางแสนด้วย

<hr>
<h2>Sunday 27 July 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
จนถึงบัดนี้คุณแม่ได้รับยามาทั้งหมด 17 สัปดาห์แล้ว (ชุดเล็ก 10 ครั้ง, ชุดใหญ่ 7 ครั้ง) คุณแม่เคยถูกเลื่อนยาชุดใหญ่เนื่องจากภาวะ neutropenia มาแล้วสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนัก ถึงตอนนี้คุณแม่มีอาการปรกติ สภาพร่างกายแข็งแรง หายจากหวัดแล้วแต่บางวันมีเสมหะในคอเล็กน้อย
<br><br>
เมื่อวันที่ 16 ก.ค. คุณหมอนภาได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการสังเกตเลือดที่ผสมปนออกมากับอุจจาระว่า ถ้าเลือดใสให้เดาว่าเลือดออกมาจากส่วนทวารหนักหรือส่วนลำไส้ตรง (ซึ่งใกล้กับทางออก)​ แต่ถ้าเลือดออกมาจากลำไส้ใหญ่ส่วน <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sigmoid_colon">sigmoid</a> ขึ้นไป เลือดจะต้องมีสีดำข้นๆ เพราะว่าจะมีการผสมปนเปกับเนื้ออุจจาระ คุณหมอบอกว่ายังไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องการโตขึ้นของเนื้องอกในลำไส้ในขณะนี้ เพราะหากว่ามันกลับมาโตขึ้นอีกเราก็จะมองเห็นได้ในการทำ CT scan ครั้งถัดไป คุณหมอยังได้แนะนำให้อีกว่าควรหยุดยา senokot (ยาช่วยถ่าย) และยา Megestrol (ยาเจริญอาหาร) ไว้บ้าง เพื่อให้ระบบของร่างกายได้ฝึกทำงานเอง ให้ทานยาได้ตามที่จำเป็นเท่านั้น
<br><br>
ในวันเดียวกันนั้นผมได้เข้าไปเยี่ยมชมห้องสมุดคณะแพทย์ รพ.จุฬาฯ ซึ่งได้รับการต้อนรับและแนะนำจากคุณบรรณารักษ์เป็นอย่างดี ในนี้มีหนังสือน่าอ่านหลายเล่ม (ถึงแม้คนที่ไม่ใช่แพทย์อย่างเราจะอ่านรู้เรื่องบ้าง-ไม่รู้เรื่องบ้างก็ตาม) ผมลองไปหยิบหนังสือเล่มมหึมาชื่อว่า Cancer 7 ลงมาเปิดดู ที่บอกว่ามหึมานั้นเพราะว่ามันมหึมาจริงๆ ความหนาประมาณครึ่งคืบเห็นจะได้ นี่คงเป็นเสมือน bible/พระไตรปิฎก/อัรกุรอ่าน ของหมอโรคมะเร็งกระมัง ดูไปก็นึกเห็นใจคนที่เรียนหมอ กว่าจะเรียนจบได้นอกจากสมองจะต้องดีแล้วก็ยังต้องมีกำลังใจที่เข้มแข็ง เห็นหนังสือเล่มโตแล้วจะนึกท้อแท้ไม่ได้เลย นอกจากนี้ยังต้องมือกล้ามเนื้อแขนที่แข็งแรงด้วยเพราะดีไม่อย่างนั้นก็จะแบกหนังสือไม่ขึ้น
<br><br>
ผมถ่ายเอกสารมาอ่านเล่นสองบท คือบทที่ว่าด้วย pain and palliation (การเจ็บปวดและการประคับประคอง) และ management of cancer pain (การจัดการกับความเจ็บปวดจากโรคมะเร็ง) อ่านแล้วก็ทำให้เข้าใจว่าแม้โรคมะเร็งจะทำให้เกิดความเจ็บปวดได้มากมายในช่วงท้ายของชีวิต แต่วิทยาการทางการแพทย์ก็ได้ก้าวหน้าไปมาก ไม่เพียงแต่ในการรักษาให้หายขาดแต่ยังรวมถึงการช่วยประคับประคองผู้ที่ไม่อาจเยียวยาได้ให้ไม่ต้องทุกข์ทรมานจากการเจ็บปวดมากเกินไป
<br><br>
เมื่อวันที่ 17 ก.ค. คุณแม่ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่ก่อนเที่ยง ความจริงแล้วยาไม่ควรจะหมดเร็วขนาดนี้ ผมและพี่โม่พี่นัทเริ่มสงสัยว่าคุณแม่จะแอบปรับสายน้ำเกลือให้วิ่งเร็วขึ้นหรือเปล่า แต่คุณแม่ปฏิเสธอย่างขันแข็ง ผมเริ่มเป็นห่วงแล้วว่าหากเป็นเช่นนี้บ่อยครั้งจะเป็นอันตรายหรือไม่ การให้ยาทางสายน้ำเกลือนั้นในเมืองไทยมักอาศัยการแขวนขวดยาไว้บนเสาแล้วให้ยาหยดตามแรงดึงดูดของโลก แต่จากคำบอกเล่าของอาจารย์และเพื่อนๆ ผมพบว่าโรงพยาบาลในสหรัฐอเมริกานิยมใช้เครื่องปั๊มอัตโนมัติที่เรียกว่า infusion pump ซึ่งจะสามารถกำหนดอัตราความเร็วได้แม่นยำ
<br><br>
พอออกจากโรงพยาบาล คุณแม่และพวกเราก็แวะไปที่บ้านบางซื่อ​ (บ้านอาตี๋) เพื่อรับคุณย่ามาตากอากาศที่พัทยา ความจริงแล้วก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนนอกจากร้านอาหารต่างๆ เท่านั้น แต่คุณย่าก็ดูจะสนุกที่ได้เปลี่ยนบรรยากาศและยังได้เห็นว่าคุณแม่สามารถทำงานบ้าน ทำอาหาร และเดินออกกำลังกายได้ตามปรกติ ซึ่งช่วยคลายความเป็นห่วงลงไปได้
<br><br>
ในวันอังคารถัดมา (22 ก.ค. 51) ทุกคนออกจากบ้านพัทยาแต่เช้าแล้วตรงไปที่ประชาชื่นอิมเมจจ้ิงเพื่อให้คุณแม่ทำ CT scan ซึ่งนี่เป็นการประเมินหลังการให้ยาครั้งที่ 2 อีกไม่นานคงจะได้รู้กันว่าผ่านไป ​4 เดือนแล้วก้อนเนื้อมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง
จากนั้นในวันพุธที่ 23 ก.ค. คุณแม่ได้เข้าตรวจกับคุณหมออรรณพ คุณแม่บอกว่ามีอาการตาแห้งๆ คุณหมอจึงสั่งยาหยอดตาให้ หลังจากนั้นคุณแม่ก็ไปรับยา Cetuximab ซึ่งผ่านไปได้ด้วยดี
<br><br>
เมื่อเสร็จสิ้นคุณแม่ก็ไปทานอาหารที่ S&P สาขาพันธุ์ทิพย์พลาซ่า ผมไม่ได้มาเดินที่นี่นานแล้วแต่ทุกอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ผมยุให้คุณแม่ซ้ือของเล่นกลับมาชิ้นหนึ่งคือ Garmin nuvi 200 เป็นเครื่องนำทางระบบ GPS และเจ้าเครื่องนี้เองก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมไม่ได้มาอัพเดตบันทึกฉบับนี้เพราะมัวแต่เห่อของเล่นชิ้นใหม่
<br><br>
วันนี้พี่ทิพย์แวะมาเยี่ยมคุณแม่พร้อมด้วยเป็ดพะโล้สุดอร่อย ผมได้สอบถามที่อยู่ของพี่ทิพย์ที่กบินทร์บุรีและบันทึกไว้ในเครื่อง GPS แล้ว ต่อไปคำว่า "ไม่รู้ทาง" ไม่อาจถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างได้อีกแล้ว คิดว่าอีกไม่นานคงได้เป็นฝ่ายแวะไปเยี่ยมพี่ทิพย์บ้าง และคงจะได้ให้คุณแม่ไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาแถวๆ นั้น
<br><br>

<hr>
<h2>Friday 11 July 2008</h2>
ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของปลาดิบอย่างซาชิมิ แต่ยังไม่เคยทานปลาดิบอีกประเภท คือปลาร้า และปลาส้ม เนื่องจากรู้สึกไม่ถูกชะตากับกลิ่นของมันสักเท่าไหร่ และสิ่งที่ผมได้อ่านเมื่อวานนี้ก็ทำให้ผมดีใจที่ยังไม่เคยทานปลาร้าหรือปลาส้ม และตั้งใจไว้ว่าคงจะไม่ทดลองทานอีกเป็นแน่
<br><br>
ผมได้อ่านบทความของ พล.ต.รศ.น.พ.​ ปริญญา ทวีชัยการ (โอโฮ​ ตำแหน่งของท่านเหลือกินจริงๆ) ในแผ่นพับ M Care (พิมพ์โดยบริษัท​ Merck) ก็ทำให้ตกใจกับสถิติบางประการเกี่ยวกับการตายจากโรคมะเร็ง มะเร็งลำไส้ใหญ่เป็นมะเร็งที่ทำให้คนตายมากเป็นอันดับสองของโลก แต่ในเมืองไทยนั้นเป็นอันดับสามรองจากมะเร็งตับ นั่นเพราะว่าคนไทยเป็นโรคมะเร็งตับกันมาก โดยเฉพาะในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
<br><br>
ทำไมคนไทยจึงเป็นมะเร็งตับกันมาก?​ ผมหยิบหนังสือ "รู้ทันโรคตับ รู้ลึกเรื่องเปลี่ยนตับ" (โดย น.พ.ปิยะวัฒน์ โกมลมิศร์ และคณะ, พิมพ์ครั้งที่ 3)​ ขึ้นมาดู ที่หน้า 25 เขียนว่ามะเร็งตับนั้นมีหลายชนิด ชนิดหนึ่งคือโรคมะเร็งท่อน้ำดี (cholangiocarcinoma) พบได้ "บ่อยมาก"​ ในคนไทยภาคอีสานและเหนือ เพราะการกิน "ปลาร้า ปลาส้ม"​ ทำให้ติดเชื้อพยาธิใบไม้ในตับ พยาธิเติบโตในท่อน้ำดี ทำให้อักเสบเรื้อรังและก่อเกิดเป็นมะเร็ง
<br><br>
ฟังดูแล้วน่ากลัวเป็นอย่างมาก แต่ความจริงที่น่ากลัวกว่านั้นอยู่ในหน้า 67: โรคมะเร็งตับในบางกรณีสามารถรักษาได้ด้วยการเปลี่ยนตับ แต่จะต้องเป็นมะเร็งตับปฐมภูมิ (hepatoma) เท่านั้น จะเป็นมะเร็งท่อน้ำดีไม่ได้ ดังนั้นถ้าใครทานปลาร้า ปลาส้ม เข้าไป แล้วเกิดโรคพยาธิใบไม้ในตับ เรื้อรังจนกลายสภาพเป็นมะเร็งขึ้นมา ก็จะต้องหาทางรักษาแบบอื่น คุณหมอไม่รับเปลี่ยนตับให้แม้จะหาผู้บริจาคได้ก็ตาม
<br><br>
<hr>
<h2>Thursday 10 July 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
คุณแม่มีกำหนดรับยาชุดใหญ่ แต่พอไปถึงห้องตรวจ คุณพยาบาลพรรณิภาก็บอกทันทีว่าวันนี้ไม่ได้นอนโรงพยาบาลแล้วเพราะมีจำนวนเม็ดเลือดขาวชนิดนิวโตรฟิลต่ำเกินไป (ภาวะ Neutropenia) ซึ่งน่าแปลกใจพอสมควรเพราะว่าคุณแม่มีอาการทั่วไปดีมาก ครั้งนี้จึงต้องเปลี่ยนแผนเป็นการรับยาชุดเล็กแทน นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ต้องทำเช่นนี้ โดยวันนี้เป็นวันที่มีจำนวน neutrophils ต่ำที่สุดเป็นประวัติการณ์ นั่นคือ 890 เซลล์/ลบ.มม. นับว่ายังดีที่ไม่ต่ำกว่า 500 ไม่เช่นนั้นจะอันตรายมาก
<br><br>
คุณหมออรรณพให้ยาบำรุงเลือด FBC มาเพ่ิม หลังจากส่องคอคุณแม่ก็ให้ยาละลายเสมหะชนิดเม็ดสีเหลือง ให้ยาเจริญอาหาร (รู้สึกว่าจะเป็น Megestrol ชนิดเดียวกับที่อาจารย์ Randy Pausch เคยใช้แล้วได้ผล) เพื่อจะได้สามารถทานอาหารให้หลากหลาย ซึ่งอาจเพิ่มจำนวนเม็ดเลือดได้
คุณหมอบอกว่าให้จิบน้ำอุ่นทีละน้อย แต่จิบบ่อยๆ จะช่วยแก้ปัญหาเสมหะได้ ส่วนยาแก้อักเสบไม่ต้องทานเพิ่มแล้ว เป็นธรรมดาของโรคหวัดที่จะมีเสมหะตกค้างในคอหลังจากที่ตัวโรคที่แท้จริงหายแล้ว
<br><br>
หลังจากรับยาเสร็จแล้วพี่โม่พาคุณแม่ไปทานข้าวที่ Siam Paragon ส่วนผมไปธุระที่กรมการขนส่งทางบก จากนั้นก็มาพบกันที่ Siam Paragon วันนี้ผมได้ทดลองทานข้าวมันไก่ที่ศูนย์อาหาร (ร้านที่อยู่ใกล้ริมทางขวามือ (หันหน้าเข้าหาร้าน)) ราคา 65 บาท อร่อยสุดๆ แต่ไม่ค่อยอิ่ม
<br><br>
ขากลับ แวะทาน KFC กลางทาง motor way แล้วเก็บกระดูกมาให้ดุ๊กดิ๊ก สุนัขแถวบ้าน มันคงรออาหารจานโปรดนี้มานานหลายวัน
<br><br>
<b>English Summary:</b>  It's her 15th week of chemotherapy. She was supposed to get Folfox4 + Cetuximab today, but she's having a neutroprenia. Her ANC fell to 890 cells/mm<sup>3</sup> which is almost worrisome, so she got only Cetuximab today. Doctor Annop also gave her some Megestrol to boost her appetite. 
<hr>
<h2>Monday 7 July 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
เมื่อวานนี้คุณแม่ไปร่วมส่งอาแต๋วที่ชายหาดจอมเทียน (แต่ไม่ได้ขึ้นเรือไปด้วย) ระหว่างรอการลอยอังคารคุณแม่ก็นั่งเตียงผ้าใบริมทะเล ดื่มกาแฟและทานข้าวต้มที่พี่อ้อย (อดีตเพื่อนบ้าน) จัดมาให้
<br><br>
อาการคัดจมูกของคุณแม่ดีขึ้น แต่อาการไอแบบมีเสมหะยังไม่ทุเลา
<br><br>
<hr>
<h2>Friday 4 July 2008</h2>
วันนี้เป็นวันชาติสหรัฐอเมริกา วันนี้เมื่อปีที่แล้วผมนั่งดูพลุริมชายหาด Santa Barbara เพื่อฉลองวันชาติอย่างสนุกสนาน แม้ว่าสหรัฐอเมริกาจะไม่ใช่ประเทศของเรา แต่ก็เป็นประเทศที่อยู่ในโลกของเรา และทุกประเทศในโลกนี้ก็ผูกพันเกี่ยวเนื่อง เอื้อเฟื้อประโยชน์ซึ่งกันและกันอย่างแบ่งแยกมิได้ สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับนักเรียนไทยจำนวนไม่น้อย (แม้ว่านักเรียนบางคนจะ "ไปอย่างไม่มีวันกลับ"), ผลิตยาและเทคโนโลยีทางการแพทย์ป้อนให้กับโลกจำนวนมาก (แม้ว่าจะขายราคาแพงไปหน่อย) และยังเป็นตัวตั้งตัวตีในการเผยแผ่ปรัชญาประชาธิปไตยแก่ชาวโลก (แม้ว่าบางครั้งจะใช้ระเบิด รถถัง และกระสุนปืนเป็นเครื่องมือ)
<br><br>
ยา Cetuximab ที่คุณแม่กำลังใช้อยู่ ก็ถูกคิดค้นโดยบริษัท <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/ImClone">ImClone Systems</a> ซึ่งตั้งอยู่ในนครนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา
<br><br>
วันนี้คุณแม่ยังอยู่ที่ท่าพระ มีเสียงหลายเสียงคัดค้านไม่ให้คุณแม่ไปร่วมงานศพเพราะว่า "คนโบราณเขาถือ" แม้ว่าผมจะไม่เห็นด้วยกับความเชื่อดังกล่าว แต่ก็เห็นด้วยกับเหตุผลทางจิตวิทยา และเหตุผลที่ว่าการไปในที่ที่มีผู้คนมากๆ ซึ่งอาจต้องตากละอองฝนและมีการพูดคุยกับผู้คนในระยะใกล้ๆ ในเวลานี้จะเพิ่มความเสี่ยงของการติดเชื้อให้กับคุณแม่ ผมจึงเห็นด้วยกับการตัดสินใจพักผ่อนอยํูที่บ้านตามคำแนะนำของญาติมิตรหลายๆ ท่าน
<br><br>
การรับยา Cetuximab เมื่อวานนี้ผ่านไปได้ด้วยดี คุณแม่ได้เตียง #16 ห้อง VIP อีกแล้ว (ไม่ใช่ด้วยวิธีการพิเศษใดๆ แต่เป็นความฟลุค) ตามปกติเตียงรับยาเคมีแบบ Day Care (ไปเช้าเย็นกลับ) ที่ชั้น 6 ตึกว่องวานิช จะเป็นเตียงโซฟาสีฟ้า วางเรียงกัน 15 เตียง รอบๆ ห้องโถงใหญ่ ตรงกลางโถงเป็นเคาท์เตอร์​พยาบาล โต๊ะกาแฟและขนม ตู้หนังสือเล็กๆ แต่จะมีอยู่เตียงหนึ่งที่มีห้องแยกออกไปเป็นส่วนตัว มีโซฟาเล็กๆ ให้ญาติแอบนอนพักผ่อนได้ มีทีวีส่วนตัว และมีพื้นที่โดยรอบมากกว่าเตียงอื่นๆ 

<hr>
<h2>Tuesday 1 July 2008</h2>
เขียนที่บ้านท่าพระ (บ้านอาแต๋ว) 
<br><br>
ขณะนี้ผมอยู่ที่บ้านอาแต๋ว ส่วนคุณแม่ พี่โม่ พี่นัท อยู่ที่พัทยา ด้วยเหตุผลที่ว่าบัดนี้อาแต๋วได้จากพวกเราไปแล้ว ผมเป็นตัวแทนของคุณแม่และพี่ๆ มาร่วมงานสวดพระอภิธรรมฯ ในช่วงสามวันแรก คุณแม่มีกำหนดการณ์จะมาร่วมงานในวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป​ และจะร่วมงานพระราชทานเพลิงศพวันเสาร์นี้ด้วย (งานจัดที่วัดวิจิตรการนิมิตร ซอยจรัญสนิทวงศ์ ​13)
<br><br>
อาแต๋วเป็น "เพื่อนร่วมสู้"​ของคุณแม่ในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ในช่วงเดือนแรกหลังการผ่าตัดนั้นอาแต๋วก็โทรมาสอบถามอาการทุกวัน ชวนทำบุญ และให้ข้อคิด/คำแนะนำต่างๆ และในช่วงสามเดือนท้ายนี้ แม้อาแต๋วจะป่วยหนักมาก แต่ก็ยังกรุณาให้คุณแม่และพวกเรามาอาศัยอยู่บ้านท่าพระ และใช้บ้านนี้เป็นฐานปฏิบัติการในการรับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
<br><br>
การจากไปของอาแต๋วครั้งนี้เป็นเรื่องน่าเศร้าที่สุด แต่พี่กุ้ง พี่เก๋ พี่ก้อ ลูกๆ ของอาแต๋ว ก็ร่วมกันจัดงานศพได้อย่างสมเกียรติ บริเวณศาลาของอาแต๋วถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีสวยสด ที่หน้าโลงศพจัดเหมือนสวนเล็กๆ หน้าบ้าน ดูสวยงามมาก มองไปโดยรอบก็มีผืนผ้าและพวงหรีดจากแขกผู้มีเกียรติประดับอยู่เต็มไปหมด อาแต๋วมองลงมาเห็นก็คงปลาบปลื้มใจ
<br><br>
ทางด้านคุณแม่นั้น ผมได้โทรสอบถามอาการ พบว่าอาการยังเหมือนเดิม นั่นคือไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเป็นพิเศษ ยกเว้นแต่ว่าคุณแม่ยังไม่หายจากหวัด นี่ก็นับว่าเป็นหวัดมาได้สิบวันแล้ว คงต้องเฝ้าระวังให้ดีอย่าให้อาการกำเริบ
<br><br>
พรุ่งนี้คุณแม่จะเข้ากรุงเทพฯ​ มาเจาะเลือดที่ ร.พ.จุฬาฯ​
วันพฤหัสฯ นี้จะเป็นการรับยา Cetuximab เป็นสัปดาห์ที่ 14
<br><br>

<hr>
<h2>Saturday 28 June 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
เสร็จจากการรับยาเคมีก็ไปทานข้าวที่สยามพารากอน พอคุณแม่กลับถึงบ้านก็นอนหลับทันทีโดยที่ยังไม่ได้ทานข้าวเพราะเพลียมาก ผมสังเกตว่าคราวนี้คุณหมอไม่ได้สั่งยา Dexamethasone​ แบบแคปซูลให้แล้ว แต่นั่นคงไม่เกี่ยวข้องกับอาการเพลีย คุณแม่น่าจะแค่เพลียจากการเดินทางมากกว่า อย่างไรก็ดีจะคอยเฝ้าระวังอาการอื่นๆ ต่อไป
<br><br>
สำหรับอาการไอ เสมหะติดคอ และคัดจมูกนั้นยังมีอยู่และไม่ทุเลาลง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นน่ากลัว
<br><br>
มีข่าวร้ายจากทางบ้านท่าพระ คุณอาแต๋ว (อาจารย์ผุสดี ธรรมแสง) น้องสาวของคุณพ่อ ซึ่งเป็นญาติสนิทที่สุดของผมได้เสียชีวิตลงแล้วในวันนี้ที่ รพ.ธนบุรี อาแต๋วเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดและร่วมต่อสู้กับคุณแม่มานาน (บ้านอาแต๋วก็คือบ้านที่คุณแม่และพวกเราไปพักขณะรับการรักษาที่ รพ.จุฬาฯ) ข่าวนี้ทำให้ทุกคนเศร้าสลดมาก ผมต้องขอตัวจากการเขียนบันทึกฉบับนี้ไปสักพักแล้วจะมาสรุป​ข่าวในภายหลังเมื่อมีโอกาส
<hr>
<h2>Friday 27 June 2008</h2>
เขียนที่ รพ.จุฬาลงกรณ์<br>
<br>
อาการหวัดของคุณแม่ดีขึ้น วันนี้ไม่มีไข้แล้ว คุณหมอนภาให้ทานยาซูลีดีนตามที่จำเป็นและสั่งยาละลายเสมหะให้ เป็นยาแบบผง เวลาจะทานต้องชงกับน้ำ ขณะนี้คุณแม่นอนอยู่ที่ห้อง 20 เตียง 2 ตึกหลิ่มซีลั่น เพื่อรับยาชุดใหญ่ (ครั้งที่ 6, สัปดาห์ที่ 13) คงจะได้กลับบ้านเวลาบ่ายๆ วันพรุ่งนี้
<br><br>
อีกสองเดือนข้างหน้านับจากวันพรุ่งนี้ นั่นคือวันที่ 28 ส.ค. 51 จะเป็นวันที่ผมบินกลับไปเรียนต่อที่ 
<a target=_blank href="http://www.ucsb.edu">UCSB</a> 
ซึ่งคุณแม่ก็จะรับยาต่อไปเรื่อยๆ ตามสูตรเดิม โดยจะมีการทำ CT scan เพื่อตรวจสอบความคืบหน้าทุกๆ สองเดือน ตราบใดที่มะเร็งยัง "ตอบสนอง"​ต่อยา คุณแม่ก็จะได้ยาสูตรเดิมนี้ ในโครงการ Future ไปเรื่อยๆ
<br><br>
คำว่า "ตอบสนอง" (Response) เป็นศัพท์ของหมอ ผมไม่ทราบคำจำกัดความที่ชัดเจน เข้าใจว่าถ้าหากก้อนเนื้อมีขนาดเล็กลงกว่าเดิมก็เรียกว่ามีการตอบสนอง ถ้าใหญ่ขึ้นก็เรียกว่าไม่ตอบสนอง ภาษาหมอมีการแบ่งแยกไว้เป็นกรณีต่างๆ คือ: 
Complete Response (CR) คงหมายถึงว่ามะเร็งหายไปหมดเลย,
Partial Response (PR) หมายถึงว่ายุบไปบางส่วนแต่ยังมีเหลืออยู่, 
Stable Disease หมายถึงว่าไม่ยุบไม่พอง, และ
Disease Progression หมายถึงว่ามะเร็งขยายตัวต่อไป
(อ้างอิงจาก Targeting Cancer 1.2007, สำนักพิมพ์ Springer)
<br><br>
ขณะนี้คุณแม่อยู่ในภาวะ PR และหากอยู่ในกรณีนี้ไปเรื่อยๆ ก็จะได้ยาตามโครงการวิจัยฯ​ ไปเรื่อยๆ เพราะเท่ากับว่ายาเคมีส่งผลดีมากกว่าผลเสีย แต่หากว่าเป็นกรณีของ Disease Progression เมื่อไหร่ เมื่อนั้นคุณหมอก็อาจจะตัดสินใจไม่ให้ยาตัวเดิม เพราะยาเคมีทุกตัวมีความเสี่ยงที่จะเกิดผลข้างเคียง หากผลประโยชน์ที่ได้รับมีไม่มากพอก็จะไม่คุ้มค่าเสี่ยง 
<br><br>
โดยทั่วไปแล้วนอกจาก "ค่าเสี่ยง" ต่อสุขภาพจากการให้ยาเคมี ยังมี​อีกสิ่งที่ต้องพิจารณานั่นคือ "ค่ายา" ที่แพงลิบลิ่ว การให้ยาสูตร Folfox4 + Cetuximab นี้มีค่าใช้จ่ายปกติอยู่ที่สี่แสนกว่าบาทต่อเดือน (อ้างอิงด้านล่าง) ดังนั้นจึงต้องชั่งน้ำหนักกันหลายส่วน แต่ในกรณีของคุณแม่ขณะนี้พวกเรายังไม่ต้องคำนึงถึงค่ายาเท่าใดนัก นั่นเพราะโครงการวิจัยนี้ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทยา (นั่นคือเขาให้ยามาฟรีๆ) และในงานวิจัยนี้ก็ต้องการศึกษาด้วยว่ายาจะใช้ได้ผลไปนานเท่าใด ดังนั้นคุณแม่ก็จะได้ยาไปเรื่อยๆ ตราบเท่าที่ก้อนมะเร็งยังตอบสนองต่อยา โดยไม่ต้องคำนึงถึงราคายา (สิ่งที่เราต้องจ่ายเองก็แค่ค่ายาบรรเทาอาการ, ยาบำรุง, และค่าน้ำมันอีกเดือนละไม่สูงนัก) 
<br><br>
ถ้าเมืองไทยไม่มีคุณหมอเก่งๆ อย่างคุณหมอที่ รพ.จุฬาฯ ก็คงจะไม่มีงานวิจัยดีๆ แบบนี้ออกมา และคุณแม่ก็คงไม่สามารถรับยาสูตรนี้ได้เพราะครอบครัวของเราสู้ราคาไม่ไหว 
<br><br>
(ขอตัวก่อน มีธุระสำคัญ วันหลังจะมาเล่าต่อครับ)
<!--b>English Summary:</b-->  

<hr>
<h2>Tuesday 24 June 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา
<br><br>
ช่วง 3 วันที่ผ่านมา คุณแม่มีไข้อ่อนๆ โดยไข้ขึ้นสูงสุด 37.93 C เมื่อวานนี้ จึงได้ทาน tylenols ไปสองเม็ดแล้วไข้ก็ลด นอกจากนี้ยังมีอาการหวัด คัดจมูก ไอแบบมีเสมหะ โดยเพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ วันนี้จึงทานยาซูลีดีนไป 1 เม็ด และจะทานอีกวันละ 1 เม็ดจนกว่าจะได้พบแพทย์ในวันพฤหัสฯ นี้
<br><br>
ส่วนในด้านอื่นนั้นอาการของคุณแม่ยังดีอยู่ ยังคงทานข้าวได้ ทำกิจวัตรต่างๆ ได้ตามปรกติ เมื่อวานนี้ก็สามารถไปทานข้าวที่ MK ได้ในมื้อเย็น และวันนี้ก็ดูการอภิปรายฯ ในสภาได้โดยสนุกสนาน (สนุกเป็นพิเศษเวลาที่มีคนลุกประท้วงกันพัลวัน)  
<br><br>
ขอขอบคุณคุณพยาบาลตึกหลิ่มซีลั่นที่คอยให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ได้ตลอด 24 ชั่วโมง ทำให้ลดความกังวลใจไปได้มาก
 และขอบคุณคุณพยาบาลพรรณิภาที่ให้คำแนะนำเรื่องยา
<br><br>
<b>English Summary:</b>  


Mom's had a fever for the past 
2 days with a peak at 37.93 C. The fever goes away when she takes tylenols. She's also coughing with lots of mucus, and having a bad nasal congestion. She's now taking sulidine (one tablet/day). 
<hr>
<h2>Saturday 21 June 2008</h2>เขียนที่บ้านพัทยา<br><br>

จำนวนเม็ดเลือดขาวของคุณแม่เมื่อวันพุธที่ผ่านมา (18 มิ.ย. 51) ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานสำหรับการให้ยาเคมีบำบัดชุดใหญ่ (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Absolute_neutrophil_count" target=_blank>ANC</a> = 1460/mm<sup>3</sup> ต่ำกว่าเกณฑ์ไปเพียง 40) คุณหมออรรณพจึงให้คุณแม่รับยาชุดเล็กแทน ดังนั้นจึงกลับพัทยามาตั้งแต่วันพฤหัสฯ
<br><br>
neutrophils คือเซลล์เม็ดเลือดขาวชนิดหนึ่งที่ทำหน้าที่ต่อสู้กับเชื้อโรค สภาวะ neutrophils ต่ำที่คุณแม่เป็นอยู่นี้ เรียกว่า 
<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Neutropenia">Neutropenia</a> ซึ่งโดยปกติค่า ANC จะต้องสูงกว่า 1500 เซลล์ต่อไมโครลิตร (1 ไมโครลิตร = 1 mm<sup>3</sup>) ANC ย่อมาจาก Absolute Neutrophil Count ซึ่งเป็นการนับรวมเซลล์ neutrophils ชนิดตัวเต็มวัย + เซลล์ bands ซึ่งเป็น neutrophils ชนิดที่ยังโตไม่เต็มวัย ซึ่งหาก ANC ลงต่ำกว่า 1000 ก็จะน่าเป็นห่วงมาก และหากลงต่ำกว่า 500 ก็จะมีโอกาสเสี่ยงต่อการติดเชื้อถึงขั้นวิกฤต (ในสมุดคู่มือการรับยาเคมีฯ เขียนว่าจะต้องอยู่ในการดูแลของแพทย์ในโรงพยาบาลและจะต้องได้ broad-spectrum antibiotics ทันทีจนกว่า ANC จะสูงกว่า 500)
<br><br>
คุณแม่ดูแข็งแรงดี ที่ผ่านมาก็ทานอาหารครบถ้วน และทาน Ensure เสริม สามมื้อต่อวันมิได้ขาด ไม่มีไข้ จึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าแปลกใจว่าทำไมเม็ดเลือดขาวจึงได้ต่ำ คุณหมออรรณพและคุณพยาบาลพรรณิภาบอกว่าไม่ต้องกังวลมาก คงเป็นผลข้างเคียงทั่วไปของยา บางสัปดาห์ก็คงจะต้องเป็นแบบนี้บ้างเป็นธรรมดา 
<br><br>
ส่วนค่าผลเลือดที่บ่งบอกอาการตับอักเสบ (คงหมายถึง <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Alanine_transaminase">SGPT</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sgot">SGOT</a>) นั้นคุณหมอแจ้งว่าลดต่ำลงกว่าเก่า (ยิ่งต่ำยิ่งดี) นี่จึงเป็นเรื่องที่น่าพอใจ
<br><br>
ระหว่างที่คุณแม่กำลังนั่งรอรับยาอยู่นั้น ผมก็ไปทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารตึก อปร. ราคาอาหารได้ยินแล้วต้องตกใจ ผมทานข้าวมันไก่จานละ 15 บาท 
+ น้ำเก๊กฮวยแก้วละ 3 บาท! 
อีกเรื่องที่ชอบใจคือวัฒนธรรมการเก็บจาน ซึ่งที่นี่เป็นที่เดียวในเมืองไทยที่ผมพบว่าผู้ทานอาหารทุกคนจะเก็บจานของตัวเองไปวางไว้ในที่ที่จัดไว้ ผิดกับห้องอาหารอื่นที่จะให้พนักงานตามเก็บ ที่แท้ร้านอาหารต่างๆ ในสหรัฐอเมริกาก็เลียนแบบห้องอาหารตึก อปร. ไปนี่เอง (แต่ดันไม่เลียนแบบในเรื่องราคาด้วย)
<br><br>
หลังจากรับยา <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cetuximab">Cetuximab</a> เสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเราก็ยกขโยงกันกลับบ้าน แต่ก่อนจะกลับก็เป็นธรรมเนียมว่าจะต้องแวะทานอะไรอร่อยๆ เสียก่อน โดยปกติก็จะแวะทาน S&P สาขาสีลม หรือบางวันก็ทาน Black Canyon ที่สีลมคอมเพล็กซ์ และบางครั้งที่คุณแม่รู้สึกเพลียก็ต้องรีบกลับบ้านและแวะทานระหว่างทาง ซึ่งหนีไม่เคยพ้นร้าน KFC กลางทาง Motorway (ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7) 
<br><br>
ในวันนี้คุณแม่ไม่เพลีย และต้องการจะเปลี่ยนรสชาติ จึงไปแวะทานอาหารที่ Siam Paragon
<br><br>
จอดรถที่ชั้น M<font size=-7>A</font> แล้วเดินลงมาที่ชั้น M (นอกเรื่อง: คราวหลังอย่าจอดรถบนชั้นที่ลงท้ายด้วยตัว <font size=-7>A</font> อีก เพราะจะต้องเดินลงบันไดก่อนจะถึงทางเชื่อมเข้าห้าง) จากนั้นก็ลงลิฟท์มาที่ชั้น G ซึ่งเป็นบริเวณอาหาร เพื่อเป็นการออกกำลังกายและเรียกน้ำย่อย (ซึ่งจริงๆ ไม่จำเป็นต้องเรียกเพราะมันจะทะลักออกมาอยู่แล้ว) พวกเราจึงเดินชมทุกๆ ร้านก่อนตัดสินใจ ร้านอาหารซึ่งมีมากมายจนลายตาไปหมดทำให้ผมรู้สึกว่า "โอโห โชคดีของคนไทยที่มีสวรรค์อยู่บนดินเช่นนี้" ผมเคยไปชิมอาหารมาหลายที่แต่ก็ไม่เคยพบที่ใดเหมือนที่นี่ อาหารมีหลากหลายครบทุกชนิด (ไทย จีน ญี่ปุ่น อินเดีย ฝรั่ง ฯลฯ)  บรรยากาศก็ดีเยียม ดูสะอาดตา ราคาสมเหตุสมผล (จัดว่าเป็นราคาที่สูงแต่ไม่แพงเกินเหตุ) และจอดรถฟรี 2 ชั่วโมงอีกต่างหาก<br>
<br>
พวกเราเลือกที่นั่งข้างตู้ปลาใหญ่ คุณแม่ทานก๋วยเตี๋ยวน้ำ ส่วนผมทานข้าวราดผัดผักบุ้งและปลาสลิดทอด (120 บาท) + น้ำเปล่าขวดละ 15 บาท เมื่ออิ่มอร่อยแล้วก็ตอกย้ำความอิ่มด้วยไอศกรีม gelato รสชาติพอไปได้แต่ไม่เหมือน gelato ที่เคยทานในแคลิฟอร์เนียสักทีเดียว จากนั้นก็ช่วยคุณแม่ทานมันทอดสองชิ้น
<br><br>
ผมขับรถกลับพัทยามาได้กลางทางก็ต้องหลบเข้าข้างทางแล้วสละพวงมาลัยให้พี่โม่ขับต่อ ด้วยเหตุผลว่าระบบย่อยอาหารกำลังทำงานจนไปกดระบบประสาทส่วนกลาง (ง่วง) ในที่สุดก็ถึงพัทยาอย่างปลอดภัย
<br><br>
คืนนั้นฝนตกหนักที่พัทยา ผมเดินกางร่มออกไปทานผัดคะน้าหมูกรอบราดข้าว+ไข่ดาว ที่หน้าปากซอย (35 บาท) ทานไปชมบรรยากาศฝนตกไป ช่างโรแมนติกยิ่งนัก (ผมนั่งทานคนเดียวครับ) 
<br><br>
ขอจบการบันทึกของวันนี้ ก่อนที่จะกลายเป็นไดอะรี่ตระเวนชิมไปเสียก่อน (เอ๊ะ! ไอเดียไม่เลว)
<br>
<br>
ป.ล.: เมื่อวานนี้คุณน้าวรรณีและพี่ทิพย์แวะมาเยี่ยมคุณแม่ พร้อมมอบเอกสารกรรมธรรม์ประกันชีวิต+ประกันโรคร้ายแรง (รวมทั้งมะเร็ง) ให้กับผม และมานำใบรับรองแพทย์ยืนยันการให้ยาครั้งที่ 5-12 ไปทำเรื่องเบิกจาก AIA ให้ (ทางบริษัทฯ ได้จ่ายเงินชดเชยสำหรับการรักษา 4 ครั้งแรกที่ รพ. จุฬาฯ มาแล้ว)
ถือว่ายังโชคดีที่คุณแม่เคยทำประกันชดเชยรายได้เอาไว้ 
<br><br>
 แน่นอนครับ! การที่คุณแม่ป่วยคราวนี้ถือเป็น "wake-up call" (สัญญาณกระตุ้นเตือน) ให้ลูกๆ และญาติๆ คิดพิจารณาเกี่ยวกับการประกันชีวิตมากยิ่งขึ้น เพราะเราไม่รู้ว่าโรคร้ายจะเกิดกับเราเมื่อใด ไม่ว่าเราจะดูแลตัวเองดีแค่ไหนก็ตาม -- ไม่ใช่สิ! ด้วยวิถีชีวิตปัจจุบัน เราไม่มีวันดูแลตัวเองได้ดีพอเลยต่างหาก! น้ำมันที่ใช้ทอดของตามร้านอาหาร ฮอร์โมนที่ฉีดให้สัตว์ ยาปราบศัตรูพืชในผักผลไม้ สารตกค้างจากบรรจุภัณฑ์ รวมทั้งอากาศตามท้องถนนที่เราสูดเข้าไปทุกวัน ล้วนมีสารก่อมะเร็งทั้งสิ้น!  

<br><br>
<b>English Summary:</b>  


Mom had a mild neotropenia last Wednesday (June 18th). Her ANC was 1460 cells/microliter, just 40 cells below the standard. The doctor had to delay her dose of FOLFOX4 because of the risk of infection, but she was able to receive her weekly dose of Cetuximab. 
<br>
<hr>

<h2>Friday 13 June 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา<br>
<br>
เมื่อวานนี้คุณแม่ไปรับยา Cetuximab เป็นสัปดาห์ที่ 11
ทุกอย่างผ่านไปได้ค่อนข้างดี
ยกเว้นแต่ว่าคุณแม่รู้สึกอ่อนเพลียมากในวันพุธและพฤหัสฯ ไม่มีไข้
สำหรับน้ำหนักและผลตรวจเลือดยังอยู่ในระดับดี<br>
<br>
ค่า SGOT และ SGPT ในเลือด ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ถึงอาการตับอักเสบ
มีค่าสูงกว่าปกติแต่ต่ำกว่าสัปดาห์ที่แล้ว คุณหมอนภา (พญ.นภา
ปริญญานิติกูล) เคยสั่งตรวจเชื้อไตับอักเสบ บี และ ซี
แต่พบว่าไม่ได้เป็นโรคไวรัสดังกล่าว ซึ่งนับว่าเป็นข่าวดี
อย่างไรก็ตามคุณหมอยังคงจับตาดูค่าสองค่าดังกล่าวอยู่เสมอ
ซึ่งผมเดา(หวัง)ว่าค่าที่สูงขึ้นคงเป็นเพราะผลข้างเคียงชั่วคราวจากยาเคมีและคงจะกลับสู่สภาพปกติได้ในที่สุด<br>
<br>
เมื่อวันพุธผมแวะไป รร.สวนกุหลาบฯ​ อาจารย์ผกาวดีฝากส้มโอมาให้คุณแม่สองลูก ขอบคุณครับ <b>:)</b><br>
<br>
สัปดาห์นี้ผมเป็นหวัด ถูกฉีดยามาแล้วสามเข็มพร้อมยาแก้อักเสบอีกมากมาย
ช่วงนี้ดีขึ้นแล้วแต่ยังไม่หายสนิท
คงจะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้คุณแม่ติดเชื้อจากผมได้<br>

<hr>
<h2>Thursday 5 June 2008</h2>
เขียนที่ รพ.จุฬาลงกรณ์<br>
<br>
วันนี้มีข่าวดี คุณหมออรรณพได้แจ้งผลการทำ CT Scan ครั้งล่าสุด (22
พฤษภาคม​ 2551) ว่าก้อนเนื้อมะเร็งของคุณแม่ทุกก้อนในตับมีขนาดเล็กลง
โดยก้อนที่ใหญ่ที่สุดลดขนาดลงจาก 84 mm เหลือ 44 mm
และก้อนเล็กก้อนหนึ่งได้ยุบหายไปหมด
เมื่อนำความยาวเส้นผ่านศูนย์กลางของทุกก้อนมาบวกรวมกันแล้วพบว่ามีขนาดเล็กลง
57.50% เมื่อเทียบกับการตรวจเมื่อสองเดือนที่แล้ว (13 มีนาคม 2551)
โดยขนาดเดิม = 160 mm, ขนาดปัจจุบัน = 68 mm<br>
<br>
อวัยวะส่วนอื่นที่ตรวจดูอันประกอบไปด้วยอวัยวะในช่องท้องและปอดก็ปรกติดี ไม่พบการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งเพิ่มเติม<br>
<br>
นี่เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าร่างกายตอบสนองต่อยาเคมีบำบัดสูตรที่ได้รับเป็นอย่างดี
ต้องขอบพระคุณคุณหมอ คุณพยาบาล และบุคลากรที่เกี่ยวข้องทุกท่านที่
รพ.จุฬาลงกรณ์ เป็นอันมาก ตอนนี้คุณแม่และลูกๆ มีสุขภาพกายและใจที่ดีมาก<br>
<br>
ขณะนี้คุณแม่กำลังนอนรับยา FOLFOX4 + Cetuximab ครั้งที่ 5 อยู่ที่ห้อง 20
เตียง 2 ตึกหลิ่มซีลั่น รพ.จุฬาลงกรณ์
โดยจะนอนอยู่ที่นี่ไปจนถึงบ่ายวันอาทิตย์<br>
<br>
<b>English Summary:</b><br>
The CT scan result is in! And there's a very good news. Mom's response
to the chemo drugs is satisfactory. The tumors have become
significantly smaller. Details below:<br>
<br>
Two months ago, on March 13th, Mom had her first CT scan at PC MRI. The
tumors in her liver looked really bad. There were 4 segments. The
biggest one measured 84 mm in diameter. The sum of the longest
diameters of all segments was 160 mm.<br>
<br>
Mom's latest CT scan, done two weeks ago on May 22nd, showed
improvements. The biggest segment has reduced to 44 mm, with the
smallest segment completely gone (they call it "complete remission").
The sum of the longest diameters has decreased to 68 mm. That's a
57.50% reduction!<br>
<br>
No new metastases are found. Other organs in her abdomen, including her lung, look normal.<br>
<br>
We thank the doctors, the nurses, and all healthcare professionals
involved at Chulalongkorn Hospital for this. Mom's life has been
extended, and the outlook is very promising.<br>
<br>
Mom is now admitted at the hospital until Sunday. She is receiving her
bi-weekly dose of FOLFOX4, and her weekly dose of Cetuximab. This is
her 10th week of chemotherapy, and her 5th dose of FOLFOX4.
<hr>
<h2>Wednesday 28 May 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา<br>
<br>วันนี้คุณแม่ไปรับยา Cetuximab ที่ รพ.จุฬา ซึ่งผ่านไปได้ด้วยดี
แต่คุณหมอสืบพงษ์บอกว่าผลการทำ CT Scan ยังส่งมาไม่ถึง และผลการเจาะเลือด
Hepatitis B, C ก็ยังไม่ออกเช่นเดียวกัน
จึงต้องรอฟังผลอย่างละเอียดวันพุธหน้า ซึ่งเป็นการนัดมารับยาชุดใหญ่<br>
<br>
พอกลับมาถึงพัทยาคุณแม่ก็ไปทำธุระที่ธนาคารกสิกรไทย และไปทานข้าวที่ Black Canyon สาขาบิ๊กซีพัทยาเหนือ <br>
<br>
ที่จอดรถใน รพ.จุฬาลงกรณ์ หายากขึ้นทุกวัน วันนี้ต้องไปจอดในสวนลุมพินี
ระหว่างเดินกลับโรงพยาบาลก็ได้เดินออกกำลังกายชมสวน
รวมทั้งได้ยืนตรงเคารพธงชาติเวลา 8 นาฬิกา
เพิ่งรู้ว่าสวนสาธารณะเมืองไทยก็สะอาดสวยงามไม่แพ้ของอเมริกาเช่นกัน
แถมยังรู้สึกปลอดภัยกว่าด้วย<br>

<hr>
<h2>Tuesday 27 May 2008</h2>
เขียนที่บ้านพัทยา<br>
<br>
เมื่อวานนี้คุณพรรณิภาโทรมาแจ้งว่าคุณหมอขอเลื่อนนัดจากวันพฤหัสเป็นวันพุธ
พวกเราจึงจะเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ในวันนี้เพื่อเจาะเลือด
พรุ่งนี้คงจะได้ทราบว่าผลการตรวจ CT Scan
เพื่อประเมินผลครั้งแรกเป็นอย่างไร<br>
<br>
สองวันที่ผ่านมาคุณแม่ออกไปเดินตลาด/เดินห้าง และพูดคุยกับคนรู้จักได้เหมือนคนปกติ เพื่อนๆ ของคุณแม่หลายคนทักว่าคุณแม่อ้วนขึ้น<br>
<br>
<hr>
<h2>Saturday 24 May 2008</h2>
เขียน ณ ห้อง 20 ตึกหลิ่มซีลั่น โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์<br>
<br>
ผมไม่ได้อัพเดตเว็บนี้มานาน ผมมีข้อแก้ตัวมากมาย แต่ก่อนที่จะแก้ตัว ก็ขออธิบายสรุปเหตุการณ์ในช่วงหนึ่งเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมาเสียก่อน<br>
<br>
<h3>อาการปัจจุบัน</h3>

ช่วงที่ผ่านมานั้นคุณแม่มีอาการดีขึ้นเรื่อยๆ 
<ul>
<li>อาการคลื่นไส้ วิงเวียน เบื่ออาหาร คลี่คลายหายไปโดยสิ้นเชิง<br>
    เดิมคุณหมอให้ยา Nausil 
    ต่อมาใช้ Onsia เพิ่มเติม
    ปัจจุบันใช้ Ramosetron ร่วมกับยาแคปซูล Dexamethasone ซึ่งเป็นยากลุ่มสเตียรอยด์
</li><li>มีไข้ต่ำๆ บ้าง เป็นบางวัน (น้อยกว่า 38 องศาเซลเซียส) เมื่อนอนพักไข้ก็ลด
</li><li>ยังไม่พบอาการผมร่วง
</li><li>ผิวแห้งเล็กน้อย แต่ไม่มีผื่นขึ้น <br> เดิมใช้โลชั่นเด็กของ
Baby Mild แต่คุณหมออรรณพแนะนำว่าควรใช้โลชั่นที่แรงกว่านี้ (มี
moisturizer มากกว่านี้) จึงเพิ่งเปลียนมาใช้ Eucerin สูตรเข้มข้น
</li><li>สิวที่ขึ้นบนใบหน้าหายไปหมดแล้ว <br>
    ยา T.A. Lotion ที่คุณหมอให้มาได้ผลดีมาก
</li><li>เคยมีอาการท้องผูก/ท้องเสีย แบบไม่รุนแรง แต่ตอนนี้หายแล้ว <br>
คุณหมอบอกว่ายาบำรุงเม็ดเลือด (FBC Tab, เม็ดสีเลือดหมู)
ที่ให้มาอาจทำให้ท้องผูก จึงให้ยาระบายอ่อนๆ (Senokot) มาทานควบคู่
คุณหมอบอกว่ายานี้ทำมาจากมะขามแขก ให้ทาน 1-2 เม็ดก่อนนอน พบว่าได้ผลดี
</li><li>เรี่ยวแรงกลับคืนมาเกือบจะเหมือนกับตอนที่ไม่ป่วย คุณแม่ทำสวน ตัดแต่งต้นไม้เกือบทุกวัน บางวันก็ทำกับข้าวให้ลูกๆ ทาน 
</li><li>น้ำหนักของคุณแม่ เคยตกลงไปเหลือ 48 กิโลกรัม ตอนนี้ขึ้นมาเป็น 49 กิโลกรัม เท่ากับตอนที่เริ่มให้ยาใหม่ๆ
</li></ul>

<h3>ยาเคมีบำบัด</h3>ในทางการแพทย์นั้น สัปดาห์นี้นับเป็นสัปดาห์ที่ 8
ที่ได้รับยาเคมีบำบัด คุณแม่มารับยาที่โรงพยาบาลทุกสัปดาห์
เป็นยาชุดใหญ่สลับกับยาชุดเล็ก (คำว่า "ชุดใหญ่" หมายถึง FOLFOX4 +
Cetuximab ต้องนอนรับยาสามวันสองคืน ส่วน "ชุดเล็ก" หมายถึง Cetuximab
นอนรับยาเพียงแค่วันเดียว) ยกเว้นแต่เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา
(ซึ่งเป็นสัปดาห์ที่ 7) โดยปรกติแล้วจะต้องรับยาชุดใหญ่
แต่เนื่องจากผลการตรวจเลือดไม่ผ่านจึงต้องรับยาชุดเล็กซ้ำไปก่อน
แล้วเปลี่ยนกำหนดการในสัปดาห์นี้ (สัปดาห์ที่ 8)
ให้เป็นการรับยาชุดใหญ่แทน <br>
<br>
คำว่า "ผลเลือดไม่ผ่าน" ในย่อหน้าที่แล้วมีความหมายดังนี้:
โดยทั่วไปทุกครั้งก่อนรับยา คุณแม่จะต้องเจาะเลือดเพื่อวัดค่าต่างๆ
ว่าร่างกายพร้อมรับยาหรือไม่
โดยการนับจำนวนเม็ดเลือดขาวและจำนวนเกล็ดเลือดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
สัปดาห์ที่แล้วจำนวนเม็ดเลือดขาว (white cell count)
ของคุณแม่มีจำนวนมากพอ แต่เม็ดเลือดขาวเองก็มีหลายชนิด
ชนิดที่สำคัญที่สุดในการต่อสู้กับเชื้อโรคคือชนิดที่เรียกว่า Neutrophils<!-- REF --> ปรากฎว่าจำนวน Neutrophils ของคุณแม่ (Absolute Neutrophil Count หรือ ANC) อยู่ที่ประมาณ 1100 เซลล์ต่อ mm <sup>3</sup> น้อยกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้คือ 1500 เซลล์ต่อ mm<sup>3</sup>
คุณหมอนภาจึงตัดสินใจให้คุณแม่รับเพียงยา Cetuximab ในสัปดาห์นั้น
ส่วนยาสูตร Folfox4 ให้เลื่อนเป็นสัปดาห์ถัดไป เพราะยา Cetuximab
ไม่ส่งผลโดยตรงต่อจำนวนเม็ดเลือดขาว จึงปลอดภัยที่จะให้รับยานี้ได้<br>
<br>
สำหรับสาเหตุที่ทำให้เม็ดเลือดขาวน้อยเกินไปนั้น
คุณหมอนภาบอกว่าอาจเกิดจากผลข้างเคียงของยา
วิธีแก้คือต้องทานอาหารให้มากขึ้น โดยเฉพาะโปรตีน
เพราะมีความสำคัญในการสร้างเม็ดเลือด<br>
<br>
หลังจากที่กลับบ้านไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วคุณแม่จึงตั้งใจว่าจะเข้มงวดกับการทานอาหารเสริม
Ensure ให้ได้เต็มสูตร อย่างน้อยวันละสามแก้ว โดยในสามวันแรก
ได้เพิ่มอาหารเสริมอีกสูตรหนึ่งเข้าไปด้วย มีชื่อว่า ProSure ซึ่งก็คล้ายๆ
กับว่าเป็น Ensure สูตรที่เพิ่มโปรตีนเป็นพิเศษ​
(แล้วก็เพิ่มราคาเป็นพิเศษเช่นเดียวกัน ราคาตกอยู่ที่แก้วละ 160 บาท
ในขณะที่เอ็นชัวร์ราคาแก้วละประมาณ 50 บาท)<br>
<br>
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปปรากฎว่าภารกิจการโด๊ปคุณแม่ประสบผลสำเร็จ
ผลเลือดซึ่งตรวจเมื่อวันพุธที่ผ่านมา (21 พ.ค.) พบว่า ANC เพิ่มเป็น 2390
เซลล์ต่อ mm<sup>3</sup> และเกล็ดเลือด (platelets) ก็เพิ่มขึ้นจาก 1 แสนกว่าๆ เซลล์ต่อ cm<sup>3</sup>
เป็น 2 แสนกว่าๆ เช่นเดียวกัน (ค่าปรกติอยู่ที่ 1 แสน - 4 แสน 5 หมื่น)
คุณหมอจึงให้ยาชุดใหญ่เต็มสูตรได้
อย่างไรก็ตามต้องเลื่อนการค้างโรงพยาบาลเป็นวันศุกร์เพราะในวันพฤหัสเตียงไม่ว่าง<br>
<br>
<h3>การตรวจประเมินผลครั้งแรก</h3>
ตาม protocol (ระเบียบงาน) ของโครงการวิจัย จะต้องมีการประเมินประสิทธิผล
(efficacy) ของการรักษาทุกๆ 8 สัปดาห์
ซึ่งสัปดาห์นี้เป็นการประเมินผลครั้งแรก (22 พ.ค. 51)
คุณหมอจึงให้คุณแม่ไปตรวจเอ็กซ์เรย์ปอด​ (ที่ตึก ภปร. ชั้น 4) และไปทำ CT
Scan (เอ็กซเรย์คอมพิวเตอร์) ที่ศูนย์ประชาชื่นอิมเมจจ้ิงเพื่อดูช่องท้อง
ค่าทำ CT Scan ครั้งนี้ประมาณ 14,000 กว่าบาท
คุณแม่ไม่ต้องจ่ายเลยแม้แต่บาทเดียว​ ขอบพระคุณอาจารย์ รศ.นพ.นรินทร์
วรวุฒิ และ ผศ.นพ.วิโรจน์ ศรีอุฬารพงศ์​ และทุกๆ ท่านในโครงการวิจัย
Future <br>
<br>
ระหว่างที่คุณแม่ทำ CT Scan อยู่นั้นผมก็ได้พบกับร้าน
"ข้าวมันไก่กิ๊กก๊อก" อยู่ใกล้ๆ กับศูนย์ประชาชื่นฯ ทางด้านขวามือ
ข้าวมันไก่ร้านนี้อร่อยมาก คุณป้าเจ้าของร้านก็ใจดี
ขอแนะนำให้ไปลองทานครับ <br>
<br>
ผลการตรวจต่างๆ ในวันพฤหัส​ (22 พ.ค.)
นั้นจะเป็นตัวชี้วัดว่าเซลล์มะเร็งตอบสนองต่อยาที่ให้ไปหรือไม่
โดยดูเปรียบเทียบจากการตรวจคราวที่แล้วว่าก้อนเนื้อยุบลงบ้างไหม
มากน้อยเพียงไร พวกเราจะรู้ผลในสัปดาห์หน้า
ท่านผู้อ่านโปรดช่วยคุณแม่ลุ้นด้วย
เพราะหากว่าก้อนเนื้อไม่ยุบลงแสดงว่าเซลล์มะเร็งดื้อยา
คุณหมออาจจะต้องตัดสินใจให้คุณแม่หยุดยา
และอาจจะต้องออกจากโครงการวิจัยนี้แล้วหาทางรักษาอื่นต่อไป
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไม่เกิดขึ้น<br>
<br>
แต่หากว่าก้อนเนื้อยุบลงก็แสดงว่ายาได้ผล
คุณแม่จะได้รับยาในโครงการนี้ต่อไปเรื่อยๆ
และหากว่าวันหนึ่งขนาดของก้อนเนื้อในตับลดขนาดลงมากพอจนไม่ไปเบียดบังเส้นเลือดสายหลัก
(hepatic vein หรือ HPV) ก็อาจจะสามารถผ่าตัดรักษาตับได้
เมื่อนั้นโอกาสรอดในระยะยาว (5-10 ปี หรือมากกว่า) ก็จะสูงขึ้นมาก<br>
<br>
<h3>การต่อสู้ทางจิตวิทยา</h3>
เมื่อประมาณ 3 สัปดาห์ที่ผ่านมา
คุณแม่ได้อธิษฐานกับหลวงพ่อโสธรเอาไว้ว่าขอให้อย่าได้มีอาการแพ้ยาเคมีบำบัดมากเกินไปนัก
โดยได้จุดธูปอธิษฐานกลางแจ้ง (เมื่อแดดร่ม)
และบนบานว่าเมื่อมีเรี่ยวแรงเพียงพอจะเดินทางไปถวายไข่ต้ม 100 ฟอง
หากไม่มีแรงจัดหาไข่ต้มก็จะถวายเงินเท่ากับมูลค่าของไข่ต้มนั้น<br>
<br>
หลังจากวันนั้นคุณแม่ก็มีอาการดีขึ้นเรื่อยๆ อาการท้องผูก/ท้องเสีย
ก็ทุเลาลง ที่สำคัญก็คืออาการคลื่นไส้ วิงเวียน หายไปจนหมดสิ้น
ทำให้ทานอาหารได้มากขึ้นและมีแรงมากขึ้น<br>
<br>
บางทีอาจเป็นเพราะหลวงพ่อโสธรคอยช่วยคุณแม่<br>
<br>
บางทีอาจเป็นเพราะยาบรรเทาอาการที่คุณหมอปรับเปลี่ยนให้ใหม่<br>
<br>
หรือบางทีอาจเป็นเพราะร่างกายของคุณแม่ปรับตัวได้เอง<br>
<br>
ผมเชื่อว่าเป็นเพราะเหตุผลทุกข้อรวมกัน
และเชื่อมั่นว่าอำนาจแห่งความเข้มแข็งทางจิตใจของคุณแม่มีส่วนสำคัญ
การได้ขอพรจากหลวงพ่อโสธรซึ่งคุณแม่เคารพนับถือก็คงเป็นส่วนสำคัญต่อกำลังใจ
ทำให้ยาต่างๆ ออกฤทธิ์ได้ดีขึ้น และทนต่อผลข้างเคียงทุกชนิดได้ดีขึ้น<br>
<br>
วันพฤหัสฯ (22 พ.ค. 51) ที่ผ่านมา
หลังจากพบว่าคุณแม่มีจำนวนเม็ดเลือดขาวชนิด Neutrophils มากพอ
(ปลอดภัยจากการติดเชื้อ)
จึงถือว่าเป็นฤกษ์งามยามดีที่จะเดินทางไปแก้บนกับหลวงพ่อโสธร ที่วัดโสธร
จ.ฉะเชิงเทรา คุณแม่ซื้อไข่ต้ม 100 ฟองถวายตามที่สัญญาไว้
และบริจาคเงินใส่ตู้รับบริจาคอีกจำนวนหนึ่ง<br>
<br>
<h3>การต่อสู้ด้วยความรู้</h3>
ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเนื่องจากเหตุการณ์เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้นผมจึงได้มีเวลาศึกษาหาความรู้ในเรื่องต่างๆ
เพิ่มเติมมากขึ้นบ้าง
ผมเชื่อว่าการรักษาพยาบาลที่ดีที่สุดจะต้องได้รับความร่วมมือจากฝ่ายคนไข้อย่างดีทีสุดด้วยจึงจะประสบผลสำเร็จ
เพื่อให้สามารถดูแลคุณแม่ได้ดียิ่งขึ้นผมจึงมีความสนใจศึกษาในเรื่องเหล่านี้:
<ol>
  <li>โรคมะเร็งโดยทั่วไป และยารักษามะเร็งแต่ละชนิด
  </li><li>ตับ หน้าที่ของตับ เทคโนโลยีเกี่ยวกับการเปลี่ยนตับ การรักษาตับ
  </li><li>ยาบรรเทาอาการข้างเคียงชนิดต่างๆ 
  </li><li>เลือด ส่วนประกอบของเลือด การตรวจเลือดและวิธีการอ่านผลการตรวจเลือด
</li></ol>
นี่เป็นการศึกษาด้วยตนเองโดยมีแหล่งข้อมูลคือเว็บไซต์ทางการแพทย์ต่างๆ
จึงเป็นไปได้อย่างเชื่องช้า ค่อยเป็นค่อยไป
อุปสรรคอีกประการหนึ่งคือความรู้พื้นฐานทางชีววิทยาของผมมีน้อยมาก
เมื่อสมัยมัธยมปลาย (ไม่น่าเชื่อว่าผ่านมาหลายปีแล้ว)
ผมตั้งตนเป็นศัตรูกับวิชานี้ ผมเรียนเพียงเพื่อเอาเกรดไปวันๆ
พอสอบเสร็จก็ทิ้งความรู้ทันที ตอนนี้คงต้องกลับไปผูกมิตรกับวิชานี้อีกครั้ง<br>
<br>
โอกาสหน้าผมจะรวบรวมเว็บไซต์แหล่งความรู้เรื่องต่างๆ ที่เคย bookmark เอาไว้มาให้ท่านผู้อ่านที่สนใจ
<br>
ผมต้องขอขอบคุณเพื่อนของผมเป็นพิเศษอีกครั้ง เพื่อนคนนี้คือ ซ้ง
(อ.นพ.อมรพล อนุวัฒน์วร) แห่งคณะแพทย์จุฬาฯ
ที่ช่วยให้คำปรึกษาในยามที่เกิดข้อสงสัย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตับ เรื่องไต
เรื่องเลือด ฯลฯ บ่อยครั้งมากๆ
ซ้งเคยเรียนห้องเดียวกับผมในช่วงสามปีสุดท้ายที่สวนกุหลาบฯ (414, 514,
614), เป็น staff ชุมนุมเลข, เป็นเพื่อนในโครงการโอลิมปิกวิชาการ
(ซ้งอยู่ในค่ายชีวะฯ) และเพื่อนในโครงการ JSTP
ถึงตอนนี้ก็เป็นเพื่อนร่วมโรงพยาบาลไปแล้ว
<h3>แผนสำรองด้านการเดินทาง</h3>ผมมีกำหนดการเดินทางกลับสหรัฐอเมริกาภายในปลายเดือนสิงหาคมนี้
(อาจมีการเปลี่ยนแปลง) หลังจากนั้นพี่โม่​ (พี่คนกลาง)
จะรับหน้าที่เป็นคนขับรถต่อไป
ขอแสดงคามยินดีกับพี่โม่ที่สอบผ่านในครั้งแรก
ได้รับใบขับขี่มาแล้วเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา
ความจริงแล้วสัปดาห์นี้พี่โม่ก็เป็นคนขับรถจากพัทยาเข้ากรุงเทพฯ ตลอดทาง
ยกเว้นตอนจอดรถที่ รพ.จุฬา กลับไม่ยอมขับไปจอดคนเดียวสักที<br>
<h3>กำหนดการระยะสั้น</h3>
คุณแม่จะออกจากโรงพยาบาลจุฬาฯ พรุ่งนี้ เวลาประมาณ 15:00 น.
หลังจากนั้นจะกลับพัทยาทันที และจะเข้ากรุงเทพอีกครั้งในวัน พุ​ธ-พฤหัส
ที่ 28-29 พ.ค. เพื่อรับฟังผลการวินิจฉัยประเมินผลครั้งแรก และรับยา
Cetuximab หากผลการวินิจฉัยเป็นที่น่าพอใจ<br>
<br>

<!---
- if it responses well, maybe it will be resectable.
- thank Song for advises
- Wat Sothorn
-->


<hr>
<center>
<font color="#880000">
  (หนึ่งเดือน กว่าๆ ผ่านไป ไวเหมือนโกหก)
</font>
</center>

<hr>
<h2>Friday 18 April 2008</h2>
ขณะนี้คุณแม่กำลังนอนรับยา FOLFOX4 + Cetuximab อยู่ที่โรงพยาบาลจุฬาฯ​ (<b>ตึก หลิ่ม ซี ลั่น ชั้น 2 ห้อง 20 เตียง 1</b>
เหมือนเดิม) จะอยู่ที่นี่ถึงเย็นวันเสาร์
ญาติสนิทมิตรสหายสามารถเข้าเยี่ยมได้ ตามกฏแล้วเยี่ยมไข้ได้ก่อน 6 โมงเย็น
แต่ในทางปฏิบัติ ถ้ามาก่อน 2 ทุ่ม ก็ไม่มีใครว่าอะไร (แต่อย่าดึกกว่านี้)
ขอบคุณครับ<br>
<br>
เมื่อวันพุธที่ผ่านมา (16 เม.ย. 51) คุณแม่เดินทางเข้ากรุงเทพฯ​ แวะทาน
KFC ระหว่างทาง คิดดูก็เป็นเรื่องน่าเศร้าว่าพวกเราคนไทยแท้ๆ
และนี่เราก็อยู่เมืองไทยแท้ๆ แต่ก็ยังต้องทานอาหารแบบอเมริกันทั้งๆ
ที่พวกเราทุกคนชอบทานอาหารไทยมากกว่า เหตุผลเดียวก็เพราะว่าร้านอาหารอื่นๆ
ในละแวกที่พักรถกลางทางมอเตอร์เวย์ ต่างมีบรรยากาศที่ไม่น่าทาน ดูไม่สะอาด
อากาศร้อน อากาศไม่ถ่ายเท
หนำซ้ำพวกเรายังได้เห็นรถน้ำดื่มที่กำลังขนส่งน้ำให้กับร้านค้าหลายร้าน
ขวดน้ำเก่าสกปรกจนมีคราบสาหร่าย คราบเชื้อรา พวกเราจึงคิดว่า "KFC ก็ KFC"
ทั้งๆ ที่ไม่อยากจะให้คุณแม่ทานของทอดเท่าไรนัก<br>
<br>
มาถึงกรุงเทพฯ
คุณอาแต๋วกับคุณแม่ก็ชวนกันว่าจะแวะไปเยี่ยมคุณย่าที่บ้านบางซื่อ
(บ้านคุณอาวีระศักดิ์) ไปกันหลายคน ทั้งอาแต๋ว คุณอาไพฑูรย์ พี่กุ้ง มายด์
มะหมี่ คุณแม่ พี่โม่ พี่นัท และม็อค โดยคุณอาไพฑูรย์เป็นผู้นำทาง
ไปถึงก็ได้พูดคุย ทักทาย รดน้ำและขอพรจากคุณย่า
แม้จะเลยเทศกาลสงกรานต์ไปแล้ว 1 วัน
แต่ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะรับพรอันประเสริฐ<br>
<br>
ตอนเย็นทานข้าวที่บ้านอาแต๋ว อาหารอร่อยทุกอย่าง แต่ที่อร่อยที่สุดก็คือไข่เจียวฝีมือน้องมายด์<br>
<br>
เมื่อวานนี้ (พฤหัสฯ​ 17 เม.ย. ​51) มาโรงพยาบาลแต่เช้า
เพราะว่าต้องเจาะเลือดนับจำนวนเม็ดเลือดขาว คุณแม่ได้คุณหมอซ้ง
(อ.นพ.อมรพล) มาเป็นเพื่อนเจาะด้วยเหมือนกัน (หมอตรวจร่างกายตัวเอง)
จากนั้นก็นั่งทานข้าวกันที่ตึก ส.ก.
ก่อนเข้าพบคุณหมอนภาที่แผนกมะเร็งวิทยา (ว่องวานิช ชั้น 4)
คุณหมอบอกว่าผลเลือดผ่านฉลุย
สำหรับสิวที่ขึ้นบนจมูกนั้นจัดว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับรายอื่น
คุณหมอจัดยาทาสิว และยาแก้อาเจียนให้ใหม่ (Onsia 8mg)<br>
<br>
เหตุการณ์อื่นๆ ในวันพฤหัสฯ เป็นดังนี้:<br>
<br>
<table border="0" cellspacing="10">
  <tbody><tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      11:00 AM
    </td>
    <td>
      ติดต่อเรื่องการบรรจุผู้ป่วยเรียบร้อย (ตึกจักรพงษ์ ห้อง​ 35 โต๊ะที่ 2) คุณแม่นอนรอที่ตึกหลิ่มซีลั่น ชั้น 2 ห้อง 20 เตียง 1<br>
      <br>
      ได้คุณป้าศศิธรเป็นเพื่อนร่วมห้อง
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      12:25 PM
    </td>
    <td>
ยังคงไม่ได้รับยา คุณแม่ออกมานั่งเล่นหน้าห้อง
ผมสอบถามพยาบาลว่าจะสามารถพาคุณแม่ไปทานข้าวที่ตึก ส.ก. ข้างๆ
นี้ก่อนได้หรือไม่
ได้คำตอบว่าไม่ได้เพราะในขณะนี้คุณแม่จัดเป็นผู้ป่วยในความรับผิดชอบของพยาบาลประจำตึก
จะอนุญาตให้ออกนอกบริเวณไม่ได้<br>
      <br>ส่วนขวดยานั้นยังวางอยู่ที่เดิม
ยังไม่ได้ผสม ผมเริ่มกังวลใจว่าจะได้รับยาล่าช้าไปหรือไม่
เมื่อตรวจสอบบันทึกดูพบว่าเมื่อ 14 วันที่แล้วคุณแม่ได้รับยาขวดแรกเวลา
1:30 PM จึงตั้งใจว่าจะเตือนอีกครั้งเมื่อถึงเวลานั้น </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      2:00 PM
    </td>
    <td>
คุณพยาบาล วิไลภรณ์ เจาะน้ำเกลือคุณแม่ 2 ครั้ง
(ครั้งแรกเข็มคงเข้าไปผิดตำแหน่ง) คุณแม่มีเลือดไหลย้อนตอนแรกๆ ปานกลาง
แต่ในที่สุดก็เรียบร้อยดีในเวลา ​2:10 PM ได้ยาแก้แพ้ทางขวด (Dexa 10mg?)
และยาแก้อาเจียนทางเข็มฉีดยา </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      2:15 PM
    </td>
    <td>
      ยาแก้แพ้หมด เปลี่ยนเป็น Cetuximab 365mg เมื่อ ​2:17 PM
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      3:55 PM
    </td>
    <td>
ยาหมด คุณพยาบาลฤดีวันเปลี่ยนเป็นยา Oxaliplatin 124 mg และยา Leucovorin
292 mg ่โดยให้ไปพร้อมๆ กันทั้งสองขวด
พี่พยาบาลบอกว่ายาอาจจะหมดไม่พร้อมกัน แต่ไม่เป็นไร
ให้รอยาหมดทั้งสองตัวก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนขวด </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      5:05 PM 
    </td>
    <td>
      วัดอุณหภูมิได้ 36.7 C, ความดัน ​​= 96/63, heart rate = 86
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      7:10 PM
    </td>
    <td>
      Leucovorin หมด (ส่วน Oxaliplatin หมดไปนานแล้ว (แต่ไม่ทันมองว่าหมดเมื่อไร)) เริ่ม 5-FU Bolus 584 mg (ขวดเล็ก) ยาหยดเร็วมาก
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      7:20 PM
    </td>
    <td>
ยาขวดเล็กหมดแล้ว เร่ิมยาขวดใหม่ เป็นยาตัวเดิม (แต่เจือจางกว่าเดิม?)
ขวดใหญ่ หยดช้าลง (พี่พยาบาลกนกวรรณบอกว่า ควรจะประมาณ 40 ครั้งต่อนาที)
5-FU Infusion 876 mg คาดว่าจะหมดประมาณ 5:20 PM พรุ่งนี้<br>
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      8:30 PM
    </td>
    <td>
      ลูกๆ กลับ คุณแม่นอนหลับ
      <br><br>
      วันนี้ทั้งวันไม่พบอาการอาเจียน
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    </td>
    <td>
    </td>
  </tr>
</tbody></table><br>
วันนี้ระหว่างนั่งเฝ้าคุณแม่ก็ได้อ่านบทความในนิตยสาร "รักลูก"​
(ไม่ค่อยเกี่ยวกับมะเร็งเท่าไหร่
แต่ในขณะนี้ข้อมูลอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับการดูแลเด็ก
ก็น่าจะมีประโยชน์สำหรับการดูแลผู้ใหญ่เช่นเดียวกัน)
พบว่ามีคนทำเกมต่อสู้กวาดล้างเซลล์มะเร็งชื่อ re-mission
สามารถดาวน์โหลดได้ที่ <a target="_blank" href="http://www.re-mission.net/">http://www.re-mission.net</a> เขาบอกว่าคนที่สร้างเว็บนี้เป็นภรรยาของเจ้าของ eBay<br>
<br>
ส่วนเหตุการณ์ในวันนี้ (วันศุกร์ 18 เม.ย.) ราบรื่นน้อยกว่าเมื่อวาน แต่ก็ยังไม่แย่เท่ากับเมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมา (4 เม.ย.)<br>
<br>
เร่ิมตั้งแต่ตอนเช้าที่ต้องฝ่าฟันรถติดบนสะพานสาทร
จากนั้นก็ต้องวนหาที่จอดรถอยู่ทั้งภายในและรอบนอก รพ.จุฬา ใช้เวลาร่วม 1
ชั่วโมง ทดลองไปจอดในโรบินสัน ที่จอดอยู่ไกลและเข้าออกลำบาก ค่าจอด 20
บาท/ชั่วโมง เท่ากับที่จอดของ กทม.​ ข้างๆ สวนลุมฯ
จึงตัดสินใจไปจอดที่ข้างสวนลุมดีกว่า<br>
<br>
พบคุณแม่นั่งอยู่หน้าห้อง ยังดูสบายดีอยู่ คุณแม่ทานยา Onsia
(เม็ดสีเหลืองๆ)​ ที่คุณหมอให้ทานวันละเม็ด พยาบาลมาขอยืมสมุดพก
(สมุดบันทึกประจำตัวผู้ป่วย) ของคุณแม่ไป<br>
<br>
รูมเมทคนเก่าของคุณแม่ย้ายออกไปแล้ววันนี้ มีคนใหม่เข้ามาแทนคือคุณป้าสำออย<br>
<br>
เหตุการณ์ที่เหลือในวันนี้เป็นดังนี้:
<table>
</table>พี่ติ๊กและจอห์นแวะมาเยี่ยม จอห์นถามคุณแม่ว่า "หิวมั้ยครับ?"
คุณแม่ตอบว่า "ไม่หิว" จอห์นก็เข้าใจ
นับว่าพี่ติ๊กทำหน้าที่ครูภาษาไทยได้ยอดเยี่ยม <b><font color="red">:-)</font></b>
     <br>
     <br>
     ผมพาทั้งสองคนไปทานข้าวกันที่ S&amp;P จอห์นประทับใจกับ "ข้าวผัดอเมริกัน" ซึ่งไม่สามารถหาทานได้ในอเมริกา
    <table border="0" cellspacing="10">
  <tbody><tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    10:20 AM 
    </td>
    <td>
    มีคนมาซ่อมหน้าต่าง<br>
    <!--
    <br>
    ผมส่งจดหมายฉบับแรกให้พี่นาจระภี ที่ พสวท. เป็นเอกสารสำเนาประวัติการรักษาของคุณแม่ คาดว่าจะใช้ประกอบการอนุมัติการลาพักการศึกษาอย่างเป็นทางการได้ ส่วนจดหมายจากอาจารย์ที่ปรึกษานั้นผมคงจะสามารถขอได้ด้วยตัวเองในงานประชุมวิชาการที่ Ohio ปลายเดือนนี้ (มีโอกาส 80% ที่จะไปได้)<br>
    -->
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    12:45 PM
    </td>
    <td>
      พยาบาลนำยา Nausil มาให้ทานก่อนอาหาร<br>
      <br>
ชื่อยาแก้อาการคลื่นไส้วิงเวียน Nausil กับ Onsia นี้ คงมีที่มาจากคำว่า
Nausia ที่แปลว่าคลื่นไส้วิงเวียน
นับว่าผู้ตั้งชื่อมีความคิดสร้างสรรค์ไม่น้อยเลย </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    1:30 PM
    </td>
      <td>
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    </td>
    <td>
    </td>
  </tr>
</tbody></table>

<hr>
<h2>Tuesday 15 April 2008</h2>
For my English-speaking audience, I wrote my previous entry in English.
(Special THANKS to Amanda and Greta from UCSB for their supportive
emails.) Today, let me switch back to Thai as that's the primary
language of my many relatives.<br>
<br>
สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นสัปดาห์ที่ดีมาก คุณแม่ไปรับยาซิทูซิแม็บ (Cetuximab)
เมื่อพฤหัสที่แล้วที่ ร.พ. จุฬา โดยไม่มีปํญหาอะไรเลย
ไข้ที่เป็นอยู่วันก่อนหน้าก็หายไปแล้วไม่กลับมาใหม่
ห้องรับยาเมื่อพฤหัสที่แล้วก็เป็นห้องที่เพ่ิงทำใหม่ สวยสะอาด หรูหรา
เก้าอี้นวมตัวโตน่านั่งมาก ดูดีกว่าโรงพยาบาลเอกชน
หรือแม้กระทั่งโรงพยาบาลในอเมริกาที่ผมเคยเห็นเสียอีก<br>
<br>
ผลข้างเคียงของยา Cetuximab ก็ยังไม่แสดงให้เห็นเลยแม้แต่อย่างเดียว
ในขณะที่อาการคลื่นไส้ อาเจียน ของคุณแม่ก็ทุเลาเบาลง
และหายไปปลิดทิ้งอย่างรวดเร็วโดยไม่น่าเชื่อ
ไม่ทราบว่าเป็นเพราะยาใหม่ที่คุณหมอสืบพงศ์สั่งให้ หรืออาจะเป็นเพราะยา
5-FU (ซึ่งได้รับเมื่อ 3 เม.ย. 51) เริ่มเจือจางลง
หรืออาจเป็นเพราะกำลังใจดีขึ้นเพราะเห็นสภาพโรงพยาบาลที่สวยงาม สะอาด
ทันสมัย ก็เป็นได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลใด คุณแม่ก็มีความสุข
และลูกๆ ทุกคนก็มีความสุขเหลือเกินที่เห็นคุณแม่นั้นมีแรงเดินออกกำลังได้,
ทานข้าวได้, เล่นมุขได้, ตะโกนดุลูกๆ ได้ <font color="red"><b>:)</b></font><br>
<br>
เมื่อวันศุกร์ ​(11 เม.ย. 51) พี่ฝนและพี่นาจระภี จาก พสวท.​
(หน่วยงานที่ผมได้รับทุนฯ)
ติดต่อมาขอให้ช่วยส่งเอกสารเพิ่มเติมเรื่องการลาพักการศึกษาไปให้
พร้อมทั้งสอบถามอาการของคุณแม่
ผมคาดว่าการจัดการเอกสารทุกอย่างน่าจะเสร็จสิ้นภายในสัปดาห์หน้า
เรื่องหลักฐานเอกสารนั้นไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว
เรื่องการคืนเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนบางส่วน ก็ไม่ใช่ปัญหาเช่นเดียวกัน
ส่วนเรื่องการศึกษานั้นทางมหาวิทยาลัย University of California - Santa
Barbara
และอาจารย์ที่ปรึกษาของผมเองต่างก็ไม่ขัดข้องและให้อนุมัติพักการศึกษาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
อาจใช้เวลาสักหน่อยในการจัดส่งหนังสือยืนยันแต่ทุกอย่างคงเสร็จสิ้นโดยเร็ว
ไม่มีปัญหาแน่นอน
ปัญหาเร่งด่วนสำคัญตอนนี้คือการให้แน่ใจว่าคุณแม่ได้รับการรักษาที่ดีที่สุด
ซึ่งถ้าหากคุณแม่ตอบสนองต่อยาได้ดี และไม่มีอาการแพ้รุนแรง
เช่นนี้ไปเรื่อยๆ
ผมก็คงจะสามารถกลับไปทำวิจัยต่อได้โดยสบายใจภายในกำหนดการลา 3-6 เดือน<br>
<br>
ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการรักษามะเร็งในตับวิธีการใหม่ ชื่อว่า
"เทอราสเฟียร์" (Theraspheres) โดยพบในเว็บของอาจารย์ Randy Pausch. ณ​
บัดนี้เมืองไทยยังไม่น่าจะทำได้ แต่ไม่แน่ว่าหากเรารออีกสักไม่กี่ปี
อาจมีการรักษาแบบนี้ในเมืองไทยก็เป็นได้ นี่จึงนับเป็นความหวังใหม่
เป็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อีกหนึ่งดวง
สำหรับรายละเอียดจะมาเล่าให้ฟังวันหลัง แต่โดยสรุปหลักการของ Theraspheres
ก็คือการฉีดลูกแก้วขนาดจิ๋วจำนวน 2
ล้านลูกเข้าไปในเส้นเลือดเส้นที่ไปเลี้ยงตับ
เนื่องจากเซลล์มะเร็งมีเส้นเลือดฝอยเข้าไปเลี้ยงมากกว่าเซลล์ธรรมดา
ลูกแก้วจึงไหลไปสู่เซลล์มะเร็งเป็นส่วนมาก
จากนั้นก็จะติดค้างอยู่ในเซลล์มะเร็ง ส่วนลูกที่ไหลไปสู่เซลล์ดีๆ
นั้นก็จะไหลผ่านไปได้สบาย
จากนั้นลูกแก้วซึ่งติดค้างอยู่ตามเซลล์มะเร็งเหล่านี้ก็จะทำหน้าที่สองระบบ
1) ทำให้เส้นเลือดอุดตัน ไปเลี้ยงเซลล์มะเร็งไม่ได้ และ 2)
สารกัมมันตรังสี Yittrium-90 ซึ่งฝังอยู่ในลูกแก้ว
จะเปล่งรังสีออกมาทำลายเซลล์มะเร็ง
สารตัวนี้มีคุณสมบัติอันเหมาะสมอยู่อย่างหนึ่งก็คือว่ามีระยะรังสีเพียง 1
นิ้ว จึงเป็นการรักษาเฉพาะที่ เซลล์มะเร็งโดนรังสีอย่างหนัก แต่เซลล์ดีๆ
ก็อยู่รอดปลอดภัย<br>
<br>
ข้อมูลของ Theraspheres สามารถอ่านได้จาก <a href="http://www.nordion.com/therasphere/patients-faqs.asp">http://www.nordion.com/therasphere/patients-faqs.asp</a> สำหรับสถานที่ที่รับทำนั้น ที่หนึ่งก็คือ "โรงพยาบาลข้างบ้าน" ของผมเมื่อตอนอยู่ Pittsburgh นั่นเอง: <a href="http://www.upmccancercenters.com/liver/therasphere.html">http://www.upmccancercenters.com/liver/therasphere.html</a><br>
<br>
ขณะนี้ตีสองกว่าๆ แล้ว ยังเล่าไม่จบแต่ผมขอตัวไปนอนก่อน
พรุ่งนี้จะต้องขับรถเข้ากรุงเทพฯ ไปเตรียมตัวรับยาครั้งต่อไปในวันพฤหัส​ฯ
- เสาร์<br>
<br>
ก่อนจะจบขอกล่าวขอบคุณคุณน้าวรรณี และพี่ทิพย์
ที่แวะมาเยี่ยมและพูดคุยสนุกสนาน ช่วงนี้คุณแม่มีกำลังใจดีมาก
ทานอาหารได้มาก และมีแรงมาก ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงและติดตามข่าวสารครับ<br>
<br>
<b>English Summary:</b> Mom is doing very well. She doesn't look like a
sick person at all. She eats a lot. She exercises. She is smiling and
talking to people. We understand that this may be temporary, and the
side effects may strike again after her next dose of FOLFOX-4. But
that's OK. There are bad days and good days. We are happy that the past
few days have been among the good ones. <br>
<br>
I learned about Theraspheres from Randy Pausch's website. That's a new
hope, and I hope Mom will be able to get it in Thailand some day. Hope
can never cease, neither will our fight. <br>
<br>
I'll drive Mom to Bangkok tomorrow. She will get her third round of
chemo on Thrusday - Saturday. She will be in the non-A/C, double-bed,
antique-looking, small tiny room again for 3 days and 2 nights. Hang
tight. She will go through this as we fight together. Thanks for all
the emails and best wishes. <hr>
<h2>Thursday 10 April 2008</h2>
We went to Bangkok yesterday (Wednesday) and we are back to Pattaya
today, safe and sound. The distance gets shorter and shorter each time
we travel. Also, Chula Hospital gets smaller and smaller. One thing
that never changes: parking space is VERY hard to find. But that's not
a problem. There's always Suan Lum (a public park) across the street.<br>
<br>
Now, back to my Mom's story.<br>
<br>
Mom was in a really bad shape on Wednesday. She lost all her strengths,
refusing to leave from her bed into the car. The schedule was off by
1.5 hours. She had a fever, and it was rising from 38.18 (Celsius) at
10:30am, to 38.75 at 2pm, to 39 at 9pm. This was alarming. It could
mean an infection due to her weakened immunity (by 5-FU). <br>
<br>
She could not eat and she could not properly sleep. Every time she ate,
she vomited right away -- even for the drugs -- even for Nausil,
supposedly the anti-vomiting drugs. We were so worried so we called
Khun Pannipa (the research nurse who takes care of Mom's case). She
consulted the doctor and suggested that Mom should rest at home for
tonight, take Tylenols every 4 hours until the fever's gone, and take
the urine test along with her routine blood test.<br>
<br>
The urine test was much harder than we thought. Mom could not collect
enough sample. So we let her sit there near the restroom, keep drinking
all kinds of liquid, being hypnotized by her 3 kids until she can go
again, and again, and again. Finally just 10 minutes before the Lab
closes, she filled up half the bottle, just enough to be analyzed.<br>
<br>
That night (Wednesday's night), I went outside to meet with Ajarn
Pagawadee (อ.ผกาวดี), my high school teacher. I was honored to be
joined by my other two teachers for dinner. We had conversation about
Suankularb, about cancer, about my Mom, and also about myself. AJ
Pagawadee gave me a helpful reminder. If I may, let me paraphrase it as
"Be calm. Be cool. And keep up the fight." This isn't the first time AJ
Pagawadee reminds me to calm down. This also isn't the first time that
such reminder has helped me. <br>
<br>
Back home (at Tah Phra, my Aunt Putsadee's home), Mom was sleeping with
fever. I heard her waking up at 3am to vomit. She was sweating, which
is probably a good sign (is that right?) that the fever is about to go
away. By the morning, Mom has conquered the fever. She took the total
of 6 Tylenols yesterday.<br>
<br>
Thursday morning (today), we arrived at Chula early for the
appointment, but too late for me to get a parking space. I had to park
across the street at Suan Lum, paying 20 THB/hour -- well, that's cheap
if I were in America. But parking is what I care the least today.<br>
<br>
While waiting for the doctor, we were joined by my old friend Matt
Phongvarin. He's a PhD student in CS at Chula, and he comes to give
moral support. Thanks, Matt. We'll keep on fighting.
<br>Mom met with Doctor Suebphong Thanasarnvimol (อ.นพ.สืบพงศ์
ธนสารวิมล). He acknowledged that Mom's non-appetite is a problem. He
would try to solve this by prescribing some new anti-nausia medicines.
(TODO: Put drugs' names here.) Also, he suggested that Mom takes the
sleeping pills every night. It will help her sleep better, feel more
energetic, and eat more as a result. Doctor Suebphong also told Mom
that her urine test came out normal. Her blood looks good and there's
nothing to worry about. Today, she can get her Cetuximab as planned. <br>
<br>
We're all glad her fever has gone down. Khun Nurse Pannipa suggested
that the fever could come from infection from food or from other
sources. We need to be more careful. If Mom wants to eat fruits, they
should be nicely (deeply) peeled. The thicker the fruit's skin is, the
better. That's a great advice. <br>
<br>
Mom went up to the 6th floor of Wong Wanich Bldg and waited for the
drugs. The atmosphere here is the complete opposite from what we
experienced a week ago. She gets a very comfy, reclining seat. The room
is air-conditioned, very sparking-clean, equipped with flat panel TVs,
music CDs, a mini-library, a coffee table, etc. The nurses are nice and
kind and professional in their duty. This is far better than a private
hospital, or even a hospital in the USA that I've seen.<br>
<br>
The whole process of injecting an antihistamine, Cetuximab (365 mg),
and monitoring takes only about 2 hours. Mom's blood pressure after
Cetuximab was 115/72. Heart rate = 96. (She's been at 96 for quite a
few days, so we consider that normal (is that right?).)<br>
<br>
Mom requested that she goes back home to Pattaya today. She has good
appetite and feels very well. In fact, she is so energetic that she,
without an approval from her son and daughters, wiped and cleaned the
whole restroom. <hr>
<h2>Tuesday 8 April 2008</h2>
เหนื่อยเหลือเกิน<br>
<br>แต่แม่เลี้ยงผมมาเหนื่อยกว่านี้แยะ 
<br><br>
หายหน้าหายตาไปหลายวัน ไม่ได้อัพเดตเลยเพราะว่าไม่มีเวลา
คืนนี้แวะมาแจ้งข่าวว่าคุณแม่ผ่านพ้นการให้ยาเคมียกแรกไปแล้ว ยังคงอยู่ดี
ครบ 32 สบายดีทั้งร่างกายและจิตใจ อาการข้างเคียงที่พบคือ หายใจเหนื่อยหอบ
เบืออาหาร อาเจียน กลืนยาก ท้องผูก แต่ยังคงทำกิจวัตรประจำวันได้ตามปกติ<br>
<br>
ผมบอกตัวเองและคุณแม่ว่า <b>"คิดดูแล้วกัน เรายังโดนยาเล่นงานขนาดนี้ แล้วเซลล์มะเร็งมันจะโดนหนักขนาดไหน มันต้องโดนหนักกว่าเรา เราต้องชนะ" </b>นี่ไม่ใช่คำปลอบใจ นี่ไม่ใช่คำให้กำลังใจ แต่ผมเชื่อเช่นนั้นจริงๆ ข้อมูลวิจัยชี้แนะเช่นนั้นจริงๆ และมันจะต้องเกิดขึ้นจริง<br>
<br>
เมื่อวันศุกร์ ผมและพี่โม่พี่นัทแวะไปหาคุณแม่แต่เช้า อยู่เฝ้าถึงราวๆ
สามทุ่ม ระหว่างวันมีอาจารย์หมออมรพล (ซ้ง) แวะมาเยี่ยม
ขอขอบคุณเป็นอันมาก ช่วงบ่ายก็มีคุณพรรณิภา (พยาบาลวิจัย)
และช่วงค่ำก็มีคุณหมอศิระ (ช้าง) แวะมาเยี่ยมและให้คำแนะนำ
รายละเอียดในศุกร์นั้นมีอีกมาก
และเป็นวันที่น่าเป็นห่วงอย่างที่สุดเพราะคุณแม่อาเจียนออกมาหลายครั้งและทานอะไรไม่ได้เลย
แม้แต่เอ็นชัวร์ (อาหารเสริม) ก็ยังอาเจียนออกมาหมด คุณพี่พยาบาลกนกวรรณ
(และทีมงาน) ให้ทั้งยาฉีดและยากิน (Nausil) กับคุณแม่ แต่ดูเหมือนว่ายา
5-FU จะออกฤทธิ์แรงกว่ายาแก้อาเจียน จนถึงเวลาที่พวกเรากลับบ้าน (สามทุ่ม)
คุณแม่ก็ยังคงอาเจียนรุนแรง<br>
<br>
คืนวันศุกร์ผมกลับบ้าน อาบน้ำเสร็จ ก็นอนไม่หลับ
เป็นห่วงเป็นกังวลมากมายเหลือเกิน แม้จะเชื่อมือของคณะพยาบาลที่ รพ.จุฬา
แต่ก็อดกังวลใจไม่ได้เพราะผู้ป่วยคนนี้คือแม่ของเราเอง เราอยากจะดูแลเอง
อยากจะรู้ด้วยตัวเองว่าทุกอย่างผ่านไปด้วยดีหรือไม่อย่างไร
อยากจะให้มีใครสักคนที่มีหน้าที่ดูแลคุณแม่โดยตรงนั่งอยู่ข้างๆ
เตียงของคุณแม่ตลอดเวลา แต่พี่ๆ พยาบาลที่นั่นมีอยู่ไม่กี่คน
ขณะที่คนไข้มีอยู่หลายสิบเตียง บางคนก็อาการหนักกว่าคุณแม่ ดังนั้นพี่ๆ
พยาบาลจึงต้องเหนื่อยกันมาก
และต้องจัดลำดับความสำคัญกับการให้ความช่วยเหลือคนไข้<br>
<br>
ผมนอนไม่หลับจริงๆ เพราะความไม่สบายใจ จึงต้องกลับไปที่โรงพยาบาลอีกรอบ
ผมแวะไปดูคุณแม่เวลา 24 น. พบว่าคุณแม่หลับอยู่ ก็สบายใจ
นั่งดูอยู่สักพักก็เดินออกไป หลังจากนั้นก็แวะมาดูทุกต้นชั่วโมง เวลาตี ​2
คุณพยาบาลก็เตือนว่า "มาบ่อยไปหน่อยไหมคะ?" เขากลัวว่าเจ้าหน้าที่ รปภ.
จะมาจับตัวไปเพราะตามกฎแล้วไม่อนุญาตให้ญาติเฝ้า
ผมก็เข้าใจว่าพี่พยาบาลต้องช่วยรักษากฎ และที่ผ่านมาก็ได้อนุโลม
โอนอ่อนผ่อนตามให้มากแล้ว ในคราวนี้ก็เตือนผมอย่างสุภาพ (ทั้งๆ
ที่จะดุจะว่ากันตรงๆ ก็ไม่ผิดอะไร) ครั้นตอนตี 3 ผมแวะไปอีกรอบ
พบคุณแม่กำลังเดินกลับจากห้องน้ำ โดยมีคุณป้าสุนัน (เพื่อนร่วมห้อง)
ช่วยเข็นรถเข็นให้
พี่พยาบาลใจดีเตือนผมอีกครั้งหนึ่งว่าอย่าได้มาทุกชั่วโมงเลย
ผมจึงเว้นช่วงเวลาตี 4 ไป และแวะไปอีกตอนตี 5
พบว่าคุณแม่ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำอีกครั้ง ผมแวะไปช่วยคุณแม่หน้าห้องน้ำ
(ไม่รู้ว่าช่วยให้ง่ายลงหรือยากขึ้น) และช่วยเข็นน้ำเกลือกลับมาห้องนอน
ผมแวะไปครั้งสุดท้ายตอน ​6 โมงเช้า คุณแม่นอนนิ่งเหมือนหลับอยู่
ผมทิ้งหนังสือพิมพ์ไว้ให้คุณแม่อ่านแก้เซ็งเวลาตื่นนอน
(ก่อนให้หนังสือพิมพ์ได้เซนเซอร์ข่าวเกี่ยวกับมะเร็งแล้ว)
แล้วผมก็กลับบ้านอาแต๋ว นอนพักผ่อน ผลัดเวรให้พี่นัทพี่โม่มาเฝ้าแทน
<br>
​<br>
<b>​ผมอยากให้คุณแม่ได้ห้องเดี่ยวในการรักษาครั้งต่อไป</b>
จะติดแอร์หรือไม่ก็ได้ แต่ขอให้ญาติเฝ้าได้ ขอให้มีความเป็นส่วนตัว
ขอให้มีม่านกั้นระหว่างผู้ป่วยแต่ละท่าน ขอให้เสียงเงียบกว่านี้ตอนกลางคืน
เพราะผมสังเกตได้ว่ามีเสียงเครื่องกรองน้ำ และเสียงระฆังนาฬิกาดังตลอดคืน
คนที่อยู่ในห้องแอร์คงไม่ได้ยิน
แต่คนที่อยู่ในห้องพัดลมและต้องเปิดหน้าต่างคงจะถูกรบกวนเวลานอนไม่น้อยเลย
คุณแม่ไม่เคยชินกับสภาวะเช่นนี้เลย ผมเป็นห่วงคุณแม่อย่างที่สุด
จะยินดีจ่ายสตางค์มากขึ้น ​10 เท่า, 20 เท่า, 40 เท่า
เพื่อให้คุณแม่ได้หลับสบายกว่านี้<br>
<br>
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร<br>
​<br>
ในวันเสาร์ คุณแม่อ่อนเพลียมาก และทานอะไรไม่ได้เลย
มีอาการอาเจียนและท้องผูก อาจารย์ พ.ญ.วิไล ชินธเนศ (คุณแม่ของนัท)
แวะมาเยี่ยมคุณแม่ แต่เสียดายผมคลาดกับท่านไปเพียง 2 นาที
เพราะมัวหาที่จอดรถ น้ำเกลือหมดเวลาประมาณ 5 โมงเย็น
คุณแม่ก็รีบเปลี่ยนชุดกลับบ้าน คืนนั้นทุกคนอ่อนเพลีย
พี่นัทนั่งรถบัสล่วงหน้าไปเตรียมบ้านที่พัทยา ขณะที่คุณแม่ พี่โม่ ม็อค
นอนพักที่บ้านท่าพระต่ออีกหนึ่งคืนแล้วจึงกลับพัทยาในตอนเช้า
​<br>
​<br>
​กลับถึงพัทยาได้ 3 วันแล้ว อาการคุณแม่ก็ทรงตัว
แต่อาเจียนไม่รุนแรงเท่าที่คิด ขอบคุณคุณหมอนภา ที่สั่งยา Nausil
มาให้ทานก่อนอาหารทุกมื้อ คุณแม่จึงทานอาหารได้บ้าง
แม้จะน้อยมากและอาเจียนออกมาบ้าง แต่ก็จัดว่าปริมาณเป็นบวกทุกมื้อ
(นั่นคือ input - output &gt; 0) ​<br>
​คุณแม่เริ่มใช้ลิปมัน (ของนิเวีย) เปลี่ยนยาสระผมเป็นยาสระผมสำหรับเด็ก
ทาโลชั่นสำหรับเด็ก มีสูตรกลางคืนและสูตรกลางวันป้องกันแสงแดด
ต้องขอบคุณคุณหมอลิสา (แท็บ) แห่ง รพ.เลิดสิน ที่กรุณาแนะนำ
ตอนนี้ผิวคุณแม่ยังไม่แห้ง ยังไม่แตก
ยังไม่มีอาการผื่นหรือสิวขึ้นแต่อย่างใด
​<br>
​<br>
​ไม่ทันไร พรุ่งนี้ (พุธ 9 เม.ย.) ก็ได้เวลาเข้า กทม. อีกแล้ว
พรุ่งนี้คุณแม่จะไปตรวจเลือดที่ตึก ภปร. ตอนบ่าย
หลังจากนั้นไปพักที่บ้านท่าพระ (ขอบคุณคุณอาแต๋ว-คุณอาไพฑูรย์ มากๆ ครับ)
ถ้าผลเลือดผ่านก็จะไปรับยาวิเศษ Cetuximab ยกที่สองที่ตึกว่องวานิช ชั้น 6
ในวันมะรืน (พฤหัส 10 เม.ย.) คราวนี้เป็นการให้แบบ Day Care
นั่นคือไปนอนรับยา 3-4 ชั่วโมงแล้วกลับบ้าน ไม่ต้องค้างคืน
หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
​<br>
​<br>
​ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี
​<br>
​<br>
​<b>English Summary:</b>
We are in Pattaya. Mom was back from Bangkok on Sunday. She is doing
alright. She has constipation, nausea, and tiredness. She vomits a
little. She can still eat, although very, very little. No fever so far,
so that's a good sign. We're heading to Bangkok again tomorrow. More
updates later. ​
<hr>
<a name="3apr08">
<h2>Thursday 3 April 2008</h2>

วันนี้เป็นวันแรกที่คุณแม่ได้ยาเคมีบำบัด <b>ขณะนี้นอนอยู่ที่อาคาร หลิ่ม ซี ลั่น ชั้น 2 ห้อง 20 เตียงที่ ​1</b>  (สามารถเข้าเยี่ยมได้) คาดว่าจะพักอยู่ที่นั่นจนถึงบ่ายสองโมงวันเสาร์ (5 เม.ย. 51)<br>
<br>
ในการนี้พวกเรา (เหล่าลูกๆ) ได้ใช้บ้านท่าพระของคุณอาแต๋วเป็นฐานปฏิบัติการ โดยเข้ายึดครองบริเวณห้องรับแขกและห้องนอนเก่าของคุณย่า<br>
<br>
ก่อนจะมารับยาในวันนี้ได้มีการเตรียมตัวดังต่อไปนี้<br>
<br>เมื่อวันอังคาร (1 เม.ย.​ 51) คุณแม่ไปพบคุณหมอ นพ.พรชัย ล้ิมอุดมพร
ที่ รพ.กรุงเทพพัทยา เพื่อตรวจแผลผ่าตัดที่หน้าท้อง
คุณหมอบอกว่าแม้จะมีเลือดออกและการอักเสบภายนอกบ้างแต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่ากังวล
คุณหมอให้ขี้ผึ้งผสมยาแก้อักเสบมาใช้ร่วมกับพลาสเตอร์
และแนะนำให้ใช้สายรัดหน้าท้องเพื่อลดการขยายตัวอันอาจจะทำให้แผลปริออกมาได้
คุณหมอพรชัยบอกว่าไม่น่าจะมีปัญหากับการให้ยาเคมีบำบัด
<br>
<br>วันพุธ (2 เม.ย. 51) พวกเราเดินทางเข้ากรุงเทพฯ
คุณแม่เข้ารับการเจาะเลือดเวลาประมาณบ่ายโมง ทุกอย่างสะดวกสบาย
คิวสั้นกว่าช่วงเช้ามากๆ คุณพยาบาล อนงค์นิตย์​ ก็เจาะเลือดคุณแม่ได้ดีมาก
มือเบา ไม่เจ็บ ปริมาณเลือดที่เจาะไปนั้นไม่มาก
คงเป็นเพราะแค่ต้องการนับจำนวนเม็ดเลือดว่ามากพอที่จะให้ยาเคมีบำบัดได้หรือไม่<br>
<br>
ผมแวะไปที่ Bulavi Revive (ใกล้สถานีรถไฟฟ้าอารีย์) เพื่อขอรับซีดี
"มะเร็ง มีสิทธิ์หาย" โดย นพ.บรรจบ ชุณหสวัสดิกุล และ พญ.ลลิตา ธีระสิริ
และซีดีการโปรแกรมจิตต้านมะเร็ง โดย นพ.บรรจบ
ทั้งสองซีดีนี้แจกฟรีโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย เพียงแต่ขอให้บริจาคไปตามศรัทธา<br>
<br>
วันนี้ (3 เม.ย. 51) พวกเราไปโรงพยาบาลแต่เช้า
โชคดีที่เมื่อวานเจาะเลือดมาแล้วจึงสามารถไปติดต่อแผนกมะเร็งวิทยา
(ว่องวานิช ชั้น 4) ได้ทันที ถึงแม้จะต้องรอบ้าง
แต่ก็เป็นห้องแอร์เย็นสบายมีเก้าอี้ให้นั่งหลายตัว
แถมได้พบปะพูดคุยกับคนไข้ในโครงการวิจัย (<a target="_blank" href="http://clinicaltrials.gov/show/NCT00439517">Future</a>)
ท่านอื่นๆ แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ ถึงกับคิดว่าจะตั้งสมาคมขึ้นมา
โดยให้คุณอาอุดมเป็นประธานสมาคม (เพราะเป็นคนไข้คนแรก)
ซึ่งก็ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดขึ้นจริงก็เป็นได้ <font color="red"><b>:)</b></font><br>
<br>
คุณแม่ได้เข้าตรวจกับคุณหมอ พญ.นภา
คุณหมอดูแผลคุณแม่แล้วแสดงความเป็นห่วงเพราะมีเลือดไหลทะลักออกมามาก
(ประมาณ 3 cc) แต่ก็ตัดสินใจให้รับยาเคมีบำบัดได้
ผมดีใจที่คุณแม่ได้ยาตามนัดในวันนี้
เพราะเกรงว่าหากล่าช้าไปอีกก้อนมะเร็งจะได้รับเสรีภาพมากเกินไป
วันนี้จะต้องเป็นวันเผด็จศึกของพวกมัน ให้มันรู้เสียบ้างว่าเราสู้ --
คุณแม่สู้ๆ, ลูกๆ สู้ๆ, คุณหมอสู้ๆ!
<br>
<br>
ส่วนเรื่องแผลนั้น คุณพยาบาล พรรณิภา ชาญชัยสมร ได้กรุณาทำแผลเบื้องต้นให้ และแนะนำว่าต่อจากนี้ให้ทำแผลทุกวัน วันละครั้ง
<br>
<br>ผมสอบถามคุณหมอด้วยว่าจะให้คุณแม่รับวัคซีนไข้หวัดใหญ่ได้หรือไม่
คุณหมอบอกว่าจะรับก็ได้ แต่ไข้หวัดใหญ่นั้นมีหลายสายพันธุ์
และวัคซีนเข็มหนึ่งก็อาจไม่ได้ป้องกันทุกสายพันธุ์
จึงไม่ได้แนะนำให้ต้องรับวัคซีน
แต่ถ้าจะไปรับวัคซีนเองเพื่อความอุ่นใจก็ไม่เป็นไร<br>
<br>
เสร็จเรื่องจากแผนกมะเร็งวิทยาแล้วผมก็ไปติดต่อแผนกรับตัวคนไข้เข้านอนโรงพยาบาล
​ ที่อาคารจักรพงษ์ ห้อง 35
คุณสุนีย์ได้ให้ความช่วยเหลืออย่างดีและรวดเร็ว ในขณะเดียวกันพี่นัท
พี่โม่ ก็พาคุณแม่เดินไปที่อาคาร <b>หลิ่ม ซี ลั่น</b>
ชั้น 2 ห้อง 20 เตียงที่ 1 ห้องนี้เป็นห้องพัดลม เตียงคู่
ไม่มีม่านกั้นระหว่างเตียง แต่โชคดีได้เพื่อนร่วมห้องที่อัธยาศรัยดี
(คุณสุนัน) พูดคุยสนุก ถูกคอกับคุณแม่มาก
คุณน้าสุนันก็มานอนรับยาเคมีเช่นเดียวกัน (แต่เป็นยาคนละสูตร)
<br><br>ระหว่างรอการผสมยา
ก็มีคุณน้าพยาบาลท่านหนึ่งได้กรุณามาทำแผลให้คุณแม่เป็นอย่างดี
(ผมลืมจำชื่อไว้) จากนั้นเหตุการณ์เป็นไปดังต่อไปนี้:
<br><br>
<table>


</table><center>(วันนี้เขียนไม่จบ มีธุระอย่างอื่นต้องทำ ขออภัยครับ)</center><table border="0" cellspacing="10">
  <tbody><tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      1:30 PM
    </td>
    <td>
คุณพยาบาล ฤดีวัน มาเจาะสายน้ำเกลือให้คุณแม่
ให้ยาขวดแรกและเข็มแรกเป็นยาแก้แพ้ แก้อาเจียน ที่ขวดเขียนว่า 5% Dextrose
นี่ยังไม่ใช่ยาเคมีบำบัด
แต่เป็นยาที่เตรียมไว้รับมือกับผลข้างเคียงอันอาจจะเกิดขึ้น
นอกจากนั้นคุณพยาบาลฤดีวันยังได้อธิบายถึงสมุดประจำตัวผู้ป่วย
(หรือที่พวกเราตั้งชื่อว่า "สมุดพก" ของคุณแม่)
ว่าจะใช้บันทึกยาที่ได้ในแต่ละวัน ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้น
และอุณหภูมิของคนไข้ ซึ่งจะต้องวัดทุกวันแม้กลับบ้านไปแล้ว
ผมดีใจที่เห็นการบันทึกอย่างเป็นระบบเช่นนี้<br>
      <br>ผมประทับใจในความสามารถของคุณพยาบาลฤดีวันในการแจ้งให้คุณแม่ทราบถึงผลข้างเคียงอันอาจจะเกิดขึ้นอย่างชัดเจนตรงไปตรงมา
ไม่ปิดบัง แต่ในขณะเดียวกันก็บอกในลักษณะที่ให้กำลังใจ
ทำให้คุณแม่ไม่หวาดกลัว
และทำให้มั่นใจได้ว่าหมอและพยาบาลได้เตรียมวิธีการรับมือกับผลข้างเคียงเหล่านั้นไว้หมดแล้ว<br>
      <br>คุณพยาบาลฤดีวันแนะนำว่า
เมื่อใดก็ตามที่อุณหภูมิร่างกายสูงกว่า 37.5 แสดงว่ามีไข้ ให้เฝ้าระวัง
หากขึ้นสูงถึง 38 เมื่อไหร่ก็ควรให้ยาลดไข้ทันที ถ้าให้ยาแล้วไข้ยังไม่ลด
ต้องรีบไปพบแพทย์ใกล้บ้าน ผมสังเกตดูว่าใน "สมุดพก" ของคุณแม่มี
"ข้อมูลสำหรับแพทย์"​
เขียนไว้ว่าแพทย์จะต้องปฏิบัติต่อคนไข้อย่างไรในกรณีที่ไข้สูงมาก </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      2:15 PM
    </td>
    <td>
      พยาบาลได้นำขวดยา Cetuximab 584 mg มาติดตั้งให้คุณแม่ 
      นับได้ว่ากระสุนนัดแรกในการกวาดล้างเซลล์มะเร็งได้ถูกฉีดเข้าสู้เส้นเลือดของคุณแม่ ณ​ นาทีนี้<br>
      <br>
จากการศึกษา​ (แบบ งูๆ ปลาๆ)
ของผมพบว่ายาตัวนี้เป็นยาตัวใหม่ล่าสุดในโลกสำหรับมะเร็งลำไส้ใหญ่
มีอยู่ยี่ห้อเดียวคือ Erbitux ผลิดโดยบริษัท Merck
หลักการของยาตัวนี้คือมันจะไปจับกับสัญญาณรับการเจริญเติบโต (EGFR -
Epidermal Growth Factor Receptors) ของเซลล์มะเร็ง
ทำให้เซลล์มะเร็งไม่แบ่งตัวต่อไป
และอ่อนแอพ่ายแพ้ต่อระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย ทำให้มันฝ่อลงไปเรื่อยๆ
ยาตัวนี้เพิ่งจะได้รับการอนุญาตโดย FDA (อ.ย. ของอเมริกา) ไปเมื่อปี 2004
(4 ปีที่แล้วนี่เอง) เมื่อใหม่มากก็จะต้องแพงมากตามไปด้วย
ค่าใช้จ่ายของการรักษาด้วยยานี้ตกอยู่ที่ราวๆ 5 แสนบาทต่อเดือน (อ้างถึง
The Price Tag on Progress - <a href="http://content.nejm.org/cgi/content-nw/full/351/4/317/T1" target="_blank">http://content.nejm.org/cgi/content-nw/full/351/4/317/T1</a>)
      <br>
      <br>
      ในระหว่างนี้คุณหมอ น.พ.ณยศ ได้เข้ามาพูดคุยซักประวัติคุณแม่โดยละเอียด
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
      2:30 PM
    </td>
    <td>
      พยาบาลเอาน้ำยาบ้วนปากมาให้ เป็นน้ำเกลือ (NaCl) นี่เอง
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    2:40 PM
    </td>
    <td>
    คุณพยาบาลมยุรา เข้าดูแผลคุณแม่
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    3:40 PM
    </td>
    <td>
    เริ่มให้ Oxaliplatin 124 mg, Leucovorin 292 mg พร้อมกัน<br>
    <br>
    พี่ปุ๊ก จากบริษัทประกัน AIA แวะมาเยี่ยมคุณแม่พร้อมแจกันดอกไม้สุดสวย<br>
    <br>
    คุณพยาบาลนำยาเม็ดก่อนอาหารมาให้ 1 เม็ด เข้าใจว่าเป็นยาแก้อาเจียน (คุณแม่ยังไม่อาเจียน
    แต่ป้องกันไว้ก่อน)<br>
    <br>
    ระหว่างนี้ผมออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่อซือของใช้ให้คุณแม่ ขออนุญาตนอกเรื่องเล็กน้อย ผมข้ามสะพาน
    ​BTS เพื่อจะไปโรบินสัน ระหว่างทางขึ้นพบว่ามีช่างอ๊อกเหล็กกำลังทำงานอยู่ ผมถามว่าขึ้นไปได้หรือไม่ 
    ​เขาตอบว่า "ได้ แต่ลงลำบากหน่อยนะ ต้องปีนเอาหน่อย ยังทำไม่เสร็จ" ผมฟังดังนั้นก็ข้ามไป 
    ​เดินไปเรื่อยๆ จนสุดขอบสะพานก็พบว่าไม่มีทางลง! เพราะยังไม่ได้สร้าง! แต่โชคดีมีสะพานลอยที่ข้าม
    ​มาจากอีกฝั่งหนึ่งอยู่ห่างออกไป 1 คืบ เนื่องจากไม่อยากเสียฟอร์มข้ามกลับก็เลยเสี่ยงชีวิตปีนข้ามไป
    ​ทุกอย่างปลอดภัยดี เพียงแต่คนจ้องมองผมกันทั้งสะพานก็เท่านั้น<br>
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    4:50 PM
    </td>
    <td>
    คุณพยาบาลวิไลภรณ์ มาให้ยา 5-FU 584 mg คาดว่าเป็นการให้แบบเข้มข้น (bolus) ก่อนที่จะเปลี่ยน
    เป็นให้แบบค่อยๆ หยด (​infusion) ต่อไป
    <br>
    <br>
    สำหรับยา 5-FU (Fluorouracil) นี้ (จากการศึกษาแบบงูๆ ปลาๆ ของผม พบว่า...) 
    เป็นยาเคมีบำบัดรุ่นดึกดำบรรพ์สำหรับมะเร็งลำไส้ ใช้กันมาตั้งกว่า 30 ปีแล้ว  
    เดิมทีเดียวการรักษาแบบที่เรียกว่า "Mayo Clinic" 
    จะให้ยาตัวนี้บวกกับยา Leucovorin 
    เป็นการรักษาแบบที่ค่าใช้จ่ายต่ำสุด
    (ไม่ถึง 2000 บาทต่อเดือน -- อ้างถึง<a href="http://content.nejm.org/cgi/content-nw/full/351/4/317/T1" target="_blank">The Price Tag on Progress</a>)
    <br><br>
    ต่อมาเมื่อปี 2002 (​ุ6 ปีที่แล้ว) องค์การ FDA ก็ได้ประกาศอนุญาตให้ใช้ยาอีกตัวหนึ่งมาร่วมด้วย 
    นั่นคือ Oxaliplatin (อ่านว่า "โอซาลิพลาติน") 
    ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพของการรักษาดีขึ้นมาก
    ยาสามตัวนี้รวมกันเรียกว่าสูตร ​FOLFOX4 (5-FU + Leucovorin + Oxaliplatin)
    ค่าใช้จ่ายตกอยู่ที่ 2 แสนบาทต่อเดือน (จากการสอบถามที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา เมื่อ 3 มี.ค. 51) 
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    5:00 PM
    </td>
    <td>
    วัดความดันได้ 111/68 หัวใจเต้น 86 ครั้งต่อนาที
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    5:25 PM
    </td>
    <td>
    ขวด 5-FU เดิมหมดแล้ว คุณพยาบาลเปลี่ยนเป็นขวดใหญ่ขึ้น ตอนนี้เป็น 5-FU 878mg ให้เป็นเวลานาน
    ไปจนถึงบ่ายสามครึ่ง พรุ่งนี้
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    6:25 PM
    </td>
    <td>
    พี่นัท พี่โม่ เช็ดตัวให้คุณแม่
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    7:45 PM
    </td>
    <td>
    คุณแม่ออกเดินเล่น นั่งพักสูดอากาศนอกห้อง ทาน ​​Ensure มื้อค่ำ
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    8:00 PM
    </td>
    <td>
    แปรงฟัน บ้วนน้ำเกลือ ทานยานอนหลับเม็ดเล็กๆ สีฟ้าๆ ที่พยาบาลนำมาให้
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    8:15 PM
    </td>
    <td>
    ลูกๆ กลับบ้าน​ (บ้านท่าพระ) คุณแม่นอนฟังเพลงจาก Samsung Juke ที่ผมทิ้งไว้ให้<br>
    <br>
    ผมค่อนข้างกังวลใจมาก ที่ไม่สามารถนอนเฝ้าที่โรงพยาบาลได้ หวังว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
    </td>
  </tr>
  <tr valign="top">
    <td align="right" width="100">
    </td>
    <td>
    </td>
  </tr>
</tbody></table>

<b>English Summary:</b>  <br>
Mom is taking her first chemo today at Chulalongkorn Hospital. She is
getting FOLFOX4 + Cetuximab. No obvious allergic reactions are found.
The hospital isn't very comfortable, but people are very nice. She is
expected to remain at the hospital until Saturday afternoon.
<hr>
<h2>Monday 31 March 2008</h2>
วันนี้สถานการณ์เกือบปรกติ<br>
<br>คุณแม่ไปคาร์ฟูร์แต่เช้า ติดต่อเรื่องงาน
ทีแรกว่าจะไปทานอาหารเช้ากันที่นั่น
แต่คุณแม่เดินดูอาหารในศูนย์อาหารสองรอบแล้วปรากฎว่าไม่อยากทานอะไร
จึงกลายเป็นว่านั่งดูลูกๆ ทานกัน จากนั้นคุณแม่ไปธุระที่ซอยหนองเกตุใหญ่
(โครงการบ้านพี่บี) แล้วกลับบ้าน<br>
<br>
คุณพยาบาล พรรณิภา จากจุฬาฯ
โทรมานัดให้เข้าไปรับยาเคมีบำบัดชุดแรกวันพฤหัสฯ (3 เม.ย.) นี้
โดยจะต้องไปเจาะเลือดเสียก่อน
การเจาะเลือดครั้งนี้ไม่ต้องอดอาหารเตรียมไว้เพราะไม่ใช่เจาะเพื่อตรวจคลอเรสเตอรอล
ตรงกันข้ามกลับควรจะทานอาหารให้มากเพื่อให้มีภูมิต้านทานสูง
ผมคงจะนำคุณแม่ไปเจาะเลือดตั้งแต่ตอนบ่ายวันพุธ
จะได้ไม่ต้องรอคิวตอนเช้าวันพฤหัสฯ<br>
<br>
คุณแม่จะต้องนอนโรงพยาบาลประมาณ 48 ชั่วโมง ได้ยินมาว่าจะเป็นห้องพัดลม
เตียงคู่ ความจริงแล้วถ้าได้ห้องเดี่ยวก็คงจะดี คุณแม่ยินดีจ่ายสตางค์เอง
อีกอย่างบริษัทประกัน (AIA) ก็ให้เบิกค่าห้องได้ด้วย แต่ไม่เป็นไร
ต่อไปคงจะต้องหาหนทางดู<br>
<br>
ช่วงบ่ายคุณแม่ออกมาคุยธุระอีกครั้งกับคุณ Rolf
ผู้มาเช่าบ้านหลังถัดไปสองหลัง
เป็นอันว่าเรามีเพื่อนบ้านใหม่เป็นคุณลุงชาวเยอรมัน ท่าทางใจดี<br>
<br>
คุณแม่ดู <a href="http://www.mono2u.com/review/content/queen_of_the_games" target="_blank">"เกมแค้น เดิมพันรัก"</a>​ จบบริบูรณ์ 20 แผ่นในวันนี้ (ส่วนเรื่อง<a href="http://www.mono2u.com/review/content/Empress_Feng_of_the_Northern_Wei_Dynasty/" target="_blank">นางพญาเหนือมังกร</a>นั้น
จบแผ่นที่ 42 ไปตั้งแต่วันที่ 23 แล้ว) เรื่องน้ีดำเนินเรื่องสนุกมาตลอด
แต่ตอนจบเครียดเกินไปสักหน่อย
แถมยังมีเรื่องราวเกี่ยวกับการเข้าโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดตับอีกด้วย
คุณแม่ดูแล้วก็คงแอบเครียด ส่วนลูกๆ ก็เครียดแทนเหมือนกัน
ขอแนะนำคนไข้มะเร็งท่านอื่นอย่าได้ดูเรื่องนี้เลย (โดยเฉพาะมะเร็งตับ
หรือมะเร็งที่มีการลามไปที่ตับ)
ส่วนพวกเราคราวหลังคงจะต้องกลั่นกรองภาพยนต์ให้ละเอียดมากขึ้น
ต้องทำตัวเป็นกองเซนเซอร์ที่เข้มงวดกว่านี้<br>
<br>
ตกเย็นมีเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น
แผลผ่าตัดของคุณแม่ปริออกและมีสีคล้ำเข้มเหมือนเลือดคั่ง คุณแม่บอกว่า
"กดแล้วเจ็บ ถ้าไม่กดก็เจ็บนิดๆ"
ถึงตอนค่ำก็เริ่มมีเลือดซึมออกมาด้วยประมาณ ​3-4 หยด
ผมเห็นแล้วไม่สบายใจอย่างรุนแรง โทรไป 1719 สายด่วน ร.พ.กรุงเทพพัทยา
พูดคุยกับคุณพี่พยาบาล ซึ่งบอกว่าน่าจะเป็นการที่แผลภายนอกติดเชื้อ
ผมจึงขอนัดคุณหมอ <a href="http://www.bangkokpattayahospital.com/doctor/doctor_view_th.php?did=110" target="_blank">น.พ.พรชัย ลิ้มอุดมพร</a>
พรุ่งนี้เช้า (8:30am)
ซึ่งคุณหมอพรชัยนี้เองที่เป็นผู้ผ่าตัดช่วยชีวิตคุณแม่ไว้จากเหตุการณ์ลำไส้อุดตันเมื่อเดือนที่แล้ว
(22 ก.พ. 51)
<br>
<br>
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าปัญหานี้จะแก้ไขได้ไม่ยาก<br>
<br>
วันนี้คุณแม่เข้านอนเร็ว ผม<a target="_blank" href="http://www.balavi.com/content_th/news/N00052.asp">ตั้งโปรแกรมจิต</a>คุณแม่จนหลับไป เวลา 9:30pm
<br>
<br>
<b>English Summary:</b> Mom went out on business in the morning.  <a href="http://www.chulalongkornhospital.go.th/" target="_blank">Chula</a>
called and said they had got a room for Mom on Thursday when she will
get her first chemo drugs. She is doing almost OK today, except that
she is bleeding at her wound. It doesn't look too serious (&lt; 0.25cc
of blood came out), but it's a cause for concerns. I called <a href="http://www.bangkokpattayahospital.com/pages/main.php" target="_blank">BGPH</a>
and made an appointment with Doctor Pornchai Lim-Udomporn tomorrow
morning. He is the surgeon who helped Mom a month ago. Hopefully, this
will be an easy case for him.
<br>
<hr>
<h2>Sunday 30 March 2008</h2>
สถานการณ์ปรกติในช่วงสามวันที่ผ่านมา<br>
<br>เมื่อวันศุกร์คุณแม่ออกไปทานข้าวร้านป้าเอ็ง, ไปธุระที่ธนาคารกสิกรไทย
(นาเกลือ), หลังจากนั้นก็ไปเดินซื้อผักปลอดสารพิษ (organic) ที่ Food Land
(พัทยากลาง) ตอนเย็นคุณแม่ตรวจงานหลังคาบ้านเช่า
ซึ่งช่างทำเสร็จเรียบร้อยแล้วอย่างดี<br>
<br>
ผมนำรถ Innova ไปเติมน้ำมัน สรุปค่าน้ำมันในการเดินทางไป-กลับ กทม. หนึ่งรอบ เท่ากับ 1250 บาท<br>
<br>
เมื่อวันเสาร์ ได้รับเอกสารทาง ​EMS จากบริษัทเฟยดา เกี่ยวกับ<b>ยาน้ำเทียนเซียน</b> ผมกำลังศึกษาหาข้อมูลเพิ่มเติมถึงข้อดีข้อเสีย และความเหมาะสมในการนำมาใช้ในระหว่างการให้เคมีบำบัดนี้<br>
<br>
อย่างไรก็ดีต้องขอบพระคุณคุณแม่ของแก้ว (แก้วกมล) ที่ช่วยแนะนำให้รู้จัก
และต้องขอบคุณหมอวสันต์, หมอราม, นัท (ชิน), พี่แก้ว (พี่สุจิตต์), นอต,
และคุณหมอ <a href="http://www.live-better.org/about.html" target="_blank">John Barrett</a> (เพื่อนของนอต) ที่ช่วยให้คำแนะนำ/ความคิดเห็นเพิ่มเติม และขอบคุณเว็บไซต์ข้างล่างนี้ที่ผมกำลังอ่านศึกษาอยู่<br>
<ol>
<li>เว็บของผู้ผลิต 
<br><a target="_blank" href="http://www.tienhsien.com/">
http://www.tienhsien.com/
</a>
</li><li>
"What is Tian Xian?" โดย Cancerhelp.org ให้ข้อมูลวิพากษ์วิจารณ์ที่น่าสนใจ
<br><a target="_blank" href="http://www.cancerhelp.org.uk/help/default.asp?page=5059">
http://www.cancerhelp.org.uk/help/default.asp?page=5059
</a>
</li><li> 
จดหมายเตือนจาก FDA (องค์การ อย. ของอเมริกา)
<br><a target="_blank" href="http://www.fda.gov/CDER/warn/cyber/2006/CL233e.pdf">
http://www.fda.gov/CDER/warn/cyber/2006/CL233e.pdf
</a>
</li><li> 
ความเห็นของ น.พ.ทีปทัศน์ ชุณหสวัสดิกุล แห่งบัลวี
<br><a target="_blank" href="http://www.balavi.com/webboard/QAview.asp?id=7604">
http://www.balavi.com/webboard/QAview.asp?id=7604
</a>
</li></ol>
<br>
ระหว่างนี้ผมยังได้อ่านหนังสือชื่อ <a href="http://www.se-ed.com/Eshop/Book/BookDetail.aspx?No=9789747842555&amp;TypeMCode=BK&amp;ProdMCode=%E0%B8%81%E0%B8%9E" target="_blank">"มะเร็ง เสริมรักษา เคมี-รังสีบำบัด"</a>
โดย นพ.บรรจบ ชุณหสวัสดิกุล ผู้ร่วมก่อตั้ง<a href="http://www.balavi.com/" target="_blank">ศูนย์ธรรมชาติบำบัดบัลวี</a>
พบว่าได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาก
สำหรับเรื่องการควบคุมอาหารนั้นเห็นด้วยกับคุณหมอ
แต่ก็ต้องยอมรับว่าปฏิบัติได้ยากเพราะคุณแม่เป็นคนทานยาก
ตอนนี้อาหารอะไรที่คุณแม่ทานได้ (และดูไม่มีโทษจนเกินไป) ก็จะให้คุณแม่ทาน
เพราะถ้าทานน้อยเกินไปเกรงว่าร่างกายจะไม่พร้อมสำหรับเคมีบำบัด<br>
<br>
สำหรับบทที่ชื่นชอบที่สุดคงจะเป็นบทที่สี่ ซึ่งกล่าวถึง<b>การโปรแกรมจิต</b>เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับเคมีบำบัด
คุณหมอบรรจบได้กล่าวไว้อย่างน่าสนใจถึงพลังความสามารถของจิตใต้สำนึก
ซึ่งหากเราสามารถส่งข้อมูลในแง่บวกต่อจิตใต้สำนึกของคนไข้
ก็จะทำให้ร่างกายส่วนต่างๆ ยอมรับยาเคมีบำบัดได้ดีขึ้น<br>
<br>
ผมได้ทำการทดลองโปรแกรมจิตคุณแม่ครั้งแรกในวันนี้ (วันอาทิตย์) สองครั้ง
ตอนที่นอนกลางวันครั้งหนึ่ง และก่อนนอนกลางคืนอีกครั้งหนึ่ง
บทพูดโปรแกรมจิตนั้นฟังดูไร้พิษภัย เป็นข้อมูลในแง่บวก
และเป็นข้อมูลที่ไม่ใช่การโกหกคนไข้เลยแม้แต่น้อย
ผมจะทำเช่นนี้ทุกวันไปเรื่อยๆ
จนกว่าจะสามารถหาเทปต้นฉบับของคุณหมอบรรจบได้ (ผมกำลังติดต่อทางบัลวีอยู่)<br>
<br>
สำหรับเรื่องน่าสนใจอีกเรื่องหนึ่งคือวันนี้ได้มีผู้แทนจำหน่าย<b>น้ำมังคุด XanSiam </b>เข้ามาพบปะพูดคุย
ผมฟังข้อมูล + อ่านเอกสาร + ค้นคว้าเพิ่มเติม
แล้วพบว่าที่แท้เป็นเพียงระบบการตลาดปิรามิดเพื่อแสวงหากำไรนี่เอง
ส่วนข้อมูลที่บอกว่ามีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์นั้นล้วนมีการบิดเบือนให้เข้าใจผิดทั้งสิ้น
การอวดอ้างสรรพคุณนั้นล้วนมิได้มีเอกสารรับรองทางการแพทย์แต่อย่างใด
เป็นเพียงการบอกเล่าจากปากของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในผลกำไรของการจำหน่าย
(ราคา 350 บาท ต่อ 250 ซีซี) ไม่มีการทำการทดสอบทางคลินิก (clinical
trials),
ไม่มีการยืนยันว่าสารที่บอกนั้นมีอยู่ในน้ำที่ขายปริมาณมากน้อยเพียงไร,
ไม่มีการเปรียบเทียบคุณประโยชน์ของน้ำมังคุดกับน้ำผลไม้ชนิดอื่น,
เอกสารที่แนะนำสรรพคุณพิมพ์ผิดหลายจุด แม้แต่ชื่อแพทย์ที่อ้างถึง<br>
<br>
อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าน้ำมังคุดไม่มีประโยชน์
เพียงแต่การอ้างว่าผลิตภัณฑ์ตัวนี้ได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ว่ารักษามะเร็งได้นั้นเป็นข้อความเท็จ
ความจริงแล้วมังคุดเป็นผลไม้ที่มี antioxidant สูง
จัดว่าสูงว่าน้ำแครนเบอรี่และน้ำแอปเปิ้ลเล็กน้อย แต่ต่ำกว่าน้ำบลูเบอรรี่
(ดู <a target="_blank" href="http://en.wikipedia.org/wiki/XanGo#Critical_assessments_of_XanGo_juice">http://en.wikipedia.org/wiki/XanGo</a>)<br>
<br>
สำหรับผู้มาเยี่ยมในวันนี้ได้แก่น้าแดง น้านัน และครอบครัว,
พี่ทิพย์และครอบครัว (พร้อมทุเรียนสองลูก + อาหารอร่อยๆ อื่นๆ)
ขอบพระคุณครับ<br>
<br>
<b>English Summary:</b>  <br>
Mom is OK. She went on business to the bank on Friday. She also went to
Food Land to shop for organic vegetables. She is in relatively good
health. She still eats quite little, but the Ensure Powder keeps her
going. <br>
<br>
We are confronted with two new traditional herbal supplements.<br>
<br>
XanSiam (a copycat of XanGo), a juice containing mangoesteen's
extracts, is claimed to cure cancer. This one is easy to turn down. It
is basically a grossly overpriced fruit juice. We can find enough
fruits for her to eat from other sources.<br>
<br>
Tien Hsien Liquid (a.k.a. Tien Xian) is another herbal supplement we
have heard of. I am still in the process of finding out more
information on it. It appears to be quite useful and probably
legitimate, although a little overrated. But whether or not it is
suitable for Mom, who is having colorectal cancer, and undergoing an
intensive chemotherapy is something I have to consult the Doctor.<br>
<br>
We are waiting for a call from Chula. We expect that she will get her
first chemo drugs (FOLFOX4 + Cetuximab) before Thursday. She will have
to be hospitalized for 48 hours for the 5FU infusion. <hr>
<h2>Thursday 27 March 2008</h2>
กลับถึงพัทยาแล้ว คุณแม่กำลังกวาดลานบ้าน ตกลงว่าวันนี้ยังไม่ได้ยาคีโม
แต่จะต้องรอจนถึงสัปดาห์หน้า (ก่อนวันพฤหัสที่ 3 เม.ย.)
จึงจะได้รับยาเข็มแรก<br>
<br>
เรื่องราวในวันนี้​เป็นดังนี้:<br>
<br>
ไปถึงโรงพยาบาลจุฬาแต่เช้า (6:30am) เพื่อต่อคิวตรวจเลือดที่ตึก ภ.ป.ร.
ชั้น 4 ได้พบกับสิ่งประดิษฐ์ใหม่ทางการแพทย์​​
นั่นคือระบบเข็มเจาะเลือดแบบเจาะพ่วงได้หลายเข็ม (ผมตั้งชื่อเอง)​
คุณพยาบาลเจาะเข็มเข้าเส้นเลือดเพียงครั้งเดียว
แต่สามารถเก็บตัวอย่างเลือดได้ถึง 3 หลอด โดยไม่ต้องเจาะซ้ำ
(ความจริงแล้วสิ่งนี้อาจไม่แปลก แต่ผมไม่เคยเห็น)
คุณพยาบาลเล่าให้ฟังว่าทางบริษัทผู้ผลิตขายให้ ร.พ.จุฬา ในราคาขาดทุน
เพื่อจะได้ไปโม้กับที่อื่นได้ว่าจุฬาเลือกใช้สินค้าของเขา<br>
<br>
วันนี้ต้องขอบคุณหมอซ้ง (อมรพล)​ เป็นพิเศษที่ช่วยแนะนำเส้นทางให้ และยังมาร่วมรับประทานอาหารเช้าอีกด้วย ทำให้คุณแม่สบายใจขึ้น<br>
<br>
จากนั้นคุณแม่ขึ้นไปยังแผนกมะเร็งวิทยา (ว่องวานิช ชั้น 4)
เพื่อรอเข้าตรวจเบื้องต้น​ คนไข้ที่มารับยามีเยอะจึงต้องรอนานหน่อย
(แต่คนอื่นส่วนใหญ่ไม่ใช่คนในโครงการวิจัย Future)
แต่มีห้องแอร์เย็นสบายจึงไม่ลำบากมากนัก แถมยังมีหนังสือให้นั่งอ่านแก้เซ็ง<br>
<br>
(นอกเรื่อง) พบบทความสั้นๆ
บทหนึ่งเขียนว่าแพทยสภาขอให้หน่วยงานและบุคลากรทางการแพทย์หลีกเลี่ยงคำโฆษณาต่อไปนี้:
เท่านั้น เพียง หนึ่งเดียว ฟรี ล่าสุด ไม่เสียค่าใช้จ่าย (ผมจำมาไม่หมด)
นับว่าเป็นแนวคิดที่น่าสนใจ<br>
<br>
คุณแม่ได้เข้าตรวจกับคุณหมอ พญ.นภา
คุณหมอบอกว่าจะทำการเลือกกลุ่มคนไข้ภายในวันนี้ และจะได้รับยาชุดแรกภายใน
7 วัน สำหรับ Project Future นั้น ที่จุฬามีคนไข้ในโครงการแล้ว 4 คน
(กลุ่ม ก, ข กลุ่มละสองคน)​ ส่วนคุณแม่จะเป็นคนไข้รายที่ 5<br>
<br>
คุณแม่ได้กรอกแบบสอบถามคุณภาพชีวิต (ส่วนหนึ่งของงานวิจัย) ฉบับแรก<br>
<br>
ภายหลังคุณพรรณิภาโทรมาแจ้งผลว่าคุณแม่จะได้เป็นคนไข้กลุ่ม ก.​
(กลุ่มควบคุม)​ จะได้รับยา FOLFOX4 + Cetuximab
(ยาที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ทางคลินิคได้ทั่วไป ไม่ใช่ยาทดลอง)
ซึ่งนับว่าโล่งใจในแง่ของประสิทธิภาพการรักษาไปได้
แต่ว่าทุกสองสัปดาห์จะต้องมานอนโรงพยาบาล 2 คืนเพื่อรับยาทางสายน้ำเกลือ<br>
<br>
สำหรับห้องพักที่จะจัดให้เป็นห้องคู่แบบพัดลม
ผมยังไม่เคยเห็นเหมือนกันว่าสภาพจริงเป็นอย่างไร
หวังว่าจะไม่ลำบากคุณแม่มากนัก
(อย่างน้อยก็โชคดีที่ไม่ต้องนอนห้องรวมกันหลายๆ คน)<br>
<br>
สุดท้ายพวกเราแวะไปบ้านคุณอาแต๋วเพื่อพบปะพูดคุยและทานข้าว
คุณอาไพฑูรย์สาธิตวิธีการสะกดจุดเพื่อเจริญอาหาร
และยังบอกเส้นทางในการขับรถกลับพัทยา
ทำให้พวกเรากลับบ้านอย่างปลอดภัยไม่มีหลง<br>
<br>
ตอนเย็นคุณแม่แอบทานมาม่าไข่ต้ม คุณแม่บอกว่าอยากทานมานานแล้วแต่ลูกๆ ไม่ให้ทาน ฟังแล้วนึกสงสารจึงไม่กล้าห้ามในครั้งนี้<br>
<br>
<b>English Summary:</b> Randomization is done today (for Project
Future). The result: Mom will be in Group A (control group). She will
get FOLFOX4 + Cetuximab. The first dose will start within 7 days. <hr>
<h2>Wednesday 26 March 2008</h2>
We are on stand-by in Bangkok (staying at Narai hotel because it's
close to Chula). Mom will visit Chula tomorrow early morning. She will
have a blood test. If things go as planned, she will also get her first
dose of the chemotherapy drugs. We do not know what will happen next.
She may be admitted at the hospital, in which case I REALLY hope she
gets a decent room (not a room with other patients -- I am VERY
concerned with her risks of infection.)<br>
<br>
Over the past few days Mom has been quite OK. There are days when she
felt discomfort in her abdomen. (I called BGPH at 1719 on Sunday and
the operator (a nurse?) said it's probably from lack of sleep, for a
psychological reason.) There are days when she felt quite energetic and
went out on business. On Monday she visited the local DOL office, and
went to MK Restaurant afterward. :) <br>
<br>
Now we are hoping that everything will go as smoothly as possible tomorrow, and beyond.<br>

<hr>
<h2>Saturday 22 March 2008</h2>
วันนี้คุณแม่ออกนอกบ้านแทบทั้งวัน
เร่ิมตั้งแต่มื้อกลางวันก็ไปทานร้านก๋วยเตี๋ยวปลาป้าหนึง ถ.พัทยาสาย 3
แล้วต่อไปธุระอีก 2 แห่งเพื่อพูดคุยเรื่องงาน หลังจากนั้นกลับบ้าน
ถึงตอนค่ำก็ออกจากบ้านอีกเพื่อไปงานลอดโบสถ์วัดหนองใหญ่ (ใกล้ๆ บ้าน)
ทำบุญปิดทองพระพุทธรูป ทำบุญพระวันเกิด ถวายเครื่องสังฆทาน และรับน้ำมนต์
เสร็จแล้วก็ไปทานราดหน้าที่ร้านเฮียอู๋ นาเกลือ<br>
<br>
คุณแม่เหนื่อย แต่ก็สมควรเหนื่อยเพราะเดินมากจริงๆ
อาการท่าทางยังคงแข็งแรง เว้นแต่ว่ามีอาการอาเจียน​ (เป็นฟองน้ำลาย)
เล็กน้อยเป็นครั้งคราว ไม่ทราบว่าเกิดจากสาเหตุอะไร
แต่ดูแล้วไม่น่ากลัวมากนัก<br>
<br>
หนึ่ง (เพื่อนผม) เล่าให้ฟังเกี่ยวกับเว็บ <a href="http://www.hypnoticquality.com/" target="_blank">http://www.hypnoticquality.com/</a>
ซึ่งสอนการสะกดจิต โดย อ.บุญเลิศ สายสนิท ได้ยินมาว่าคอร์สเบื้องต้น เรียน
2 วัน ค่าใช้จ่ายเพียง 2000 บาท จึงน่าลองดู
นอกจากนี้ยังมีการรับบำบัดอาการต่างๆ (ครั้งละประมาณ 1000 บาท)
ซึ่งก็น่าสนใจอีกเช่นกัน อย่างน้อยแม้จะไม่ได้โฆษณาว่ารักษามะเร็งได้
แต่ก็อาจจะช่วยให้จิตต่อสู้กับอาการต่างๆ ได้ดีขึ้น<br>
<br>
<b>English Summary:</b>  <br>
Mom is eating out for lunch and dinner. Mom also stopped at her
friends' houses (2 stops) and chatted with them about business. Mom
visited the local temple at night, joining a ceremony and making
donations. She looks tired but still energetic. She vomited a few times
today but it doesn't look too bad. <br>
<br>
I learned about the Hypnotherapist Boonlert Saisanit. His website is 
<a href="http://www.hypnoticquality.com/" target="_blank">http://www.hypnoticquality.com/</a>. Perhaps, my mom can benefit from this. I will find out more about it.

<hr>
<h2>Friday 21 March 2008</h2>
คุณพรรณิภา จาก ร.พ. จุฬาลงกรณ์ โทรมาเลื่อนนัดจากวันที่ ​25 มี.ค.
เป็นวันพฤหัสฯ ที่ 27 มี.ค. ตอนเช้า
โดยญาติจะต้องเข้าไปรับใบสั่งเจาะเลือดไว้ก่อน เพื่อที่ว่าเช้าวันที่ 27
จะได้สามารถไปเจาะเลือดได้ทันที
เมื่อเจาะเลือดแล้วผู้เข้าร่วมโครงการทั้งหมดก็จะมาประชุมกันที่แผนกมะเร็งวิทยา<br>
<br>
ทีแรกผมคิดว่าผมจะเข้าไปที่จุฬาพรุ่งนี้บ่าย
เพื่อที่จะไปรับใบสั่งเจาะเลือดดังกล่าวนั้น แต่โชคดีคุณหมอซ้ง (อมรพล)
เพื่อนสมัยเรียนที่สวนกุหลาบฯ ซึ่งตอนนี้เป็นแพทย์ที่ ร.พ.จุฬา
จะช่วยเข้าไปรับให้เอง และจะพบกันวันพฤหัสตอนเช้า ขอบคุณมากเพื่อน<br>
<br>
ป้าเอ็งแวะเอากับข้าวอร่อยๆ มาให้อีกแล้ว ขอบคุณครับ<br>
<br>
วันนี้คุณแม่ขี้โกงไม่ออกกำลังกายยามเช้า
(โดยปกติพี่โม่จะเป็นผู้ควบคุมการออกกำลังกาย)
แต่ก็อ้างว่าชดเชยด้วยการเดินรอบหมู่บ้านสองรอบ
ผมจึงเขียนตารางกิจกรรมไว้บนกระดาน
ต่อไปทุกวันจะต้องกระทำกิจกรรมให้ครบทุกรายการ และจะมีการบันทึกไว้
เป็นเสมือนสมุดคะแนนของนักเรียน<br>
<br>
กิจกรรมของคุณแม่ได้แก่ รับแสงแดดและขอพลังจากพระอาทิตย์ยามเช้า,
ฝึกหายใจเข้า-ออก, ทำกายบริหาร, เดินรอบหมู่บ้าน, ทานโยเกิร์ต,
ทานแอปเปิ้ล, ชั่งน้ำหนัก.​ น้ำหนักของคุณแม่วันนี้คือ 47 kg.<br>
<br>
คุณแม่ทดลองทานน้ำว่านหางจระเข้ ซื้อมาจากคาร์ฟูร์ คุณแม่ทานอาหารได้น้อย แต่ก็ยังทานได้ทุกมื้อ<br>
<br>
<b>English Summary:</b> Chula has postponed the appointment from Mar-25
(Tues) to Mar-27 (Thurs). I almost have to go to Bangkok in advance to
take care of some paperwork, but my doctor friend Amornphol jumped in
and saved me a trip. (Thanks!) I have developed a database (well, it's
just a table on the white board) to record Mom's daily activities. Mom
eats little, but in an acceptable amount. <hr>
<h2>20 March 2008</h2>
ป้าเอ็ง (เพื่อนคุณแม่)​ ทำอาหารให้ เป็นพะแนงไก่​และไข่ตุ๋น<br>
<br>
คุณแม่ทานอาหารได้บ้าง แต่ก็ยังจัดว่าน้อย จึงไปซื้ออาหารเสริม 
<a target="_blank" href="http://www.abbott.co.th/product/general/medical/ensure/ensure_ins/ensure_ins.htm">Ensure</a>
 มาไว้ติดบ้าน เผื่อว่ามื้อไหนคุณแม่ทานได้น้อยเกินไปจะต้องชง Ensure ให้ทาน ตามคำแนะนำของคุณอาไพฑูรย์ และคุณอาแต๋ว<br>
<br>
แต่วันนี้เนื่องจากคุณแม่ยังพอทานได้ จึงยังไม่ต้องทาน ​Ensure<br>
<br>
แวะ Food Land เพื่อไปดูแผนกผักและผลไม้ พบว่ามีผัก organic
ขายอยู่หลายชนิด ต่อไปคงจะต้องซื้อผักจากที่นี่ น่าจะปลอดภัย สะอาด
และปลอดสารพิษมากกว่าที่ซื้อได้ทั่วไป อย่างน้อยถ้าคำโฆษณาไม่เป็นจริง
เราก็รู้ได้ว่าจะโทษใคร<br>
<br>
ซื้อสบู่ Vaseline มาให้คุณแม่ เลือกสูตรที่มี moisturizer สูงสุด
รู้อยู่ว่าคุณแม่คงไม่ชอบเพราะมันรู้สึกเหมือนล้างออกไม่หมด
(ผมเองก็ไม่ชอบ) แต่ก็คงต้องพยายามใช้เพราะผิวคุณแม่แห้งมาก
และต่อไปผลข้างเคียงจาก Cetuximab จะยิ่งทำให้ผิวแห้งมากขึ้น. [See
Dermatologic Toxicity at <a href="http://www.rxlist.com/cgi/generic/erbitux_wcp.htm#W">Erbitux drug warning</a>]
<br>
<br>
โทรหาคุณพยาบาล พรรณิภา เพื่อสอบถามเกี่ยวกับการเตรียมตัวเพื่อพบแพทย์วันที่ 25 มี.ค. นี้ คุณพรรณิภาแจ้งว่าจะโทรกลับ<br>
<br>
คุณแม่เดินดูบ้าน และวางแผนงานซ่อมหลังคาร่วมกับช่างรับเหมาฯ
(คุณชัยวัฒน์) คุณแม่ดูเหนื่อยเล็กน้อย คงเพราะทานข้าวน้อย
แต่ก็มีแรงเดินได้ พูดคุยสนทนาได้<br>
<br>
ตอนเย็นคุณแม่เดินรอบหมู่บ้านเหมือนเช่นทุกวัน ผู้คนพูดคุยให้กำลังใจ<br>
<br>
<b>English Summary:</b> Mom eats little, but (barely) acceptable amount. We are now on standby with the 
<a target="_blank" href="http://abbottnutrition.com/products/products.aspx?pid=256">Ensure Powder</a>
(by Abbott). If Mom won't eat food, she will have to eat Ensure. We are
switching her soaps to a high moisturizer formula (to prepare for <a href="http://www.rxlist.com/cgi/generic/erbitux_wcp.htm#W">
Cetuximab's skin side effects</a>).
We plan to cook with all-organic vegetables from now on. (We should
have used them a long time ago, but we didn't know a good place to buy
them.) <br>
<br>
Mom is working today on her home project. She spent almost an hour
walking around the houses with the contractor to plan for the roof job.
Although I don't really care about those roofs at this moment, I am
glad there's something to keep Mom's mind busy (beside cancer).<br>
<br>
Mom walked around the village talking to people. (She does this
everyday.) They showed her their supports. I thank and admire them all.<br> 
<hr>
<h2>19 March 2008</h2>
คุณแม่ทานข้าวได้มากขึ้น มีการอาเจียนก่อนอาหารเย็น แต่ไม่รุนแรง<br>
<br>
คุณแม่เดินกวาดถนนหน้าบ้านในช่วงเย็น<br>
<br>
อี๊หมวย และคนอ่ื่นๆ แวะมาทักทายและพูดคุย<br>
<br>
มีเพื่อนๆ ส่งข้อความ ส่งเพลง และส่งข่าวมาให้กำลังใจหลายคน ขอขอบคุณทุกคนครับ<br>
<br>
<hr>
<h2>18 March 2008</h2>
ตอนเช้าคุณแม่ทานยา Nexium หนึ่งเม็ด
คุณแม่ทานอาหารมื้อกลางวันได้ตามปริมาณปกติ
แต่มื้อเช้าและมื้อเย็นยังทานได้น้อย (ประมาณ 10 คำ) <br>
<br>
พี่หยี และครอบครัว มาเยี่ยมคุณแม่และพูดคุยกันในช่วงค่ำ
และมอบแบรนด์รังนกเป็นของฝาก
นี่เป็นหนึ่งในอาหารเสริมไม่กี่ชนิดที่คุณแม่ทานได้<br>
<br>
น้าแดงและน้านัน แม้จะติดภารกิจระยะยาว แต่ก็ยังแวะเอามันเชื่อมมาฝาก คุณแม่ทานมันเชื่อมหลังอาหารมื้อเย็น<br>
<br>
ทดลองซื้ออาหารจากร้าน "อาหารเพื่อสุขภาพ เจ" บนถนนพัทยากลาง
มาให้คุณแม่ทาน คุณแม่บอกว่าอร่อยดี แต่ทานไปทานมาพบเม็ดโฟมหนึ่งเม็ด
ผมกะว่าจะไปโวยวายที่ร้านสักหน่อย
แต่คุณแม่ห้ามไว้เพราะเป็นความผิดพลาดที่ทางร้านคงไม่ได้ตั้งใจ
อีกอย่างหนึ่งก็คือ พบโฟมหนึ่งเม็ดดีกว่าพบครึ่งเม็ด (อ้าว)<br>
<br>
ขอความกรุณาผู้มาเยี่ยมดังต่อไปนี้: ถ้าเป็นไปได้กรุณาแจ้งล่วงหน้า,​
ขออภัยหากบางครั้งคุณแม่ต้องการพักผ่อนและไม่สามารถออกมาพูดคุยเองได้,
การสอบถามรายละเอียดการรักษา และสถิติเกี่ยวกับประสิทธิผลของการรักษา
ขอให้ถามกับญาติเป็นหลัก, โปรดเข้าใจว่าพวกเรากำลังอยู่ระหว่างการต่อสู้
และไม่ได้อยู่ระหว่างการรอเวลาให้หมดไป จึงไม่ควรพูดปลอบใจหรือพูดให้ปลง,
โปรดหลีกเลี่ยงการพูดถึงเรื่องไม่เป็นมงคล เช่นความตาย ต่อหน้าผู้ป่วย,
โปรดเข้าใจว่ายาคีโมฯ มีหลายชนิด หลายราคา และหลายรุ่น
ยาที่ผู้อื่นเคยใช้มาอาจแตกต่างกับยาที่คุณแม่กำลังจะได้รับ
ดังนั้นจึงขอให้ระมัดระวังในการพูดถึงผลข้างเคียงของยาอันอาจจะเป็นการบั่นทอนกำลังใจของคุณแม่.
​ ขอบพระคุณครับ.<br>
<br>
คุณอาไพฑูรย์แนะนำเรื่องวิธีการกดจุดที่เท้า<br>
<br>
<b>English summary:</b> Mom is not eating much today. But she does reasonably well at lunch.<br>
<hr>
<h2>17 March 2008</h2>
<b>Treatment plan (as of now):</b> The chemotherapy will start on March
25, 2008. The doctors are Dr Narin Voravud, Dr Virote Sriuranpong,
Medical Oncology Unit, Faculty of Medicine, Chulalongkorn University,
Bangkok. The drugs will include both standard chemotherapy and targeted
therapy. For the standard chemo, she will either get FOLFOX4 (5FU +
Oxaliplatin + Leucovorin) or UFOX (Tegafur-uracil + Oxaliplatin +
Leucovorin). For the targeted therapy, she will get Cetuximab. These
are the best and the most expensive drugs on Earth at the present time.<br>
<br>
Mom is in good spirit today, but she eats very little. She complains
about abdominal discomfort (ปวดแน่นๆ ในช่องท้อง เหมือนทานข้าวอิ่มทั้งๆ
ที่ยังไม่ได้ทาน). She doesn't want to go see a doctor. But if she
doesn't improve tomorrow, we (my sis and I) will force her.<br>
<br>
คุณอาไพฑูรย์ และคุณอาแต๋ว แนะนำให้ทานยา <a href="http://www.drugs.com/nexium.html" target="_blank">Nexium</a> เพราะเคยใช้แล้วได้ผล คงต้องลองศึกษาเพิ่มเติมดู อีกวิธีหนึ่งคือการนวดกดจุดที่เท้า วันหลังจะให้คุณอาช่วยสอนในรายละเอียด<br>
<br>
Despite being food-phobia, mom was able to eat enough to have some
energy. She walked around the village as usual, chatted with local
politicians (who happen to be campaigning nearby), and rode in my car
to the Naklue market at night. It has been about a month since she last
walked the market.<br>
<br>
วันนี้พบหน่อย (สาลินี เพื่อนจากค่ายคอมพิวเตอร์โอลิมปิก)​
ซึ่งมาประชุมบริษัท Unilever ที่จอมเทียน หน่อยพูดถึงค่ายปฏิบัติธรรม
ฝึกสติ วิปัสสนา ของอาจารย์อรนุช ที่เขาใหญ่ (เปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ)​
ซึ่งฟังดูแล้วน่าสนใจ น่าหาข้อมูลเพิ่มเติม<br>
<br>
เมื่อวานนี้ และวันนี้ ลองหยิบหนังสือ "แพทย์ทางเลือก" (Alternative
Medicine) ของ ดร. รสสุคนธ์ พุ่มพันธ์วงศ์ ขึ้นมาพิจารณา
อ่านดูแล้วพบว่าน่าสงสัยอยู่เหมือนกันว่าข้อมูลในหนังสือเชื่อถือได้มากเพียงไร
เพราะมีข้อความที่เป็นคำแนะนำทางการแพทย์จำนวนมาก
แต่ไม่มีการอ้างแหล่งอ้างอิงที่ชัดเจน (ผิดกับสไตล์การเขียนของคนที่จบ PhD
ท่านอื่นๆ)
อีกทั้งผมเองไม่สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้พบเกี่ยวกับมหาวิทยาลัย
"คาลูโบวิลล่า ฮอสปิตอล" (ไม่ทราบวิธีสะกดเป็นภาษาอังกฤษ​)
ที่คุณรสสุคนธ์เขียนว่าจบจากที่นั่นมา บางทีผมอาจจะหาไม่พบเองก็เป็นได้
ท่านผู้ใดทราบรายละเอียดโปรดช้ีแนะ<br>
<br>
ผมไม่ทราบวิธีการสะกดชื่อเป็นภาษาอังกฤษของ ดร.​ รสสุคนธ์​ พุ่มพันธ์วงศ์
จึงได้ทดลองสะกดเอาเอง แต่ไม่สามารถค้นหาเอกสารวิชาการ (paper)
ที่เคยเขียนโดยท่านได้ ถ้าใครทราบ ขอโปรดแนะนำส่ง link ให้ผมด้วยครับ
ผมอยากจะศึกษาเพิ่มเติมดู<br>
<br>
บางทีผมอาจจะลองหาหนังสือ Alternative Medicine เล่มอื่น
ที่เขียนในเชิงวิชาการมากกว่านี้มากศึกษา
อาจได้หนทางที่ปลอดภัยมากขึ้นในการดูแลคุณแม่
เพราะส่วนตัวเชื่อว่าการแพทย์ทางเลือกนั้นน่าจะมีอยู่จริง
และมีประโยชน์แท้จริง แต่ตำราอาจมีหลากหลาย
และบางแหล่งข้อมูลก็อาจจะมีความผิดพลาดเพราะไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองและทดลองที่เหมาะสม
จึงจะต้องระวังเป็นพิเศษในเรื่องของแหล่งข้อมูล
<hr>
<h2>16 March 2008</h2>วันนี้คุณแม่สุขภาพดี
น้าแดงและน้านันพาไปทำบุญที่วัดถ้ำประทุน
บริจาคปัจจัยร่วมสบทบทุนสร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ (==
กระดูกของพระพุทธเจ้า, เขาว่ากันว่าอย่างนั้น)
วัดนี้อยู่ไม่ไกลนักจากเมืองพัทยา (นั่งรถประมาณ 45 นาที)
อยู่ในเขตป่าสงวนที่ได้รับอนุญาตให้สร้างเป็นสำนักสงฆ์
คุณแม่ชีที่มาพูดคุยเล่าว่าเป็นวัดนิกายธรรมยุติฯ​ เคร่งครัดเรื่องปฏิบัติ
วัดดูสงบร่มรื่น สะอาด น้ำไหลไฟสว่าง ตอนบ่ายๆ ได้เข้ากราบหลวงปู่อ่อนศรี
ฐานวโร ท่านอายุมากแล้ว
ข่าวแว่วว่าท่านเองก็เป็นมะเร็งเม็ดเลือดต้องถ่ายเลือดทุกสัปดาห์
แต่ยังคงสู้เพื่่อใช้ชีวิตที่เหลือเผยแผ่พระพุทธศาสนา<br>
<br>
อิ่มบุญกันแล้ว น้าแดงก็พาไปอิ่มท้องที่ร้านก๋วยเตี๋ยว​
(ที่ขายอย่างอื่นด้วย) บรรยากาศดีๆ แถวๆ สามแยกกระทิงลาย
ผมจำชื่อร้านไม่ได้ แต่จำได้ว่าอยู่ตรงไหน (ใครอยากจะไป
ต้องมาเชิญผมไปพร้อมเลี้ยงทั้งครอบครัว.. ฮา) ผมไม่ชอบกินเส้น
จึงกินข้าวกับหมูย่าง ซึ่งอร่อยใช้ได้<br>
<br>
ทานข้าวเสร็จก็ไปแวะดูคุณบุญรอด พบว่ายังคงรอดอยู่เช่นเดิม ดูหน้าตามีความสุข น่าจะ happy กับบ้านใหม่พอสมควร<br>
<br>
คุณแม่กลับบ้านพักผ่อน ลูกๆ ก็พักผ่อน วันนี้คุณแม่ได้เดินมากแล้วที่วัด
น่าจะเหนื่อย แต่ไม่ปวดเมื่อยอะไรมากมายเป็นพิเศษ
หลังจากงีบแล้วตื่นมาเดินเล่นรอบหมู่บ้าน (หมู่บ้านพัทยารุ่งเรือง)
พบเพื่อนบ้านท่านหนึ่งเป็นมะเร็งเต้านม เขาเล่าว่าเคยได้รับยาคีโมแล้ว
ลำบากมากที่สามเข็มแรก แต่ก็อึดสู้ให้ครบจำนวนเข็มที่หมอกำหนด
ตอนนี้สุขภาพดีแล้ว<br>
<br>
ทานข้าวเย็น พี่นัทเป็นแม่ครัวทำข้าวผัด คุณแม่ดูนางพญาเหนือมังกร แผ่นที่ 16 จบแผ่นแล้วเข้านอน วันนี้ทุกคนมีความสุข<br>
<br>
<b>English summary:</b> Mom is healthy. She visited a temple. She also
went to visit Boonrod, the cattle she set free at the field. This is
part of her spiritual therapy.
<hr>
<h2>15 March 2008</h2>ช่างชัยวัฒน์มาดูหลังคาบ้านหลังซ้ายมือ
เดิมหลังคารั่ว
คราวนี้วางแผนว่าจะทำหลังคาใหม่เพื่อแก้ปัญหาให้เสร็จสิ้นก่อนหาคนเช่า
คุณแม่เดินดูงานและอธิบายปัญหาให้ช่างฟังได้เหมือนคนปกติ<br>
<br>
อาเหมี่ยวแวะมาเยี่ยม พร้อมด้วย ปู่โมะ คุณย่าจี๊ด มาริออน และพี่มาร์ติน
คุณแม่พูดคุยกับญาติผู้มาเยี่ยมอย่างสนุกสนาน
ขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วงเป็นใย และแวะมาทักทายกัน<br>
<br>
ระหว่างนี้คุณแม่ยินดีให้เข้าเยี่ยมได้แล้ว อาจคุยได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
แล้วแต่ช่วงเวลาและสถานการณ์ ในบางวันอาจจะไม่อยู่บ้านเพราะออกไปทำบุญ​
หากผู้ใดแวะมาแล้วไม่พบกรุณาโทรเข้าเบอร์โทรศัพท์ของผมดังที่ให้ไว้ข้างบน<br>
<br>
คุณแม่วางแผนกับน้านันและน้าแดงว่าพรุ่งนี้จะไปทำบุญที่วัด<br>
<br>
ตอนค่ำพบข้อมูลเกี่ยวกับการปลูกถ่ายตับจากคนเป็นๆ ไปยังคนไข้
ซึ่งอาจจะเป็นหนทางหนึ่งที่มีประโยชน์ในอนาคต
จะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมจากผู้เชี่ยวชาญ<br>
<br>
<b>English summary:</b> Mom is healthy and working. She walked around
the house next door with a contractor to discuss a roof job. I learned
about "Living Donor Liver Transplant", which has been done successfully
on various occasions at Mayo Clinic in the USA. This may be a new hope
for mom. Further research is needed.
<hr>
<h2>14 March 2008</h2>
วันนี้วันพระ <br>
<br>ช่วงเช้าผมไปทำใบขับขี่ที่สำนักงานขนส่งในพัทยา หลังจากต่อคิวผิดไป 30
นาที (เป็นเรื่องธรรมดาที่ป้ายบอกขั้นตอนจะเขียนอย่างหนึ่ง
แต่เจ้าหน้าที่จะใช้กฏของตนเองอีกอย่างหนึ่ง), ต่อคิวถูกและโดนแซงคิว
ไปอีก 120 นาที (การแซงคิวเป็นทักษะพื้้นฐานของคนไทย
(และฝรั่งบางคนที่ควงสาวไทยไปเป็นล่ามให้)),
ก็สามารถสอบข้อเขียนและต่ออายุใบขับขี่ได้ในเวลา 30 นาที
(นับว่ารวดเร็วจนน่าตกใจ (ไม่ได้ประชด))
ใบขับขี่ชนิดใหม่ของไทยหน้าตาสวยงามไม่แพ้ใบขับขี่ของแคลิฟอร์เนีย
(แต่ยังสวยงามเท่าของเพนน์ซิลวาเนียไม่ได้) และมีอายุถึง 5 ปี
การทำใบขับขี่ครั้งนี้เป็นการทำนอกเขตที่อยู่
(ชื่อตามทะเบียนบ้านของผมอยู่ที่กรุงเทพฯ​)
ก็เพิ่งทราบคราวนี้ว่าคนไทยสามารถทำใบขับขี่ที่สำนักงานขนส่งเขตใดก็ได้
โดยจะได้รับใบขับขี่ทันทีในวันเดียวกัน
ไม่ต้องรอส่งไปรษณีย์เหมือนเช่นแต่ก่อน<br>
<br>
คราวนี้ผมก็สามารถขับรถพาคุณแม่ไปหาหมอที่กรุงเทพฯ​ ได้โดยถูกกฏหมายเสียที<br>
<br>
ช่วงบ่าย น้าแดง และน้านัน พาคุณแม่ไปไถ่ชีวิตโค-กระบือ
โดยทีแรกตั้งใจว่าจะไถ่กระบือ
แต่พอคุยกับเจ้าของกระบือแล้วพบว่าราคาดูจะสูงผิดปกติ
ทั้งยังไม่แน่ใจว่ากระบือตัวนั้นกำลังจะถูกเชือดจริงหรือไม่ จึงเปลี่ยนใจ
ขับไปที่โรงฆ่าสัตว์แห่งหนึ่งโดยไม่นัดหมายล่วงหน้า
พบว่่าวัวตัวหนึ่งกำลังจะถูกปลดลงจากรถกระบะ สอบถามจากคนขับรถกระบะ
(คุณสมพงศ์)​ ทราบว่าวัวตัวนี้ชื่อ​ "นวล" อายุ 3 ขวบ เป็นวัวตัวเมีย
เคยมีลูกแล้วหนึ่งตัว ใช้เป็นแม่พันธ์ได้ดี
แต่กำลังจะถูกนำไปต่อคิวเข้าโรงเชือดแล้ว คุณแม่จึงตกลงราคาแล้วขอไถ่ชีวิต
โดยนำไปปล่อยที่ทุ่งเลี้ยงวัวของคุณวรรณา
ซึ่งมีโครงการเลี้ยงวัวไว้โดยไม่ส่งโรงฆ่า
แต่จะมอบลูกวัวให้กับเกษตรกรผู้ยากจน โดยจะต้องสัญญาว่าจะไม่ฆ่าวัวเช่นกัน<br>
<br>
คุณแม่มีสีหน้าแจ่มใสขึ้นจนเห็นได้ชัด
คุณแม่ไม่เพียงแต่ให้สตางค์เจ้าของโคเพื่อไถ่ชีวิตมัน
แต่ยังติดตามดูการเคลื่อนย้ายโคไปยังบ้านใหม่ด้วยตัวเอง
บ้านใหม่ของคุณนวลเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี
เจ้าของใหม่เป็นคุณน้าใจดีชื่อคุณวรรณา
ในโอกาสนี้จึงตั้งชื่อให้ใหม่เสียเลย ชื่อใหม่ของคุณนวลคือคุณ "บุญรอด"<br>
<br>
ทันทีที่ลงจากรถ คุณบุญรอดก็รีบทานหญ้าอย่างเอร็ดอร่อย
น้าแดงบอกว่าก่อนวัวจะถูกเชือดวัวจะต้องอดอาหารไว้เพื่อให้ลำไส้สะอาด
ตอนนี้บุญรอดจึงหิวมากๆ คุณแม่มองคุณบุญรอดแล้วก็มีความอิ่มเอมใจ<br>
<br>
คุณวรรณาเจ้าของฟาร์มพูดคุยกับคุณแม่ว่าเธอเองก็เป็นมะเร็งลำไส้เช่นกัน
แต่ตอนนี้ก็สู้ชีวิต ชีวิตที่เหลือขออยู่เพื่อทำบุญ ทำประโยชน์ให้สังคม
คุณแม่ได้พบเพื่อนร่วมทางเช่นนี้ก็ดูมีกำลังใจขึ้นมาก สีหน้าสดใส<br>
<br>
คุณแม่ตั้งจิตอธิษฐานว่าต่อไปนี้จะไม่กินเนื้อวัวไปจนตลอดชีวิตตนเอง
ส่วนผมก็ขอสัญญาอย่างเดียวกันไปจนตลอดชีวิตคุณแม่
(อันนี้ก็ต้องต่อรองกันหน่อย)<br>
<br>
คุณอาราศรีโทรมาแจ้งว่า พี่เจี๊ยบมีธุระที่พัทยา
และจะกรุณานำคุณย่ามาแวะเยี่ยมคุณแม่ด้วยเป็นเวลา 1 คืน
พวกเรารู้สึกดีใจที่คุณย่าต้องการแวะมาเยี่ยม
แต่เสียดายที่ผมต้องปฏิเสธเพราะในช่วงนี้ไม่เป็นการสะดวกที่จะจัดอาหารและที่นอนเพื่อดูแลคุณย่า<br>
<br>
<b>English summary:</b> After a few hours in line, I got a Thai driver
license. Now I can (legally) drive mom to Bangkok. In the afternoon,
Mom went to a slaughter house. There, she bought a cow who was destined
to death in a few hours. She extended the cow's life, and put it back
to the field. The new owner promises not to kill the cow.<br>
<hr>
<h2>13 March 2008</h2>
Mom really hates CT Scan, not for the weird-looking machine, not for
the IV injection, but for the 3-4 glasses of strawberry-flavored drinks
that she had to swallow. (It's the contrast agent, to make the images
look sharper.) Today, she has her third CT Scan in a month. Looks like
Chula will pay the bill for us this time.<br>
<br>
The CT scan at Prachachuen Imaging Center went almost well, except for
a little accident at the end where the staffs pulled Mom up from the
machine with the belt still strapping her to the bed. It was painful to
the wounds, she said. But she seemed OK afterward.<br>
<br>
Before heading back to Pattaya, we tricked Mom into visiting the Organic Restaurant at <a href="http://www.balavi.com/Eng/Content_map/Map.asp" target="_blank">Balavi Natural Health Center</a>.
Mom was very, very tired. She threw up a few times and felt better.
(She blamed it on the CT contrast.) The organic food here tastes great.
It's a good mix of veggie and meaty food. Mom was able to eat in a
reasonable amount. She didn't know she was at Balavi until on the way
out. Hehe.... ฮ่ีๆๆ<br>
<br>
พี่วัฒน์ขับรถพาพวกเรามาส่งที่พัทยา คุณแม่เหนื่อยมาก แต่ยังสู้<br>
Mom was very tired when she got home. But the spirit is still 100%.
<hr>
<h2>12 March 2008</h2>
Today is the first day Mom visits Chulalongkorn Hospital -- one of the
best medical schools in the country. She signed the consent form for
the <a href="http://clinicaltrials.gov/show/NCT00439517" target="_blank">Project FUTURE</a> and I signed as a witness. The research nurse Pannipa Chanchaisamon (คุณพรรณิภา ชาญชัยสมร) kindly helped us in the process.<br>
<br>
A blood sample was taken. Mom had an Electrocardiogram (EKG) and
Echocardiogram. (It's a long line, long walk, and a long story before
she could get both tests done in a day.) การนั่ง ยืน นอนต่อคิว
และการถูกแซงคิว เป็นเรื่องปกติที่ต้องทำใจ. ช่วงปิดเทอมนี้คนไข้มาก
และเจ้าหน้าที่ก็ต้องเหนื่อยจากการดูแลคนหลายคน
จึงเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจและต้องทำความเข้าใจ.<br>
<br>
ระหว่างที่คุณแม่นอนหลับรอตรวจ Echoฯ อยู่นั้น
มีการสนทนาบนสมุดบันทึกระหว่างลูกๆ ทั้งสาม
ว่าความลำบากจากการเดินทางเข้ากรุงเทพฯ​, การต่อคิวที่ยาว,
และการตรวจร่างกายหลายๆ อย่างนั้น จะคุ้มค่าหรือไม่กับการรักษาที่จะได้รับ
ผลสรุปในวันนี้คือคุ้มค่า เพราะคุณแม่จะได้รับยาที่ดีที่สุด (ในโลก)​
และได้รับการดูแลจากคุณหมออาจารย์แพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุดในประเทศ
แม้จะต้องลำบากบ้างในส่วนที่ต้องติดต่อประสานงานกับแผนกอื่นๆ ของโรงพยาบาล
แต่ในส่วนของภาคมะเร็งวิทยา และส่วนของคลินิคพิเศษ
ซึ่งรู้จักเราในฐานะผู้ร่วมงานวิจัยยา (Project FUTURE)
ก็ได้อำนวยความสะดวกเป็นอย่างดีมาโดยตลอด<br>
<br>
คุณน้าวรรณี ผู้แทนบริษัทประกัน AIA และเพื่อนสนิทของคุณแม่ แวะมาเยี่ยม
และพาไปทานเลี้งที่โรงแรมนารายณ์​ อาหารบุฟเฟต์อร่อยถูกปาก
คุณแม่ทานไม่คุ้ม แต่ก็ทานได้ในปริมาณที่น่าพอใจ คืนนี้คุณแม่ต้องงดน้ำ
งดอาหารตั้งแต่เที่ยงคืน เพื่อเตรียมทำ CT scan ในวันรุ่งขึ้น<br>
<br>
At night, I heard from Dr Suvit (father of my friend Jane, June) that
after consulting with other doctors, he found that Mom's liver is
non-resectable. The best way to treat her is with palliative chemo, and
Cetuximab is a good drug to put on if we can afford. He supports the
idea of joining the research at Chula. <hr>
<h2>11 March 2008</h2>
ลูกๆ ทั้งสาม แวะมูลนิธิสว่างบริบูรณ์ (โรงเจ นาเกลือ)
เพื่อบริจาคเงินซื้อโลงศพให้แก่ศพไร้ญาติ (โลงละ 250 บาท)
เป็นความเชื่อของชาวไทย-จีนว่าการกระทำเช่นนี้สามารถต่อชีวิตคนได้
พวกเราอธิษฐานให้คุณแม่<br>
<br>
นอกจากนี้ผมยังได้ทดลองเสี่ยงเซียมซี ได้คำทำนายหมายเลข 4 วรรคหนึ่งในคำทำนายนั้นคือ "ถามถึงไข้ว่าคงหายได้สำราญ"<br>
<hr>
<h2>10 March 2008</h2>
Learned about "Aree Wachiramano" (อารีย์ วชิรมโน) who claims to have
recovered from a last-stage prostate cancer. He claims to be a
professor at Harvard Medical School. He says he refuses chemotherapy.
It turns out his story is bogus, and he isn't a doctor.<br>
<hr>
<h2>8 March 2008</h2>
ตัดสินใจว่าจะรับการรักษาจากโรงพยาบาลจุฬาฯ โดยเข้าร่วมโครงการวิจัยชื่อ <a href="http://clinicaltrials.gov/show/NCT00439517" target="_blank">Project FUTURE</a>​ ซึ่งจะมีการตัดสินในภายหลังว่าคุณแม่จะได้อยู่ในกลุ่ม ก. หรือกลุ่ม ข.​<br>
<br>
หากอยู่ในกลุ่ม ก.​
ก็จะได้รับตัวยาตัวเดียวกับที่คุณหมอที่โรงพยาบาลกรุงเทพฯ​ แนะนำ นั่นคือ
FOLFOX4 + Cetuximab (ค่าใช้จ่ายโดยทั่วไป ประมาณ 500,000 บาทต่อเดือน) <br>
<br>
หากอยู่ในกลุ่ม ข.​ ก็จะได้รับยา UFOX + Cetuximab ซึ่ง UFOX
นี้เป็นยาสูตรใหม่ ยังไม่มีขายในท้องตลาด จากการทดลองเท่าที่ผ่านมา
พบว่ามีประสิทธิภาพการรักษาเท่ากับ FOLFOX4 แต่มีผลข้างเคียงเบากว่า
อีกทั้งไม่ต้องนอนโรงพยาบาลข้ามคืนเพื่อให้ยา เพราะยาตัวหนึ่งเป็นยาเม็ด
นำกลับมาทานที่บ้านได้<br>
<br>
ข้อดีอีกประการหนึ่งของการเข้าร่วมโครงการนี้คือการได้อยู่ในความดูแลของอาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญโดยตรง
รศ.นพ.นรินทร์ วรวุฒิ และ ผศ.นพ.วิโรจน์ ศรีอุฬารพงศ์​
เป็นผู้ดูแลโครงการนี้<br>
<br>
ข้อเสียของการเข้าร่วมโครงการก็คือว่า
คุณแม่จำเป็นต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ​ ทุกสัปดาห์
ซึ่งหวังว่าความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจะคุ้มค่ากับผลประโยชน์ที่ได้รับ<br>
<br>
หลังจากที่ตัดสินใจร่วมกันแล้ว
ผมก็ไปขอประวัติคนไข้ทั้งหมดที่เหลือจากโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา
เพื่อเตรียมไว้ให้กับ ร.พ. จุฬา พี่ๆ
เจ้าหน้าที่ที่โรงพยาบาลกรุงเทพพัทยาให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดีและรวดเร็ว
โดยผมได้ทำความเข้าใจว่าคุณแม่ยังคงจะมารับการรักษาจากที่นี่อยู่
หากว่ามีอาการแทรกซ้อน หรือเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นขณะอยู่ในพัทยา<br>
<br>
นอกจากนี้ นพ.สุวิทย์ แสงอลังการ (คุณพ่อของจูน เจน เพื่อน นทร.) (ร.พ.
รามคำแหง) ได้กรุณารับปากจะดูประวัติคุณแม่ให้อีกแรงหนึ่ง
และจะสอบถามแพทย์ที่เกี่ยวข้องให้ว่าตับของคุณแม่จะมีโอกาสผ่าได้หรือไม่
แต่ในเบื้องต้นคุณหมอเห็นด้วยกับการเข้าร่วมโครงการฯ ที่จุฬา
เพราะจะได้รับยาที่ดีที่สุด<br>
<br>
English Summary: Requested all medical records from BGPH (Bangkok
Pattaya Hospital), notified the hospital that Mom will continue her
treatment at Chulalongkorn Hospital.<br>
<hr>
<h2>7 March 2008</h2>
Talked with Dr Virote Laosuntornsiri (น.พ. วิโรจน์ เหล่าสุนทรศิริ) at
Bangkok Hospital (BGH). The CT results yesterday confirm that Mom's
liver is definitely non-resectable. Dr Virote recommended FOLFOX4 +
Cetuximab as the chemo drugs. After a few months on chemo, there is a
23-24% chance that the liver will become resectable. If the cancer
masses can be taken out from her liver, she will live a very long life.<br>
<br>
The chemo drugs recommended here is similar to the ones from BGPH. The
difference is that Cetuximab (Erbitux) is recommended over Bevacizumab
(Avastin). Both are for targeted therapy (== targeting the cancer
cells). Cetuximab targets <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Epidermal_growth_factor_receptor" target="_blank">EGFR</a>. Bevacizumab targets <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Vascular_endothelial_growth_factor" target="_blank">VEGF</a>. Both are incredibly expensive, with Avastin being a little cheaper. (See <a target="_blank" href="http://content.nejm.org/cgi/content/full/351/4/317">"The Price Tag on Progress — Chemotherapy for Colorectal Cancer"</a> by Deborah Schrag)<br>
<br>
Meanwhile, I went to the Oncology Dept at Chulalongkorn Hosptial and
obtained an info sheet on the FUTURE Project. I'm still in the process
of reading, googling the technical terms, and trying to understand it
as much as I can before explaining it to Mom.<br>
<br>
คุณน้าวรรณี มาเยี่ยมที่ รพ. กรุงเทพฯ พร้อมช่อดอกไม้สุดสวย<br>
<br>
น้าแดง น้านัน น้องครีม น้องเค้ก มารับคุณแม่กลับพัทยา<br>
<hr>
<strike><font color="brown" size=-5><b>หมายเหตุ:</b> ข่าวเก่าหลังจากวันนี้ไปจะเขียนเพียงสังเขป เมื่อมีเวลาจะมาย้อนเขียนภายหลัง
</font></strike>
<hr>
<a name="06MAR08">
<h2>6 March 2008</h2>
<font color=gray>(ข้อความเดิมที่บันทึกไว้)</font><br>
Mom went through CT Scan, MRI, X-Ray, Ultrasound at Uruphong. คุณพ่อคุณแม่น้องแหวนพามาพบคุณหมอจิโรจน์
<br><br>
<font color=gray>(ข้อความใหม่ เขียนเพิ่มเติมเมื่อ 27 ส.ค.​ 51 จากสมุดบันทึก)</font>
<br>
เช้าตรู่วันที่ 6 มี.ค. 51 พี่เบิร์ดมาส่งผมที่สำนักงานการบินไทย ผมขึ้น taxi ต่อไปยังโรงพยาบาลกรุงเทพ พบกับคุณพ่อและคุณแม่ของน้องแหวน จากนั้นท่านทั้งสองก็พาผมเข้าไปที่แผนกเอ็กซเรย์เพื่อพูดคุยปรึกษากับคุณหมอ นพ.จิโรจน์ สุชาโต อาจารย์จิโรจน์ซึ่งเป็นหมออาวุโสผู้ทรงประสบการณ์ได้ซักประวัติและอ่านแฟ้มคุณแม่โดยละเอียด นอกจากนั้นท่านก็ยังนำแผ่นซีดีที่บันทึกภาพซีทีสแกนของคุณแม่ไปเปิดดูบนคอมพิวเตอร์ของท่านซึ่งต่อกับจอภาพใหญ่สองจอ ระหว่างที่ท่านพลิกดูภาพถ่ายตับไปทีละภาพ ทีละภาพ อยู่นั้น ท่านก็ร้องอุทานขึ้นมาว่า "ไอ้หยา! ไอ้หยา! ... ทำไมมันใหญ่อย่างนี้?!" และท่านก็บอกผมว่า ท่าทางจะผ่าตัดได้ลำบาก แต่อย่างไรก็น่าจะลองทำ CT Scan โดยละเอียดดูอีกสักทีเพื่อให้แน่ใจมากขึ้นว่าผ่าได้หรือไม่ได้ โดยท่านจะส่งปรึกษาหมอศัลย์ฯ​ โดยตรง 
<br><br>
เช้าวันนั้นคุณแม่ผมยังนอนพักฟื้นอยู่ที่พัทยา ผมโทรบอกให้คุณแม่งดน้ำงดอาหารทันทีแล้วรีบตรงเข้ามาที่ศูนย์เอกซ์เรย์อุรุพงษ์ก่อน 11 โมง น้าแดงช่วยขับรถมาส่งคุณแม่ ระหว่างที่รออยู่นั้นคุณพ่อและคุณแม่ของน้องแหวนได้พาผมไปเยี่ยมชมศูนย์ธรรมชาติบำบัดบัลวี พร้อมทั้งสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม เมื่อคุณแม่มาถึงที่อุรุพงษ์ก็เริ่มพิธีกรรมซีทีสแกนกันทันที โดยอาจารย์วันชัย รองผู้อำนวยการ ได้กรุณาเข้ามาให้การดูแลอย่างใกล้ชิด 
<br><br>
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น พวกเราก็กลับไปที่ ร.พ.กรุงเทพ คุณหมอให้คุณแม่นอนพักหนึ่งคืน และพรุ่งนี้จะมาบอกว่าผลการวินิจฉัยของคณะแพทย์เป็นอย่างไร 
<br><br>
ตอนค่ำผมนั่งรถไฟฟ้าไปที่สยาม นำคอมพิวเตอร์ไปคืนหนึ่งและทานอาหารเย็นร่วมกัน จากนั้นผมก็กลับมานอนเฝ้าคุณแม่ที่ ร.พ.กรุงเทพ คืนนี้ผ่านไปอย่างยากลำบาก ในสมองผมมีเรื่องต่างๆ แล่นเข้ามาให้พิจารณาเต็มไปหมด ผมได้โทรปรึกษาเพื่อน, รุ่นพี่, พ่อแม่ของเพื่อน ฯลฯ หลายๆ ท่านที่เป็นหมอ ทั้งที่เมืองไทยและที่ต่างประเทศเพื่อขอคำแนะนำ ไม่ว่าจะเป็น อาจารย์วิไลที่จุฬา, พี่ชาครที่ Arizona, เพื่อนสวนกุหลาบฯ ที่เป็นหมอทั้งหลาย, ฯลฯ ทุกท่านได้ให้ความช่วยเหลือและให้เวลากับผมเป็นอันมาก
<br><br>
<hr>
<a name="05MAR08">
<h2>5 March 2008</h2>
<font color=gray>(ข้อความเดิมที่บันทึกไว้)</font><br>
คุณแม่นัทพาไปพบ อ.วิโรจน์​ ศรีอุฬารพงศ์ ที่คลินิกพิเศษ ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับงานวิจัยยา
<br><br>
<font color=gray>(ข้อความใหม่ เขียนเพิ่มเติมเมื่อ 26 ส.ค.​ 51 จากสมุดบันทึก)</font><br>
ในความโชคร้ายที่คุณแม่ของผมเป็นมะเร็ง ผมก็โชคดีที่มีคุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนๆ คอยให้ความช่วยเหลืออย่างใกล้ชิดในการวางแผนการรักษา แม้จะเป็นที่ทราบกัน(อย่างไม่ถูกต้องนัก)โดยทั่วไปว่า "มะเร็งระยะสี่ ตายแน่นอน ทำใจดีกว่า" แต่ผมก็มีกัลยานมิตรจำนวนไม่น้อยที่คอยร่วมต่อสู้กับสถานการณ์ที่เป็นอยู่นี้อย่างไม่ย่อท้อ
<br><br>
หนึ่งในกัลยาณมิตรผู้นี้ก็คือ "นัท: ณัฐพงศ์ ชินธเนศร" (เพื่อน TS44, เพื่อนร่วมค่ายคอมพิวเตอร์โอลิมปิก, เพื่อนร่วมทีม SEARCC ที่ฟิลลิปปินส์, เพื่อนร่วมรัฐแคลิฟอร์เนีย, <font size=-5><strike>เพื่อนร่วมวง****ในบางโอกาส (ล้อเล่นนน!)</strike></font>) ผู้ซึ่งเสนอตัวช่วยเหลือในทันทีทันใดที่ทราบข่าว ตั้งแต่วันที่ผมยังอยู่ในสหรัฐอเมริกา นัทก็รีบโทรไปหาคุณแม่ของเขาทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้นในเมืองไทย จากนั้นก็ให้ผมโทรไปปรึกษาคุณหมอสองท่าน คือ: 1) พี่ชายของเขาซึ่งเป็นแพทย์อยู่ที่ฮาวาย สหรัฐอเมริกา และ 2) คุณแม่ของเขาซึ่งเป็นอาจารย์แพทย์ที่ ร.พ.จุฬาลงกรณ์ 
<br><br>
รศ.พญ.วิไล ชินธเนศร (คุณแม่ของนัท) ได้กรุณาแนะนำและให้ความรู้เบื้องต้นกับผมเกี่ยวกับโรคมะเร็ง โรคตับ การทำนายโรค และความรู้ทางการแพทย์อื่นๆ อีกมากมาย โดยใช้เวลากว่าชั่วโมงผ่านโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ นอกจากนี้ท่านยังได้ให้กำลังใจในการต่อสู้ และรับปากว่าถ้าต้องการท่านก็จะนัดอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านมะเร็งโดยตรงให้ เพื่อจะได้รับคำปรึกษาที่ละเอียดมากยิ่งขึ้น
<br><br>
วันนี้ (5 มี.ค. 51) ผมมีนัดกับ ผศ.นพ.​วิโรจน์ ศรีอุฬารพงศ์ ที่ ร.พ.จุฬาลงกรณ์​ ในตอนเย็น ซึ่งคุณแม่ของนัทได้กรุณาเป็นธุระทำนัดและเดินเรื่องราวต่างๆ ให้เสร็จสรรพ ลำพังผมเองผู้ซึ่งยังตั้งหลักไม่อยู่ และยังไม่มีความรู้ใดๆ เกี่ยวกับระบบโรงพยาบาลในประเทศไทย คงจะไม่สามารถทราบได้ว่าควรจะพบกับแพทย์ท่านไหน ต้องติดต่อกับฝ่ายใด และต้องใช้เอกสารอะไรบ้าง ..​อ้อ! และถึงแม้จะได้พบกับแพทย์ที่ดีที่สุดผมเองก็ยังไม่มีความรู้พื้้นฐานเพียงพอที่จะเข้าใจคำศัพท์ต่างๆ มากพอในระดับที่จะสื่อสารกับผู้เชี่ยวชาญได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่วันนี้ผมโชคดีที่คุณแม่ของนัทท่านคอยช่วยเหลือผมอยู่ตลอด
<br><br>
...
<br><br>
ย้อนกลับไปเมื่อตอนเช้า ผมยังอยู่ที่พัทยา ผมไม่สามารถขับรถเข้ากรุงเทพฯ เองได้เพราะใบขับขี่ในประเทศไทยของผมหมดอายุไปแล้ว! ผมตัดสินใจขึ้นรถทัวร์สาย พัทยา-เอกมัย ตั้งแต่เช้า ในมือก็ถือเอกสารสำเนาแฟ้มประวัติทั้งหมดของคุณแม่จาก ร.พ.กรุงเทพพัทยา ซึ่งรวมถึงซีดีซึ่งบรรจุรูปภาพจากการทำ CT scan เมื่อวันที่ 22 ก.พ. 51 (ก่อนผ่าตัด) ด้วย เคราะห์กรรมที่ซีดีแผ่นนี้ไม่สามารถใช้กับเครื่อง macintosh ได้ และผมเองก็ไม่ได้ลง Windows เอาไว้ในเครื่อง macbook คู่กาย จึงวางแผนว่าวันนี้จะไปขอยืม laptop (เครื่องคอมพิวเตอร์พกพา) จากเพื่อนสักคน เพื่อจะได้เปิดภาพถ่ายฟิล์มเอ็กซเรย์ให้แพทย์ดูประกอบการวินิจฉัย เพื่อนของผมคนนั้นก็คือ​ "หนึ่ง: นัฐพล บุญภินนท์" 
<br><br>
ผมมาถึงสถานีอ่อนนุชเวลา 12:00 PM นั่งรถไฟฟ้าตรงไปที่สถานีสุรศักดิ์และต่อแท็กซี่ไปตั้งหลักที่บ้านอาแต๋ว อาแต๋วเป็นน้องของคุณพ่อซึ่งป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว มะเร็งของอาแต๋วเป็นระยะสุดท้ายเช่นเดียวกัน อาแต๋วโทรหาผมทุกวันและกำชับว่าถ้าคุณแม่จะมารักษาตัวที่กรุงเทพฯ ก็ให้ใช้บ้านอาแต๋ว (บ้านท่าพระ) เป็นศูนย์อำนวยการ วันนี้ผมไปทานข้าวกลางวันที่อาแต๋วจัดไว้ให้ พร้อมทั้งจัดเอกสารทุกอย่างให้เรียบร้อย
<br><br>
ระหว่างเวลาว่าง ผมนั่งอ่านแฟ้มประวัติของคุณแม่ ผมอ่านเข้าใจไม่ถึง 10% เพราะคำศัพท์ที่ใช้ในนั้นมีแต่คำศัพท์เฉพาะทาง รูปประโยคที่เขียนก็ยากและมีความหมายพิเศษที่แพทย์เท่านั้นจะเข้าใจ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ ผมเห็นคำว่า malignant, tumor, nodule, neoplasm, masses, metastasis ... อ้อ! แล้วก็คำว่า CA (ซึ่งไม่ได้ย่อมาจาก California) อยู่เต็มหน้ากระดาษไปหมด
<br><br>
ผมจดไว้ในสมุดบันทึกคู่กายของผมว่า "ปวดหัว หิวกาแฟ"
<br><br>
ช่วงบ่ายๆ ผมไปที่ร้าน true ในสยามสแควร์ เพื่อพบกับหนึ่ง นัฐพล หนึ่งให้ผมยืมคอมพิวเตอร์ Asus เครื่องจิ๋วสีขาว ผมทดลองคัดลอกซีดีลงไปในเครื่องแล้วเปิดดูก็พบว่าใช้ได้ไม่มีปัญหา จากนั้นผมก็ตรงไปที่ ร.พ.จุฬาฯ
<br><br>
เวลา 5:00 PM ที่ชั้น 13 ตึก ภปร. คุณแม่ของนัทซึ่งเป็นผูัตรวจการคลินิกพิเศษรอผมอยู่แล้ว ทันทีที่ไปถึงท่านก็พาผมไปนั่งรอพบ ผศ.นพ.วิโรจน์ ศรีอุฬารพงศ์ ผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็งวิทยา ที่หน้าห้องตรวจคุณแม่ของนัทได้ช่วยพลิกดูแฟ้มประวัติของคุณแม่ และจัดสิ่งต่างๆ ให้อยู่ในลำดับที่เหมาะสมมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ยังอธิบายให้ผมฟังถึงความหมายของคำต่างๆ เช่น ​​CEA, CA 19-9, ... เมื่อได้เข้าห้องตรวจท่านก็อุตส่าห์ช่วยพูดแนะนำเบื้องต้นให้ อาจารย์วิโรจน์ก็อ่านแฟ้มของคุณแม่อย่างละเอียดและซักถามผมเพิ่มเติมถึงแผนการรักษาที่มีอยู่ ผมบอกท่านว่ามีอยู่เพียงสองแผนคือ 1) รักษาด้วย Folfox4 หรือ 2) รักษาด้วย Folfox4 + Avastin ที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา ซึ่งใกล้บ้านที่สุด แต่แนวทางที่สองนั้นมีค่าใช้จ่ายที่สูงจนไม่อาจแบกรับได้ ครั้นหากจะย้ายเข้ามารักษาในโรงพยาบาลของรัฐก็เกรงว่าจะไม่ได้รับความสะดวกสบาย และจะยิ่งทำให้คุณแม่ทุกข์ทรมานมากยิ่งขึ้นในช่วงบั้นปลายของชีวิตนี้ 
<br><br>
ผมบอกคุณหมอเพิ่มเติมว่าที่มาวันนี้ก็เพื่อขอคำปรึกษาเพิ่มเติมว่า หากไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่ายแล้ว ทั้งสองแนวทางรักษาที่ผมมีอยู่นั้นจะมีผลดีคุ้มกับผลเสียหรือไม่?​ ความทุกข์ทรมานจากผลข้างเคียงของยาเคมีบำบัดจะคุ้มค่ากับประโยชน์ที่จะได้รับหรือไม่? ยาเคมีแต่ละชนิดน่าจะสามารถยืดชีวิตของคุณแม่ได้ไปอีกมากน้อยเพียงไร? หากดูจากสภาพการแพร่กระจายของมะเร็งในตัวคุณแม่ขณะนี้แล้ว การเลือกที่จะไม่รักษามะเร็งจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมหรือไม่? คุณหมอมีความเห็นต่อการรักษาแบบธรรมชาติบำบัดอย่าไรบ้าง? มีวิธีการรักษาอื่นเช่น ฉายแสง/ผ่าตัด/ปลูกถ่ายตับ อีกหรือไม่? แต่ละวิธีมีความเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหนอย่างไร? ฯลฯ
<br><br>
แน่นอนว่าคำตอบของบางคำถามนั้นไม่ใช่ 0/1 และถึงแม้พระเจ้าก็ไม่อาจตอบได้แม่นยำแน่นอน และคำตอบของหลายคำถามก็คือ "แล้วแต่​ ขึ้นอยู่กับ..." แต่ อ.วิโรจน์ ก็ได้กรุณาให้เวลาในการตอบทุกคำถามของผมด้วยจิตเมตตายิ่ง
<br><br>
ก่อนการปรึกษาแพทย์ในวันนี้จะสิ้นสุดลง ผมได้ยินประโยคทองคำว่า "ผมมีงานวิจัยเรื่องนี้อยู่พอดี สนใจจะลองดูไหม?" 
<br><br>
แน่นอน! ผมซักถามคุณหมอต่อทันทีถึงรายละเอียดของเรื่องนี้ คุณหมอได้กรุณาอธิบายอยู่นานโดยใช้ภาษาที่ง่ายที่สุด ผมเองก็พยายามจดตามทั้งที่เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ... สุดท้ายได้ความว่า ถ้าคุณแม่มาเข้าร่วมโครงการวิจัยนี้คุณแม่ก็จะได้ยาเคมีบำบัดที่ประกอบด้วย Folfox4, UFT, Arbitax (ในวันนั้นผมสะกดผิด​, ความจริงมันคือ Erbitux), Oxaliplatin อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายๆ อย่างผสมกัน ซึ่งรับรองว่าจะต้องดีกว่าได้ Folfox4 อย่างเดียวแน่นอน แต่ข้อเสียของการเข้าร่วมงานวิจัยนี้ก็คือต้องเดินทางมา ร.พ.จุฬาฯ ทุกสัปดาห์ ซึ่งอาจจะไม่สะดวกนัก
<br><br>
ผมครุ่นคิดดูว่า ตอนนี้คุณแม่มีทางเลือกในการรักษา 3 ทางแล้วคือ
<ol>
<li>Folfox4 ที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา<br>
  ซึ่งราคาแพงมากแต่ก็น่าจะพอสู้ได้
<li>Folfox4 + Avastin ที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา<br>
  ซึ่งราคาแพงบรรลัย คงไม่อาจสู้ราคาได้นอกเสียจากว่าจะสามารถล่วงล่อให้คุณแม่ขายบ้านขายที่ดิน (ซึ่งคุณแม่ไม่มีวันยอม) หรือนำทรัพย์สินไปเข้าธนาคาร แต่ก็ยังไม่ตัดตัวเลือกนี้ทิ้งเพราะว่าคุณแม่อาจจะถูกล็อตเตอรี่ก็ได้!
<li>เข้าร่วมงานวิจัยที่ ร.พ.จุฬาลงกรณ์<br>
  ซึ่งมีข้อดีคือ i) จะได้ยาดีกว่าทางเลือกที่หนึ่ง; และ ii) ค่าใช้จ่ายต่ำกว่าทางเลือกที่สอง; แต่ข้อเสียที่คาดเดาไว้คือคงไม่สะดวกสบายนัก
</ol>
คุณแม่ของนัทได้ให้คำแนะนำเพิ่มเติมกับผมว่างานวิจัยทางคลินิกนั้นไม่ใช่ว่าจะมีกันได้ง่ายๆ กว่าจะนำยามาทดลองใช้ในมนุษย์ได้ในวงกว้างจะต้องมีการทดสอบในวงแคบมาก่อนแล้ว และจะต้องผ่านการกลั่นกรองของคณะกรรมการจริยธรรมเพื่อให้แน่ใจว่าผู้เข้าร่วมวิจัยจะต้องได้รับประโยชน์ 
<br><br>
สุดท้าย อ.วิโรจน์ ได้ให้เบอร์โทรของแผนกมะเร็งวิทยา เพื่อที่ผมจะได้สอบถามรายละเอียดและขอเอกสารเพิ่มเติม ผมรู้สึกขอบคุณท่านอาจารย์วิโรจน์เป็นอย่างมาก และขอบคุณอาจารย์วิไลคุณแม่ของนัทซึ่งกรุณาพาผมมาพบ อ.วิโรจน์ ในวันนี้ ทำให้บัดนี้คุณแม่มีทางเลือกในการรักษาเพิ่มขึ้นอีกทางหนึ่ง แม้จะยังไม่ทราบว่าสุดท้ายจะเลือกเดินทางใดก็ตาม
<br><br>
...
<br><br>
ผมขึ้นแท็กซี่หน้า ร.พ.จุฬาฯ มุ่งหน้าไปยังบ้านอาตี๋ (คุณอาวีระศักดิ์ น้องชายของคุณพ่อ) ที่บางซื่อ คุณย่าของผมพักอยู่ที่นั่น ผมทราบว่าคุณย่าเป็นห่วงและอยากทราบข่าวคราวของคุณแม่มาก ผมจึงจะไปอธิบายให้คุณย่าฟังในคืนนี้ 
<br><br>
ในรถแท็กซี่ผมคุยโทรศัพท์กับผู้มีพระคุณอย่างล้นเหลืออีกสองท่านนั่นคือคุณพ่อและคุณแม่ของน้องแหวน (น้องแหวนคือรุ่นน้อง TS50 ผู้เคยอาศัยอยู่ใกล้เมือง Santa Barbara) ซึ่งได้แจ้งกับผมว่าจะนัดคุณหมอท่านหนึ่งซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านรังสีวิทยา (radiologist) ให้มาช่วยอ่านฟิล์มของคุณแม่ จะได้เป็นอีกความคิดเห็นหนึ่ง (second opinion) ว่า ระยะของโรคมะเร็งที่คุณแม่เป็นอยู่นั้นร้ายแรงเพียงใด?, จะมีโอกาสผ่าตัดรักษาได้หรือไม่?, มีโอกาสรอดชีวิตมากน้อยเพียงไร?, ฯลฯ คุณหมอท่านนั้นก็คือ นพ.จิโรจน์ สุชาโต รังสีแพทย์ประจำโรงพยาบาลกรุงเทพ (พระราม 9, ซอยศูนย์วิจัย) ท่านเป็นเจ้าของศูนย์เอ็กซเรย์คอมพิวเตอร์อุรุพงษ์​ และยังเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงพยาบาลกรุงเทพอีกด้วย
<br><br>
สรุปก็คือผมนัด อ.จิโรจน์ ไว้พรุ่งนี้เวลา 8:30 น. โดยคุณพ่อคุณแม่น้องแหวนจะมาร่วมปรึกษาด้วย 
<br><br>
ถึงที่บ้านบางซื่อผมได้พูดคุยกับคุณย่าตลอดทั้งคืน ผมเปิดภาพคุณแม่ขณะไปตัดไหมที่ ร.พ.กรุงเทพพัทยา ให้คุณย่าดู คุณย่ารู้สึกสบายใจมากขึ้นที่เห็นคุณแม่ยังยิ้มได้ จากนั้นคุณย่าได้กล่าวคำอวยพรและให้กำลังใจคุณแม่ผ่านทางวิดิโอ (โดยใช้ Quick Time Pro และ iSight camera) ซึ่งผมจะเปิดให้คุณแม่ดูต่อไป
<br><br>
<hr>
<h2>3 March 2008</h2>
(เขียนเพิ่มเติม ณ​ วันที่ 20 สิงหาคม 2551)
<br><br>
คุณแม่ไปโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยาตามที่คุณหมอนัด นพ.พรชัย ลิ้มอุดมพร ซึ่งเป็นศัลยแพทย์ผู้ซึ่งผ่าตัดช่วยชีวิตคุณแม่ไว้เมื่อ 22 ก.พ. 51 นัดคุณแม่มาตัดไหมวันนี้ ระหว่างนั่งรอหมอคุณแม่ก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน เป็นข่าวของคุณยอดรัก สลักใจ ซึ่งเพิ่งพบว่าเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย เคราะห์ดีที่คุณแม่ยังไม่ทันอ่านข่าวนั้นพี่โม่พี่นัทก็คว้าแย่งไปอ่านเสียก่อน 
<br><br>
การตัดไหมผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ผมขอคุยกับคุณหมอพรชัยเป็นการส่วนตัว คุณหมอเชิญผมเข้าไปในห้องทำงานของท่านแล้วอธิบายรายละเอียดของโรคของคุณแม่ให้ฟัง คุณหมอวาดภาพให้ดูว่าผ่าตัดส่วนไหนของลำไส้ออกไป พร้อมกับเปิดแฟ้มประวัติของคุณแม่บนคอมพิวเตอร์มาอ่านและอธิบายให้ฟังว่าตรวจพบมะเร็งที่ส่วนไหนบ้าง ผมอ่านตามไปไม่ทันแต่ก็พอเข้าใจได้ว่ามะเร็งได้ลามไปหลายจุดเลยทีเดียว มีก้อนโตๆ อยู่หลายก้อนในตับ มีการแพร่กระจายสู่ต่อมน้ำเหลือง 9 ต่อม และเผลอๆ อาจจะมีลามไปที่ปอดด้วย (แต่ไม่ยืนยัน) การวินิจฉัยว่าคุณแม่เป็นมะเร็งได้มีการพิสูจน์ยืนยันด้วยการเจาะช้ินเนื้อไปตรวจทางพยาธิวิทยา (pathology) แล้ว จึงแน่นอนว่าเป็นมะเร็ง 100% 
<br><br>
คุณหมอบอกว่าคุณหมอได้ตัดลำไส้ใหญ่ส่วนที่เป็นมะเร็งออกไปแล้วทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ตัดเผื่อส่วนดีออกไปด้วย โดยปกติถ้าคนไข้เป็นมะเร็งระยะที่ไม่แพร่กระจาย (ระยะเริ่มต้น) คุณหมอจะตัดลำไส้ส่วนดีในรัศมีใกล้ๆ ออกไปด้วย จะได้มั่นใจว่าไม่มีการกลับมาของมะเร็งอีก แต่เนื่องจากมะเร็งของคุณแม่กระจายไปมากเหลือเกิน การผ่าตัดไม่สามารถทำให้หายจากมะเร็งได้ เป็นเพียงเพื่อให้คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยดีขึ้นเท่านั้น คุณหมอจึงตัดสินใจตัดเฉพาะเท่าที่จำเป็น เพื่อให้ลำไส้ไม่อุดตันและสามารถขับถ่ายได้ตามปกติ (ทางช่องทางปกติ ไม่มีการติดตั้งถุงหน้าท้อง) 
<br><br>
ผมฟังแล้วก็ละเหี่ยใจ สงสัยคุณแม่จะเป็นเอามากจริงๆ แต่ผมก็ขอบคุณที่คุณหมอให้ข้อมูลอย่างตรงไปตรงมา และให้เวลาในการอธิบายทุกขั้นตอน สุดท้ายผมขอให้ท่านพิมพ์สำเนาผลการตรวจทุกอย่างให้ โดยให้เหตุผลว่าจะไปปรึกษาแพทย์ท่านอื่นที่สนิทกับครอบครัว คุณหมอก็สั่งให้เจ้าหน้าที่จัดการให้เป็นอย่างดี
<br><br>
คุณหมอพรชัยแนะนำว่าหากต้องการทราบว่าแนวทางการรักษามะเร็งมีอะไรบ้างก็ควรจะคุยกับคุณหมอมะเร็งโดยตรง ผมจึงขึ้นไปท่ีชั้น 2 หน่วยมะเร็งวิทยา (Oncology) ขั้นแรกได้คุยกับคุณพยาบาลซึ่งอธิบายเบื้องต้นว่าแนวทางรักษาที่คุณหมอได้เคยบอกคุณแม่ไปก็คือการให้ยาเคมีบำบัดสูตร Folfox4 ซึ่งประกอบด้วยตัวยาสามตัว ต้องมานอนรับยาทุกสองสัปดาห์ ค่าใช้จ่ายประเมินได้ว่า 80,000 - 100,000 บาทต่อครั้ง เป็นเวลาหกเดือน สรุปก็คือ 12 ครั้ง เงินที่ควรเตรียมไว้เท่ากับหน่ึงล้านสองแสนบาท
<br><br>
คุณพยาบาลบอกว่ายา Folfox4 นี้ถือเป็นยาเคมีบำบัด "สูตรใหม่" ซึ่งไม่เหมือนกับ "สูตรเดิม" ซึ่งสูตรใหม่นี้จะมีผลข้างเคียงเบากว่าสูตรเดิมมาก และได้ประสิทธิผลมากกว่า ผมถามไปว่าแล้วยังมีสูตร "ใหม่ล่าสุด" กว่านี้อีกหรือไม่ คุณพยาบาลบอกว่าควรจะลองถามคุณหมอดูเอง 
<br><br>
ผมนั่งรออยู่สักครู่ คุณหมอก็มา
<br><br>
ผมอยู่ในห้องทำงานของคุณหมอ นพ.วิชิต อาภรณ์วิรัตน์ ท่านเป็นคุณหมอร่างใหญ่หน้าตาใจดี ผมบอกคุณหมอว่าผมต้องการทราบรายละเอียดเกี่ยวกับยา Folfox4 นี้ ว่ายาแต่ละตัวทำงานอย่างไรบ้าง มีประสิทธิภาพแค่ไหน มีผลข้างเคียงอย่างไร และสำหรับคุณแม่แล้วผลประโยชน์จะคุ้มกับข้อเสียหรือไม่ 
<br><br>
คุณหมอได้กรุณาอธิบายความอย่างช้าๆ โดยละเอียด แต่ผมเองก็ฟังทันบ้างไม่ทันบ้าง รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง จดบันทึกมาโดยสะกดชื่อยาผิดไปบ้าง แต่ก็เข้าใจในเบื้องต้นว่ายาเหล่านี้มีข้อดีข้อเสีย ข้อเสียก็คือผลข้างเคียงแม้จะลดลงจากสูตรเดิมแต่ก็ยังมีอยู่ (ผมร่วงนิดหน่อย, ชามือชาเท้า, เม็ดเลือดขาวลดจำนวน, เหนื่อยล้าอ่อนเพลีย) ส่วนข้อดีก็คือ แม้มะเร็งน่าจะไม่มีทางหายแล้ว แต่ยานี้ก็จะช่วยชะลอการโตของมะเร็งได้ พูดง่ายๆ ก็คือว่า ยืดเวลาตายออกไปได้ ส่วนจะมากจะน้อยก็แล้วแต่ว่ามะเร็งจะดื้อยามากเพียงไร
<br><br>
ส่วนราคานั้นก็อย่างที่พยาบาลบอก นั่นคือครั้งละแสน
<br><br>
ผมบอกคุณหมอตามตรงว่าไม่แน่ใจว่าจะสู้ค่ายาได้หรือไม่เพราะมันแพงเหลือเกิน แต่ก็ยังอยากรู้ว่ามียาตัวที่ดียิ่งกว่ายาตัวนี้อีกไหม แม้ว่าจะยิ่งแพงเข้าไปอีกก็ตาม? คุณหมอบอกว่ามี ยานั้นชื่อว่ายาอะวาสติน (Avastin) เป็นยายับยั้งการสร้างเส้นเลือดเข้าไปเลี้ยงเซลล์มะเร็ง ซึ่งผลการศึกษาพบว่าคนที่ให้ยา Folfox4 อย่างเดียวจะมีค่าเฉลี่ยในการตอบสนองต่อยาอยู่ที่ 12 เดือน (หมายถึงว่า หลังจากนั้นมันก็จะค่อยๆ โตขึ้นมาใหม่) (หมายเหตุ: ผมไม่แน่ใจในตัวเลข ผมอาจจำหรือจดมาผิด กรุณาอย่านำไปอ้างอิง) แต่ถ้าเพิ่ม avastin เข้าไปค่าเฉลี่ยในการตอบสนองจะอยู่ที่ 18 เดือน
<br><br>
ราคาของ avastin ก็คือ ครั้งละหนึ่งแสนบาท และต้องให้ควบคู่กับ Folfox4 ดังนั้นค่าใช้จ่ายจึงอยู่ที่ครั้งละสองแสนบาท รวมสิบสองครั้ง (หกเดือน) เท่ากับ 2 ล้าน 4 แสนบาท
<br><br>
สรุปก็คือ แพงขึ้นเท่าตัว แต่ดีขึ้นไม่ถึงเท่าตัว (ถ้านับเป็นเวลาตอบสนอง) แต่การยืดระยะเวลาแห่งชีวิตคนที่เรารัก มันคงจะคำนวณเป็นค่าเงินอย่างนี้ไม่ได้
<br><br>
แต่ที่สำคัญมันไม่ได้อยู่ที่ว่าแพงหรือไม่แพง มันสำคัญที่ว่าครอบครัวของเราไม่มีสตางค์ 2,400,000 บาท (+ ค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่จะต้องตามมาอีกภายหลังเคมีบำบัด)
<br><br>
ตกดึกผมพูดคุยกับพี่นัทและพี่โม่ถึงเรื่องแนวทางการรักษา สรุปก็คือตอนนี้มีอยู่ 3 ทาง: 1) Folfox4 + avastin; หรือ 2) Folfox4 อย่างเดียว; หรือ 3) ไม่รักษา
<br><br>
ตอนนี้ดูเหมือนคุณแม่จะเลือกทางที่ 3 แต่เราสามคนพี่น้องกำลังคิดหาทางเกลี้ยกล่อมคุณแม่ให้เลือกทางที่ 1 หรือ 2 ให้ได้ แต่ก็ยังไม่ทราบว่าจะไปหาเงินมาจากไหน และไม่ทราบว่าจะพูดกับคุณแม่อย่างไร
<br><br>
ทุกคนเครียดมาก ผมก็เครียด แต่ผมก็คิดว่ามันต้องมีหนทางอยู่บ้าง งานนี้ผมสู้ตายไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อย่างเด็ดขาด ภายในสองสามวันนี้ผมจะเข้ากรุงเทพฯ 
<br><br>
Stitches removed at BGPH. Talked with Dr Phornchai about surgery, Dr Vichit about chemo drugs. Learned about Avastin. 
<hr>
<h2>2 March 2008</h2>
(เขียนเพิ่มเติม ณ​ วันที่ 2 กรกฎาคม 2551)
<br><br>
พี่เก๋ พี่ยุทธ มิว มะหมี่ แวะมาเยี่ยม แต่ก็ไม่ได้พบกับคุณแม่โดยตรงเพราะคุณแม่ลุกออกมาไม่ไหว คุณแม่มีอาการน่าเป็นห่วงมาก ทานอะไรแทบไม่ได้เลยสักอย่างเดียว คุณแม่ทานน้ำน้อยมากทั้งที่พยายามเคี่ยวเข็ญ
<br><br>
<b>English Summary:</b>
Mom is in a very bad shape. She's very thin and she can barely eat. She doesn't want to sit up, stand up, or walk. 
<hr>
<h2>1 March 2008</h2>
(เขียนเพิ่มเติม ณ​ วันที่ 2 กรกฎาคม 2551)
<br><br>
เครื่องบินของสายการบิน EVA ลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิเวลาประมาณตีสอง ผมขึ้นรถกลับพัทยาทันที ถึงพัทยาเวลาตีสี่ ผมนอนหลับทันทีโดยยังไม่ได้ทักทายคุณแม่ พี่โม่พี่นัทบอกว่าคุณแม่กำลังหลับอยู่ โดยปกติตอนที่อยู่เมืองไทยผมจะนอนห้องเดียวกับคุณแม่ แต่คืนนี้ต้องไปนอนบ้านพี่โม่​ (ซึ่งเป็นหลังติดกัน) เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนคุณแม่ พี่โม่บอกว่าถ้าคุณแม่ตื่นแล้วคุณแม่จะหลับยากเพราะปวดแผลมาก
<br><br>
<b>English Summary:</b>
Landed at Suvarnabhumi Airport. 
Got to Pattaya at 4am. 
<hr>
<a name="background">
</a><h2><a name="background">Background</a></h2>
<a name="background">Mrs Chaweewan Suwannatat (a.k.a. Lek), 55, mother
of the author, had been in an excellent health until February 2008,
when she had severe diarrhea with blood in her bowel. The doctors at
Bangkok Hospital in Pattaya diagnosed her with Stage IV Colon Cancer on
Feb-22. She had a life-saving emergency surgery on the same day to cut
out a portion of her colon. The doctor said the cancer has spread to
other organs (a.k.a. metastasis), including 9 lymph nodes and various
places in the liver. The liver is inoperable, and she would have 3-6
months to live.<br>
<br>
The author learned about this on Feb-24. After consulting his advisors,
he immediately took a leave of absence from UC Santa Barbara, where he
is pursuing a PhD in Computer Science, and went back to Thailand to be
with his mother Lek. He arrived in Thailand on Mar-1. His goal was not
to let her go down without a fight.<br>
<br>
This page documents her fight.
</a><hr>
<center><a name="background">ooo</a></center>
</body></html>�